Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag is het de beurt aan een franchise die al een tijdje in de steigers staat, maar gaandeweg het bouwen niet beter is geworden: LA Kings.
TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026
Toen wij een jaar of vier geleden begonnen met onze NHL Power Play Podcast waren we vol lof over de gang van zaken bij de Los Angeles Kings. Rob Blake was destijds de general manager en hij had veel ingrediënten tot zijn beschikking om voor toenmalig head coach een heerlijke maaltijd te bereiden. Ergens in dat kookproces is de ontwikkeling van de aanwezige talenten gestagneerd en maakte Blake hier en daar twijfelachtige keuzes. Zo werd gedacht dat Brandt Clarke moeiteloos de schoenen van Brock Faber zou vullen. En dat het opgeven van die laatste, samen met een first-round pick, het wel waard was om Kevin Fiala binnen te halen. Daarnaast hadden ze in LA waarschijnlijk meer verwacht van Quinton Byfield. Om nog even verder te gaan met natrappen, is ook de blauwe lijn er door de jaren heen niet beter – of sneller – op geworden.
Veel, zo niet alles, was aanwezig om van de Kings een heerlijk hoofdgerecht te maken. Echter dreigt nu een rol als bijgerecht. Niet alleen in de Western Conference, maar zelfs in de eigen divisie. Of in de eigen staat Californié, waar Anaheim en San Jose reuzenstappen zetten. Vorig seizoen moesten de Kings tot het laatst moment strijden voor een postseason-ticket. Met 90 punten werden ze derde in de Pacific, maar waren ze in de eerste ronde geen partij voor de Avalanche. Dat was weer eens wat anders dan in diezelfde eerste ronde verliezen van de Oilers, zoals hen de jaren daarvoor was overkomen. Colorado was in vier wedstrijden te sterk voor LA. Die vierde wedstrijd was tevens de laatste van Anze Kopitar. Het Sloveense fenomeen heeft een punt achter zijn indrukwekkende loopbaan gezet en laat een grote leegde achter.
LAVIOLETTE MOET REDDING BRENGEN
We begonnen deze preview met de naam van Rob Blake. Die is inmiddels vervangen door Ken Holland. Jim Hiller begon ’t vorig seizoen als head coach van de Kings, maar werd 23 wedstrijden voor het einde ontslagen. D.J. Smith nam het stokje over, leidde de club naar de play-offs maar vond daar dus al snel z’n Waterloo. Holland besloot niet verder te gaan met Smith en zette een bekende naam op diens stoeltje. Peter Laviolette vierde met Carolina, Nashville, Philadelphia en New York Rangers al de nodige successen en hem wordt nu het roster in LA toevertrouwd. De 61-jarige had vorig seizoen geen club nadat hij daarvoor met de Rangers in 2024 nog de Presidents’ Trophy won. Laviolette staat bekend als een coach die een agressieve forecheck wil zien, met blueliners die het avontuur zoeken. De vraag is nu of dat met dit roster mogelijk is.
Het roster zoals we dat vorig jaar kenden, is namelijk weinig veranderd. Mats Zuccarello verliet het vertrouwde nest van Minnesota Wild om in LA neer te strijken. De menselijke boemerang Corey Perry keerde na een kort verblijf bij de Lightning weer terug bij de club waar de veertiger ook vorig seizoen al werkzaam was. Dan is er nog Erik Haula die op 1 juli als free agent voor twee seizoenen tekende bij de Kings. Lane Pederson en Scott Perunovich zijn eveneens nieuwe gezichten en vergeleken met de eerder genoemde namen zorgen zij als late twintigers voor wat jeugdig elan. Dat klinkt cynisch, maar het roster met de hoogste gemiddelde leeftijd in het vorige seizoen is er deze zomer bepaald niet jonger op geworden. Ervaring is prima. Alleen vrezen we dat Ken Holland en de Kings hier een beetje doorgeslagen zijn.
GEEN MISSELIJKE AANVAL
Over talenten zoals bij de buren in Anaheim of San Jose beschikt dit LA niet. Toch is dit ook zeker geen roster dat bij voorbaat kansloos is voor de play-offs. Met Adrian Kempe hebben ze een begenadigde goalgetter, die in vier van de laatste vijf seizoenen dik boven de 30 goals zat. Dat ene jaar bleef hij steken op 28. Over een paar dagen, op 13 september, wordt de Zweed de volgende dertiger op dit roster. Het zou ons overigens niet verbazen als Kempe nog een laat cadeautje krijgt van de club in de vorm van een “C” op zijn shirt. Dat is namelijk iets wat je Ken Holland kunt verwijten. De GM is er niet in geslaagd om een echte opvolger van de gestopte Kopitar te strikken.
Op termijn zou Quinton Byfield dat zeker moeten kunnen. Echter weet de second-overall van 2020 de verwachtingen nog niet helemaal waar te maken. Dat Byfield talent heeft, daar twijfelt niemand aan. Voor de nog altijd pas 24-jarige Canadees wordt ’t nu tijd om dat talent ook met de regelmaat van de klok te etaleren. Wat dat betreft heeft hij in Artemi Panarin een fantastisch voorbeeld. De 34-jarige winger verliet ’t warme nest in New York voor het nog warmere Los Angeles vlak voor de trade deadline. Het Russische wonderkind zette vervolgens zijn krabbel onder een contractverlenging. Op dat moment nog niet wetende dat hij herenigd zou worden met de coach die in 2023-2024 aan de basis stond van zijn beste seizoen ooit in de NHL. Onder Laviolette kwam Panarin toen aan het geweldige totaal van 120 punten. De eerste en enige keer in de loopbaan van de Rus dat hij die 100 punten-grens passeerde.
BOTTOM SIX OOK NIET VERKEERD
Met Kempe, Byfield en Panarin heb je in potentie een dijk van een eerste aanvalslijn. Laat je dit volgen door een lijn met Haula, Fiala en Zuccarello, dan is daar ook niets mis mee. Al is het hier wel even afwachten hoe Fiala er fysiek op staan na de zware blessure die hij opliep tijdens de Winterspelen. De top six is dus op ’t oog prima verzorgd in LA. Pakken we de bottom six er even bij, dan ziet dat er op papier ook helemaal niet zo verkeerd uit. Trevor Moore en Scott Laughton zorgen op de derde lijn voor de ervaring, terwijl Alex Laferriere voor een vleugje jeugd moet zorgden. Moore kende een paar jaar geleden nog dat geweldige seizoen met 31 goals, maar dat was voor zijn doen wel heel erg veel. Laughton kan ook scoren, maar is meer iemand die de boel een beetje opschudt als de situatie daar om vraagt. Laferriere begint aan zijn vierde NHL-seizoen en is tot nu toe elk jaar een stapje beter geworden. De rek is er bij deze 24-jarige winger waarschijnlijk ook nog niet uit.
Met Corey Perry heeft ook de vierde lijn er wel eentje die voor wat reuring zorgt. De veteraan staat met potlood op een lijn met Joel Armia en Alex Turcotte. In de draft van 2019 gaven de Kings hem de voorkeur boven spelers als Trevor Zegras, Cole Caufield en Matt Boldy. Aan de vooravond van zijn derde volledige seizoen in de league moet Turcotte nog altijd het gelijk van de Kings hierin bewijzen. Voorlopig weet de Amerikaanse centre nog niet echt te overtuigen namelijk. Op het vinkentouw zit hier nog een jonge speler als Sam Helenius, die maar wat graag voor zijn kans wil gaan.
DOUGHTY BLIJFT BELANGRIJK
De gemiddelde leeftijd van die aanval tikt bijna de 31 jaar aan. Bij de verdediging is het al niet veel anders. Al sinds jaar en dag wordt die blauwe lijn vormgegeven door toekomstig Hall of Famer Drew Doughty. De Canadees is inmiddels bijna 37 lentes jong, maar met zijn indrukwekkende cv nog altijd van groot belang voor LA. Doughty is echter niet meer de puntenfabriek van weleer. Zo eerlijk moeten we ook zijn. Dat heeft deels met zijn leeftijd te maken, maar zeker ook met de blessures waarmee hij de laatste jaren kampte. We vermoeden dat de negen jaar jongere Mikey Anderson hem zal gaan vergezellen in het eerste defensieve paar. Anderson is van nature meer een defensief ingestelde speler, vandaar. Doughty is trouwens ook nog een goede kandidaat-captain.
De reeds genoemde Brandt Clarke wordt met het oog op de toekomst heel belangrijk. Met 8 goals en 40 punten deed de 23-jarige Canadees het vorig seizoen al prima, maar we sluiten niet uit dat ze in LA voor hem de lat nog (veel) hoger leggen. Clarke vindt waarschijnlijk Joel Edmundson aan zijn zijde. Niet alleen is dit een mooie mix van ervaring en talent, maar Edmundson kan op de winkel passen als Clarke weer eens op avontuur gaat. Cody Ceci en Brian Dumoulin maken de defensie compleet. Dit duo kwam vorig jaar opeens aanwaaien in LA en de bedoeling achter die signings werden niet geheel duidelijk. Vladislav Gavrikov en Jordan Spence lieten ze bijvoorbeeld gaan om die te vervangen door twee oudere en niet per se betere spelers.
AARDIG TANDEM…MITS IN VORM
Onder de lat is er ook nog geen verjongingskuur gestart. Darcy Kuemper is een prima starter, die twee jaar geleden nog als derde eindigde in de Vezina. Ook voor hem geldt dat de jaren beginnen te tellen. Met een savepercentage van .891 zat hij best ver onder dat van 2025. Met .921 behoorde Kuemper dat seizoen tot de elite in de NHL, maar had hij ook een prima defensie voor zich. Alleen Connor Hellebuyck en de Jets kregen in 2024-2025 minder goals tegen dan Kuemper en zijn Kings. Wat de burger in Los Angeles wel moed moet geven, is dat Kuemper na een “minder” jaar altijd terugkomt met een seizoen waarin hij prima statistieken overlegt.
Dat laatste werd vorig jaar al gedaan door Anton Forsberg. De 33-jarige Zweed kende met een .909 sv% statistisch gezien zijn beste seizoen sinds jaren. Na een moeizame tijd in Ottawa was Forsberg duidelijk toe aan een nieuwe omgeving. Hij kreeg ook de ruimte om zich te laten zien als backup van Kuemper en stelde dus zeker niet teleur. Het is dan ook niet ondenkbaar dat Laviolette komend seizoen de speeltijd nog wat eerlijker gaat verdelen tussen beide sluitposten. Hoewel LA niet de meeste spectaculaire namen tussen de palen heeft staan, hebben ze wel bewezen oerdegelijk en betrouwbaar te zijn.
VOORSPELLING
In een NHL die sneller en jonge wordt, zijn deze LA Kings toch wel de uitzondering op die regel. Ervaring is hier het toverwoord en in deze Pacific Division zou die ervaring gekoppeld aan de kwaliteiten minimaal een wildcard op kunnen leveren. Door de opkomst van de Ducks en Sharks én de aanwezigheid van de nog altijd ijzersterke Golden Knights en Oilers is dat voor de Kings geen uitgemaakte zaak. Bekijken we het vanaf de andere kant, dan is het voor deze vier clubs ook weer geen zekerheidje dat ze deze Kings wel even achter zich laten. Ook al omdat een nieuwe coach daar voor een frisse wind zal gaan zorgen. Het kan dus alle kanten op, om het maar even saai te zeggen.
We blijven hier toch een beetje aanhikken tegen de leeftijd van dit roster. Naar onze zin zijn net teveel sterkhouders over hun top en is de aanwas van de jeugd niet sterk genoeg om serieus een gooi naar een Stanley Cup te doen. Dus kortgezegd, play-offs behoren tot de mogelijkheden, maar daadwerkelijk de Stanley Cup winnen, dat zien we de Kings niet doen. En misschien kunnen we daar nog wel het woordje “voorlopig” in de zin plaatsen. Tot besluit willen we deze franchise vergelijken met een file. Om je heen lijkt het net wat beter door te rijden dan in die baan waarin jij staat. De Kings staan in dit geval in die rij waarin het niet wil vlotten, terwijl de clubs om hen heen duidelijke stappen zetten. Of hebben gezet.
Cover photo: Keith Birmingham/Pasadena Star-News/SCNG
