Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes en vandaag de franchise die in 2024 – 2025 op een seconde na de tweede ronde van de play-offs miste, maar het voorbije seizoen als een grijze muis door de NHL wandelde: St. Louis Blues.
Het seizoen 2025 – 2026 van St. Louis Blues behoort onderaan de streep toch wel tot de categorie ‘frustrerend’, maar gaf het aan de andere kant toch ook een aantal opstekers en was er op sommige momenten zelfs reden tot optimisme. Desondanks was het na de geweldige campagne ‘24 – ‘25 — waarin Winnipeg Jets tot de laatste seconde van Game 7 op de knieën zat — een flinke aderlating dat de franchise de verwachtingen niet waar kon maken en op vier punten na het postseason miste.
Op speelronde één waren de Blues een meer dan gemiddelde wildcard kandidaat met een mooie mix van gevestigde namen en een toenemende jonge prospect core. Met Thomas, Kyrou, Buchnevich en Holloway als matadoren op de aanval en Suter, Parayko, Broberg, Fowler en Binnington op respectievelijk de blauwe lijn en between the pipes was er genoeg reden tot optimisme.
De Blues kwamen gedurende het seizoen echter geen moment in hun ritme. Hoewel de blauwhemden vanaf het begin in de buurt van de wildcard posities bleven, ging de ploeg van Jim Montgomery na de kerst gigantisch onderuit. Tussen 29 december en het begin van de Olympische onderbreking noteerden de Blues een erbarmelijk 5-12-1 record met maar liefst een achterstand van veertien punten op de wildcards.
BLESSURES EN GEBREK AAN PRODUCTIE
Het grootste pijnpunt lag met name op de aanvallende diepte en bijbehorende productie. De Blues noteerden slechts 230 treffers en bungelden een behoorlijke tijd zelfs onderaan de NHL in GF/G, waarmee het de instabiliteit op de blauwe lijn ook niet kon verbloemen.
Natuurlijk was ook het fenomeen ‘blessure’ een behoorlijke boosdoener bij de Blues en miste Robert Thomas behoorlijk wat speeltijd en onderging hij begin februari zelfs een kleine ingreep. Na de Olympische break keerde de nieuwe captain van St. Louis terug en gaf de grauwe Blues direct weer kleur. Thomas eindigde het seizoen op 64 punten (25 goals, 39 assists) in 64 wedstrijden waarvan hij er maar liefst 31 in de laatste twee maanden van het seizoen noteerde.
Op het gebied van jonge honden kreeg Jimmy Snuggerud meer dan terecht de credits toebedeeld. De 22-jarige Amerikaan schoot in zijn rookie-season 51 punten (21 goals, 30 assists) bij elkaar en kreeg uiteindelijk in de Calder Trophy verkiezing her en der zelfs wat stemmen. Ook Dylan Holloway bewees andermaal dat de offer sheet die de Blues hem uitdeelden in de zomer van 2024 allesbehalve onterecht was. Ook Holloway was en fuego na de Olypische onderbreking en kwam in totaal tot 51 punten (waarvan 34 na Milaan).
Uiteindelijk strandden de Blues met 86 punten en een vijfde plaats in de Central Division op een paar punten van de wildcard posities, maar was de ploeg na de Olympische Spelen één van de beste ploegen in de NHL (17-5-3 record) en zal er ondanks wisselingen van de wacht andermaal stiekem gehoopt worden op play-offs.
RETOOL OP DE TOP-SIX
St. Louis Blues vangt het seizoen 2026 – 2027 aan met een aanvallende depth chart die jonger, dieper en meer in balans is ten opzichte van vorig seizoen. Zo, het kan maar gezegd zijn. De grootste verandering vond uiteraard eind juni plaats, toen forward Jordan Kyrou van St. Louis Blues naar Washington Capitals verkaste. In ruil voor de diensten van de 28-jarige winger kwamen Connor McMichael, Milton Gastrin en een first-round pick richting Missouri.
Hoewel het vertrek van de Canadees pijnlijk is, zijn de fans toch lichtelijk optimistisch ingesteld. Robert Thomas is zoals zojuist benoemd de nieuwe kersverse captain en heeft met name vorig seizoen een mooie chemie ontwikkeld met Dylan Holloway en Jimmy Snuggerud, die daarmee naar alle waarschijnlijkheid het nieuwe top-trio voorop zijn. Holloway is sinds zijn komst vanuit Edmonton vertrokken en geeft met zijn combinatie van snelheid, fysiek en schot de Blues wat stabiliteit op de wing.
Waar het op de eerste lijn “status quo” is, verwelkomen de blauwhemden op de tweede lijn maar liefst twee nieuwe gezichten. Connor McMichael kwam zoals bekend over in de Jordan Kyrou trade, maar Mason McTavish kwam voor de gemiddelde ijshockeyfan toch wel enigszins uit de lucht vallen. Middenin de eerste ronde van de NHL Entry Draft van afgelopen juni maakte Gary Bettman een trade bekend, die Mason McTavish in ruil voor twee first-round picks (en Kyle Masters) van Anaheim Ducks naar de Blues stuurde.
Aan hun zijde vinden we (op papier) Pavel Buchnevich, al is dat nog niet direct in de sterren geschreven. De 31-jarige Rus blijft één van de meest getalenteerde forwards van het pak, maar heeft sinds zijn career-best seizoen ‘21-‘22 (76 punten) niet meer dat niveau kunnen aantikken.
BOTTOM-SIX IS VRAAGTEKEN
Laat er geen misverstand over bestaan. Ook op de bottom-six zijn er een aantal positief in het oog springende namen die de Blues kunnen laten swingen, maar overall gezien lijkt hier de sleutel tot aan- of afhaken te liggen.
Het is op papier wel een prima mix van ervaren krachten en jonge honden daaromheen spelend. Centraal in het middelpunt van die aandacht zal ongetwijfeld Dalibor Dvorsky staan — met overigens in zijn kielzog Justin Carbonneau en Otto Stenberg —. De 21-jarige Slowaak werkte het voorbije seizoen zijn eerste echte NHL-seizoen af en kwam in 71 wedstrijden tot 21 punten (twaalf goals, negen assists). Op de Olympische Spelen was de jonge forward één van de aanvallende lichtpunten bij Slowakije en ligt het in de lijn der (upside) verwachting dat hij een stap in zijn ontwikkeling zal maken.
Jake Neighbours en Pius Suter vergezellen Dvorsky op de derde lijn, maar kan met name Neighbours nog wel eens wat hoger op de line-up belanden. De 24-jarige Canadees wordt met vier NHL-seizoenen in de benen al als een gevestigde naam gezien en weerlegt uitstekende cijfers voor een speler op de ‘middle-six’. Op “vier” Ross Johnston (overgekomen als FA vanuit Anaheim), Jack Finley en Alexey Toropchenko.
WIE GAAT DE LEIDING NEMEN OP DE BLAUWE LIJN?
Ook op de blauwe lijn zijn er de voorbije maanden wat wisselingen van de wacht geweest in Missouri. Natuurlijk kennen we allemaal het afscheid van Justin Faulk die tijdens de voorbije Trade Deadline richting Detroit vertrok, maar met de komst van Brandon Carlo vanuit Toronto heeft het Front Office in ieder geval geprobeerd wat defensieve zekerheid in te bouwen.
Het is weliswaar appels met peren vergelijken, maar de Blues hadden defensief dringend behoefte aan wat stay-at-home zekerheid. De 29-jarige Carlo is exact het type speler voor head coach Jim Montgomery die deze ‘checkbox’ aankruist en de aanvallender ingestelde Faulk moet doen vergeten. Overgekomen vanuit Toronto brengt Carlo fysiek, lengte en ook een ijzersterke penalty-kill mee richting Missouri.
Alle ogen zullen op de top-lijn vooral gericht zijn op Philip Broberg en Logan Mailloux, die elkaar vorig seizoen al geregeld als sparringpartner tegenkwamen. Het duo is jong, fysiek sterk en geeft de Blues op lange termijn stabiliteit (hoewel Mailloux op moment van schrijven als aankomend RFA in de boeken staat).
Voor de balans kiest Montgomery op de tweede lijn — waarschijnlijk — voor Cam Fowler en Colton Parayko. Je hoeft niet eens een case te bouwen om Parayko naar de eerste lijn te verplaatsen, maar de inschatting van SportAmerika is dat de Blues de blauwe lijn wat meer door elkaar gaan husselen komend seizoen. De boomlange Canadees behoeft verder weinig introductie en blijft één van de absolute sterkhouders van St. Louis. Kersverse aanwinst Carlo treft op het derde paar Tyler Tucker of Theo Lindstein aan zijn zijde, take your pick.
BLIJFT IE OF BLIJFT IE NIET?
Between the pipes is de situatie nogal mistig te noemen. Jordan Binnington is al sinds jaar en dag het vertrouwde gezicht in de ‘blauwe cirkel’, maar met het laatste jaar van zijn zesjarige $6 miljoen dollar AAV contract voor de boeg begint de situatie voor de 33-jarige Canadees nogal nijpend te worden.
Als in een sprookje vloog de goalie het ijs op halverwege het seizoen 2018 – 2019. De Blues stonden stijf onderaan en de komst van de toen 25-jarige sluitpost veranderde alles. Met een 23-5-1 record en een duizelingwekkend .927 sv% plaatste St. Louis zich niet alleen voor het postseason, maar won het uiteindelijk — mede onder leiding van Binnington — ook de Stanley Cup. In de seizoenen daarop was de Canadees een stabiele factor in het de line-up van de Blues. Hoewel het Front Office op sommige momenten niet doortastend (en verstandig) beleid voerde, noteerde Binnington alleen in het seizoen 2022 – 2023 een sv% onder de .900. Tot aan vorig seizoen.
Natuurlijk vergeten we gemakshalve niet zijn prima prestaties voor Canada tijdens de voorbije Olympische Spelen in Milaan, maar in de NHL waren de prestaties van Binnington zwaar door de ondergrens heen. Een .873 sv% en een 3.33 GAA maakten hem tot één van de slechtste goalies van het voorbije seizoen.
Alle ogen zullen niet onterecht gericht zijn op Joel Hofer, die de meubelen in 2025 – 2026 geregeld redde. De 25-jarige Canadees nam het stokje moeiteloos over van ‘JB’ en verzamelde in 43 starts een .909 sv% en 2.61 GAA. Het geeft head coach Jim Montgomery in ieder geval genoeg stof tot nadenken, niet in de laatste plaats omdat Binnington naar verluidt oren heeft naar een nieuwe franchise.
VOORUITBLIK
De grote vraag voor St. Louis Blues richting 2026-2027 is eigenlijk vrij simpel: kan de ploeg de lijn van het sterke slot van vorig seizoen doortrekken? De 17-5-3 reeks na de Olympische break liet zien dat er in Missouri wel degelijk voldoende kwaliteit aanwezig is om mee te doen om de wildcards. Tegelijkertijd was de dramatische periode daarvoor een duidelijke waarschuwing dat de bodem ook erg diep is.
Met het vertrek van Jordan Kyrou en de komst van onder meer Connor McMichael en Mason McTavish heeft het Front Office duidelijk gekozen voor een jongere en diepere aanval. Vooral de verdere ontwikkeling van Snuggerud en Dalibor Dvorsky kan bepalend worden voor de vraag of de Blues gedurende een volledig seizoen voldoende productie kunnen leveren. Defensief is er met Brandon Carlo meer balans binnengehaald, al blijft het de vraag wie uiteindelijk de leiding op de blauwe lijn neemt.
Al met al lijken de Blues opnieuw een echte wildcard-outsider. Een play-offplek is zeker geen vanzelfsprekendheid, maar met de aanwezige jonge core, een aantal interessante wisselingen van de wacht is er in St. Louis reden om voorzichtig optimistisch te zijn. Eén ding staat vast: dit team zal komend seizoen snel moeten bewijzen dat het sterke eindschot van vorig seizoen geen incident was.
Cover photo: Peter Creveling-Imagn Images
