De Memphis Grizzlies zijn na de Phoenix Suns het tweede team dat vroegtijdig afscheid neemt van zijn coach. David Fizdale – die pas bezig was aan zijn tweede seizoen – heeft volgens ESPN-journalist Adrian Wojnarowski zijn ontslagbrief gekregen.
Memphis has fired coach David Fizdale, league sources tell ESPN.
De 43-jarige Fizdale zat pas in zijn tweede jaar van een vierjarig contract en haalde vorig seizoen nog de play-offs in Memphis. In een sterke Western Conference eindigde het als zevende maar ging het in de eerste ronde al ten onder tegen de San Antonio Spurs. Dit seizoen staan de zaken er echter minder voor met een 7-12 record waarbij een reeks van acht verloren wedstrijden hem naar alle waarschijnlijkheid de das om deed.
PROBLEMEN MET GASOL
Buiten de slechte start aan het seizoen ligt ook de relatie van Fizdale met zijn Spaanse center Marc Gasol onder de loep. Volgens geruchten was de relatie tussen de inmiddels ex-Grizzlies-coach en de 33-jarige Spanjaard al sinds de voorbereiding gespannen. Vannacht in de met 98-88 verloren thuiswedstrijd tegen de Brooklyn Nets zat Gasol zelfs het gehele vierde kwart op de bank, tot ontevredenheid van de Spanjaard zelf. De relatie tussen Marc Gasol en David Fizdale zou een pijnpunt zijn geweest voor Grizzlies-GM Chris Wallace / (Foto: NBA.com)
STEUN VAN BUITEN
Hoewel Fizdale binnen Memphis dus geen fans meer had, kan hij op genoeg steun buiten de Grizzlies-organisatie rekenen. Trail Blazers-ster Damian Lillard is kort maar krachtig over het ontslag.
Kortom: over steun heeft de nu werkloze Fizdale niet te klagen. Helaas voor hem lijkt Marc Gasol echter niet zo’n grote fan te zijn geweest, waardoor de Grizzlies voorlopig verder zullen gaan met J.B Bickerstaff als interim-coach.
De NFL-zondag had het spektakel voor de laatste wedstrijden bewaard. Vier van de vijf duels bleven tot het laatste moment spannend, met als climax Sunday Night Football. In de schijnwerpers besliste Antonio Brown eigenhandig de wedstrijd voor de Steelers. Daarvoor hadden de Rams en de Cardinals al een einde gemaakt aan de winstreeksen van de Saints en de Jaguars. De Raiders haakten aan in de AFC West, waar de Broncos uitgeschakeld lijken. Verder konden de Niners niet stunten tegen de Seahawks, al maakte Jimmy Garoppolo een veelbelovend debuut.
LA RAMS ACHTERHALEN SAINTS IN NFC
Verreweg het mooiste affiche van dit weekend was de ontmoeting tussen de LA Rams en de New Orleans Saints. De bezoekers hadden acht wedstrijden op rij gewonnen (8-2), terwijl de Rams ook een uitstekend seizoen spelen (7-3). Vorige week ontsnapten de Saints nog aan een nederlaag, nu kwam de winning streak wel ten einde.
Dat lag niet aan Alvin Kamara. De running back was als enige Saints-speler uitstekend in vorm. Door de lucht was hij nog sterker dan over de grond. Meer dan 100 receiving yards speelde Kamara bijeen, naast 87 rushing yards en twee touchdowns.
De Wade Philips-defense van de Rams kon desondanks de schade beperkt houden. Ondanks de afwezigheid van Robert Woods , draaide de offense van LA wel op volle toeren. Jared Goff overbrugde ook zonder Woods meer dan 350 yards door de lucht. Rookie Josh Reynolds was één van de ontvangers van de twee touchdown passes van Goff.
Een overwinning op de gehavende Green Bay Packers (5-5) leek een routineklusje voor de Pittsburgh Steelers (8-2). Dat werd het echter niet omdat de Steelers meer moeite hadden met Brett Hundley dan veel andere teams. De vervanger van Rodgers gooide drie touchdown passes.
De Steelers moesten alle zeilen bijzetten om de achterstand goed te maken. Pittsburgh heeft echter een cheat code in de vorm van Antonio Brown. Ook bij de laatste drive liet de wide receiver zijn klasse zien om overtime te voorkomen. Kicker Chris Boswell cashte in na deze fantastische catch.
Antonio Brown is one of the greatest receivers of all-time, what an incredible catch. pic.twitter.com/NR7IWjJ8cf
De eerste ronde pick van Jags uit 2014 mocht in Glendale de strijd aangaan met zijn voorganger uit 2010. Blake Bortles tegen Blaine Gabbert dus. Verder mocht pass rusher Calais Campbell het ook opnemen tegen zijn oude ploeg. Het drietal speelde een hoofdrol in wedstrijd die tot de laatste seconde spannend bleef.
De quarterbacks kenden hoogte- en dieptepunten tijdens het duel. Bortles was niet alleen de spelverdeler, maar ook de beste rusher van Jacksonville. Hij kwam tot 62 rushing yards en twee touchdows. Daarmee zette hij running back Leonard Fournette (12 attempts, 25 yards) in de schaduw en hield hij de Jags in de wedstrijd. Tegenstrever Blaine Gabbert moest het wel van de passing game hebben en gebruikte Ricky Seals-Jones als favoriete target. De connectie tussen de Gabbert en zijn tight end resulteerde in 4 receptions voor 72 yards en een touchdown.
Voor de Cardinals was de running back bovendien een grotere factor. Adrian Peterson haalde 99 yards from scrimmage uit 20 rushes en 4 vangballen. Toch bleef het verschil klein in het vierde kwart, mede door toedoen van DE Campbell. De ex-Cardinal scoorde uit een 10 yard fumble return. Daarmee leek hij de matchwinner te worden, maar Gabbert sloeg meteen terug door acht punten op het bord te zetten via Jaron Brown en Larry Fitzgerald. Bortles forceerde alsnog de gelijkmaker met zijn tweede rushing touchdown. De quarterbacks wisselden ook intercepties uit. Kicker Phil Dawson zorgde alsnog de beslissing met 57 yard field goal in de laatste seconde. Jaguars 24 @ Cardinals 27
RAIDERS WINNEN KNOKPARTIJ VAN DE BRONCOS
De rivaliteit tussen de Oakland Raiders en Denver Broncos kwam volop bovendrijven in het onderlinge duel in Oakland. Amari Cooper viel uit met een hersenschudding na een hit van Darian Stewart. Aqib Talib en Michael Crabtree begonnen aan ronde twee van hun bokspartij en werden allebei weggestuurd.
Absolute mayhem breaks out between the Raiders & Broncos, led by round 2 of Michael Crabtree vs. Aqib Talib pic.twitter.com/XlBnvhIBfo
Ook Paxton Lynch die voor het eerst startte dit seizoen, maakte de wedstrijd niet vol. Hij werd vervangen door Trevor Siemian. De quarterback die het seizoen begon voor de Broncos maakte nog een deel van de achterstand goed, maar dat was onvoldoende om de Raiders te achterhalen. Zonder Cooper en Crabtree kon Oakland bouwen op Marshawn Lynch die zowel als rusher als receiver bijdroeg. Met meer dan 100 yards from scrimmage en een touchdown was hij de bepalende factor bij de winst van de Raiders. De Broncos (3-8) lijken kansloos in de divisie. Oakland (5-6) staat slechts één zege achter op divisieleider Kansas City.
Broncos 14 @ Raiders 21
NINERS UITGESCHAKELD, MAAR DEBUUT JIMMY G. BIEDT HOOP
Ook in de NFC West stond er een divisiematchup op het programma. Tussen de Seattle Seahawks en San Francisco 49ers was het klasseverschil echter te groot. Russell Wilson leidde zijn team naar een comfortabele voorsprong terwijl C.J. Beathard een moeilijke dag had. Beathard haalde het einde van de wedstrijd ook niet, door een blessure.
Dat was een geluk bij ongeluk voor de fans in San Francisco. Door de blessure kon ‘back-up’ Jimmy Garoppolo voor het eerst in actie komen. De aanwinst van de Patriots liet meteen zijn klasse zien in de korte tijd die hem gegund was. In een mum van tijd bracht hij zijn team naar de endzone met een rush voor de first down en twee passes.
Jimmy Garoppolo's three plays after stepping in for C.J. Beathard with just over a minute left in the game. pic.twitter.com/z8GAKtUNyA
De Sharks hopen eindelijk het antwoord gevonden te hebben op de vraag wie Patrick Marleau moet opvolgen. In New York werkt John Tavares aan zijn marktwaarde en de titelverdediger beweegt zich al piepend en krakend door de eerste maanden van het seizoen.
DONSKOI EN DEFENSE MOETEN MARLEAU DOEN VERGETEN
Een kwart van het seizoen is achter de rug, maar de San Jose Sharks hebben nog altijd geen passend antwoord op het vertrek van Patrick Marleau. Het kind van de club trok naar Toronto en liet daarmee een organisatie achter die niet goed weet hoe de toekomst eruit zal zien. Met Marleau was San Jose vorig seizoen al geen doelpuntenmachine en zonder de vertrokken winger is dat er niet beter op geworden. De Sharks scoren weinig en coach Peter DeBoer legt dan ook terecht de nadruk op de verdediging. De defensie wordt dan weer in de rug gesteund door de uitstekende Martin Jones. San Jose heeft de minste goals tegen en met een gezamenlijk save percentage van .923 doen Jones en backup Aaron Dell het prima.
Joonas Donskoi is één van de aanvallende lichtpuntjes in de eerste maanden van het seizoen. De Fin was fenomenaal in 2016 en bereikte toen de Stanley Cup-finale met de Sharks. Vorig jaar wierp blessureleed de handige Fin ver terug, maar in deze jaargang staat Donskoi er weer. Zijn doelpuntenproductie van vorig seizoen heeft hij inmiddels al overtroffen en hij laat geen kans voorbij gaan om de vijandelijke defensie dol te draaien met zijn surplus aan techniek. Met Logan Couture en Tomas Hertl vormt hij de laatste weken dan ook de gevaarlijkste lijn van de Sharks. Het drietal is samen al goed voor 45 punten. Met 13 goals is Couture de topscorer.
Het is ook de enige lijn die echt produceert. Joe Thornton en Joe Pavelski zijn niet okselfris en Brent Burns ramt de puck wel met de regelmaat van de klok op goal, maar scoorde vrijdag tegen de Golden Knights pas zijn eerste van het seizoen. Jonkies als Timo Meier en Kevin Labanc zijn (nog) niet bij machte om de Sharks te dragen. De Denen Mikkel Boedker en Jannik Hansen vallen, om het netjes te zeggen, nogal tegen. Boedker staat na 22 wedstrijden op zeven punten. Zijn 31-jarige landgenoot was vaak een healthy scratch en komt niet verder dan één assist.
Dit weekend troffen de Sharks twee topteams in het westen. Op bezoek bij de Vegas Golden Knights maakte San Jose een 4-1 achterstand goed, maar ging het in OT alsnog mis. Opnieuw was de lijn met Couture, Donskoi en Hertl erg dominant aanwezig. Logan Couture leek de Sharks zelfs op een 5-4 voorsprong te zetten, maar zijn goal werd afgekeurd. Dit gold niet voor de game-winner van Jon Marchessault. Voor de center was dit een bekroning voor een goede wedstrijd waarin hij drie punten noteerde.
Tegen de Winnipeg Jets toonden de Sharks zaterdag hun defensieve kracht. De Jets weten over het algemeen de weg naar de goal wel te vinden, maar Martin Jones en zijn verdedigers hielden Patrik Laine en Mark Scheiffele knap in bedwang. Aan de andere kant van het ijs liet San Jose opnieuw zien wel degelijk te kunnen scoren. Twee goals van Couture en één van zowel Tomas Hertl als Tim Heed bezorgden de Sharks een knappe 4-0 zege.
TAVARES PIEKT OP JUISTE MOMENT
Heel stiekem staan de New York Islanders bij de beste teams in de Metropolitan Division. Met twee overwinningen in de eerste zes wedstrijden begonnen de Islanders wat stotterend aan dit seizoen, maar coach Doug Weight doet het de laatste weken prima met zijn mannen. Dat captain John Tavares cijfermatig gezien het beste seizoen van zijn carrière draait, kan daar niet los van worden gezien. Samen met Anders Lee leidde hij de Islanders vorige weeks zelfs naar een zege op de Tampa Bay Lightning.
In case you missed the excitement in Tampa last night…
In de eerste zeven duels van de Islanders scoorde JT alleen in de gewonnen wedstrijd tegen de Sabres drie punten. Vanaf 21 oktober heeft Tavares de weg naar de goal gevonden en dat is terug te zien in de prestaties van zijn team. De Islanders verloren vanaf dat moment slechts vijf van de zestien wedstrijden. Met 15 goals en 11 assists ligt Tavares op koers voor een seizoenstotaal van bijna 100 punten. In 2015 kende de center zijn beste seizoen. Toen bleef de teller steken op 88 punten. Na 20 wedstrijden stond de 27-jarige Canadees destijds op 20 punten. Zijn goede vorm komt voor Tavares precies op het goede moment. Het contract van de center loopt na dit seizoen af en met zijn huidige spel kan de center flink cashen. De Islanders willen zo snel mogelijk verlengen, maar het is de vraag of Tavares dat ziet zitten.
De goede positie hebben de Islanders niet alleen aan Tavares te danken. Josh Bailey werpt zich op als de man van de assist en staat al op 28 punten. Rookie Mathew Barzal is ook aardig bezig. De 20-jarige center sprokkelde al 23 punten bij elkaar. Het is dan ook niet toevallig dat de Islanders vierde staan op de lijst van teams met de meeste doelpunten. Het team heeft de goals ook hard nodig, want defensief houdt het niet over. Thomas Greiss en Jaroslav Halak laten nog wel eens een puck glippen. Beide goalies krijgen gemiddeld meer dan drie goals per wedstrijd tegen.
JOHN TAVARES, WHAT A MAGICAL PLAY TO SET UP JOSH BAILEY FOR THE GAME WINNER! ISLES WIN! pic.twitter.com/yWlnGzLLcz
In de drukke periode rond Thanksgiving wonnen de Islanders twee keer van de Philadelphia Flyers. Beide keren had New York daar een verlenging voor nodig en beide keren was Tavares betrokken bij de winnende goal. Woensdag was het Bailey die het laatste zetje gaf en vrijdag deed Nick Leddy het licht uit. Diezelfde Nick Leddy was zaterdag opnieuw belangrijk voor de Islanders in het duel met de Senators. Mede dankzij twee assists van de verdediger won New York met 2-1. Met Mathew Barzal blijft het ook uitstekend gaan. De rookie scoorde negen punten in de laatste zes wedstrijden.
PENGUINS VLEUGELLAM ZONDER EVGENI MALKIN
Het is tot nu toe een raar seizoen voor de Pittsburgh Penguins. De titelverdediger raakte afgelopen zomer wat defensieve krachten kwijt en heeft moeite om dat op te vangen. Het resultaat is dat de Penguins heel veel goals tegen krijgen. Bij gebrek aan een goede backup wordt er ook nog eens roofbouw gepleegd op het lichaam van de jonge Matt Murray. Toch vonden de Pittsburgh Penguins zichzelf lang terug in de bovenste regionen van de Metropolitan Division.
De Penguins hebben nu echter een beroerde week achter de rug. Op 18 november verloor Pittsburgh met 2-1 van de Blackhawks. De titelverdediger bezette op dat moment de tweede plek in de divisie. Na dit duel belandde Evgeni Malkin in de ziekenboeg met een upper-body injury en dit had z’n uitwerking op de resultaten. Er gaat bijna geen wedstrijd voorbij of de naam van Malkin staat wel op het scoreformulier. Is het niet met een goal, dan toch zeker met een assist. De Rus staat nu ook alweer op 21 punten.
There’s only one way to describe @BBoeser16 as of late:
De tegengoals zijn het hele seizoen al een groot probleem voor de Penguins en met het wegvallen van Malkin verliest de ploeg ook nog behoorlijk wat scorend vermogen. Het eerste duel zonder de 31-jarige center werd dan ook met 5-2 verloren van de verrassende Vancouver Canucks. Rookie Brock Boeser drukte zijn neus maar weer eens aan het venster door twee van de vijf goals voor z’n rekening te nemen. Ook tegen de Boston Bruins verscheen Malkin niet op het ijs en opnieuw ging het mis. Sidney Crosby, Jake Guentzel en topschutter Phil Kessel scoorden wel, maar moesten toezien hoe de defensie vier goals weggaf. Door de 4-3 nederlaag zakten de Penguins naar de zesde plaats in de divisie.
Kan de ploeg dan helemaal niet winnen zonder Evgeni Malkin? Jawel, uitgerekend tegen de Lightning werd zaterdag afscheid genomen van de losing streak. Het waren de special teams die de klus klaarden. De powerplay was vlijmscherp met drie goals en ook de penaltykill werkte naar behoren. Zes keer belandde een Penguin in de strafbank, maar slechts één keer profiteerde Tampa Bay. Phil Kessel en Sidney Crosby namen hum ploeg bij de hand met respectievelijk vier en drie punten.
Het is nog niet duidelijk of sterkhouder Malkin maandag terugkeert in de lineup als de Penguins bezoek krijgen van de Flyers. Zonder de Rus moet het Crosby en consorten ook wel lukken om de Flyers hun achtste nederlaag op rij toe te dienen. Op de lange termijn is de aanwezigheid van Malkin natuurlijk zeer wenselijk. De Rus is doorgaans goed voor zeker 25 goals per jaar en die kunnen de Penguins goed gebruiken zolang de defensie niet op orde is. Alleen de Coyotes kregen meer tegentreffers dan de 86 van Pittsburgh.
KORT NIEUWS:
Na bijna een maand afwezigheid keerde Carey Price tegen de Buffalo Sabres terug onder de lat bij de Montreal Canadiens. De Habs konden deze impuls goed gebruiken, want de laatste vijf wedstrijden gingen verloren. Price hield een shutout over aan dit duel, dat met 3-0 gewonnen werd door Montreal. Evander Kane leek het feestje vlak voor tijd te verpesten, maar zijn treffer werd afgekeurd.
Alexander Ovechkin is weer een plekje opgeschoven op de All-Time topscorerslijst van de NHL. Met een hattrick hielp hij de Washington Capitals aan een 4-2 overwinning op de Toronto Maple Leafs en passeerde hij Mike Bossey op de topscorerslijst. Ovechkin staat nu op 576 goals en dat is er één minder dan Mark Recchi, die twintigste staat op die ranglijst.
Woensdag kwam er voor Johnny Gaudreau een einde aan een knappe serie. Tien wedstrijden op rij had de kleine center van de Flames minimaal één punt gescoord, maar de Columbus Blue Jackets hadden Gaudreau in de zak. De reeks begon op 27 oktober tegen de Dallas Stars en eindigde op 22 november. Onderweg scoorde Johnny Hockey negen goals en gaf hij 13 assists. Calgary overigens won zeven van de tien wedstrijden.
De New Jersey Devils hebben Travis Zajac inmiddels terug na diens blessure, maar moeten het de komende weken doen zonder Kyle Palmieri. De winger, dit seizoen goed voor negen punten, heeft zijn voet gebroken en zal zo’n zes weken uit de roulatie zijn. De Devils voeren na 23 wedstrijden volkomen onverwacht de Metropolitan Division aan.
Op 9 april speelde hij zijn laatste wedstrijd en op 23 maart scoorde Marian Gaborik z’n laatste goal. Daarna werd het stil rond de Slowaak. De winger kampte met een knieblessure en miste het eerste kwart van het seizoen. Afgelopen vrijdag keerde Gaborik terug in de lineup van de Los Angeles Kings en was direct betrokken bij een goal. De Kings gingen overigens wel in OT onderuit tegen de Coyotes.
Marian Gaborik is back in the lineup… So, naturally, he’s just setting up pretty goals for Anze Kopitar to score. pic.twitter.com/fSVhREx8xJ
Het leek gisteren nog toen Michael Jordan de NBA domineerde. Natuurlijk was er ook wel Karl Malone, Patrick Ewing, Kemp en Payton, Reggie en de Pacers en een heleboel anderen, maar de 90’s, die waren van MJ. Toen kwam die jonge kerel van Akron, Ohio: LeBron James. De schijnbaar onvermoeibare forward draagt zijn kroon nu al heel erg lang, maar wie volgt hem op als het gezicht van de NBA? Let’s line up the contenders.
IN LEBRON’S SCHADUW
Dit zijn de gasten die de ‘cut’ net zullen missen en wellicht niet meer op hun sterkst zullen staan zodra James er de brui aan geeft.
RUSSEL WESTBROOK
De regerende MVP vindt moeilijk zijn draai met zijn twee versterkingen. Hij probeert duidelijk zijn speelstijl wat aan te passen om Carmelo Anthony en Paul George te betrekken, maar dit lijkt niet de beste piste voor hem. Westbrook heeft een verleden met blessures, maar is daar helemaal door. Hoe lang gaat de Brodie-trein op volle toeren draaien? De trein zal wel in OKC blijven, zoveel is (bijna) zeker.
PAUL GEORGE
De numero 2 in OKC ging kost wat kost naar de City of Angels, maar maakte een pitstop in Oklahoma. Of dit een permanente pitstop zal worden is allesbehalve zeker. Alles zal afhangen van dit seizoen. Voorlopig speelde George heel up en down. Hij scheerde een paar hoge toppen, maar verdween soms ook in de achtergrond.
JOHN WALL
Aan vertrouwen geen gebrek bij John Wall, maar zijn seizoenstart lijkt hij wel gemist te hebben. Vorig jaar kwam Wall’s naam heel vaak in de nieuwsberichten met spectaculaire plays, maar dit seizoen is hij met momenten niet bij de les en lijkt hij ook niet immens gemotiveerd. Misschien wacht hij af tot de prijzen in zicht zijn. De ‘face of the NBA’ prijs zal hem dan wellicht ontglippen.
DEMARCUS COUSINS
BOOOGIE! Cousins is aan een sterk seizoen bezig. Zijn eerste volledig jaar in New Orleans is goed begonnen. De successen van de Pelicans laten echter nog wat op zich wachten. Niet verrassend, want naast Cousins, Anthony Davis en Jrue Holiday is de talentpoel mager. Rajon Rondo blesseerde zich al snel, maar is al lang niet meer de Rondo die we kenden van bij de Celtics. Boogie blijft een risicovolle superstar, want naast al zijn uitstekende uitlatingen kunnen er ook vaak negatieve zijn.
KEVIN DURANT
Hoewel velen Kevin Durant als een ultimate superstar zien, ziet hij dat zelf niet zo. Hij gaf onlangs nog toe dat de face of the WarriorsSteph Curry was. Durant heeft alle tools om de meest dominante speler ooit te zijn, behalve die killer instinct dan.
DE CONTENDERS
KYRIE IRVING
De voormalige running-mate van de King staat niet voor niets bovenaan op dit lijstje. Als we vandaag een MVP moesten uitdelen, kwam Uncle Drew zeker in aanmerking. Irving doet fantastische dingen op het terrein en door het uitvallen van Gordon Hayward zien we tot wat hij in staat is.
ANTHONY DAVIS
AD is al sinds 2012 een vaste waarde in de NBA, maar we blijven wachten op die absolute dominantie. Wil dat zeggen dat die misschien niet komt? Hij en zijn running mate Boogie, tonen flitsen van greatness, maar kunnen toch niet overtuigen in New Orleans. Daar komt nog eens boven dat Davis geen volledig seizoen op het veld kan blijven. Zijn getalenteerde lichaam lijkt niet bestemd voor het duw en trek werk van zijn positie.
KAWHI LEONARD
The Claw kwam dit seizoen nog niet in actie maar toonde in het verleden al dat hij zonder moeite een top 5 speler is in de NBA. Zowel offensief als defensief is Leonard de absolute top. Hij groeit mee in de Spurs-machine in alle aspecten. Hard-working, nederig, stil en saai… want dat lijkt een probleem te zijn. Is een superstar die niets zegt een superstar? Leonard zal het in ieder geval niet zeggen.
GIANNIS ANTETOKOUNMPO
The Greek Freak stormde uit de startblokken in 2017-2018. Hij leek ‘a man on a mission’. Amper een man dan wel, want Giannis is amper 22 en heeft nog veel marge voor verbetering. Defense was nog een werkpunt voor de young Buck, maar ook hier werd aan gewerkt in de off-season. Hij scheert hoge toppen en niemand weet echt waar zijn limiet ligt. In duel met King James, heeft hij zijn man gestaan. Dat belooft.
KRISTAPS PORZINGIS
De Let is amper 22, maar draagt de Knicks op zijn schouders. Sinds het vertrek van ball-stopper Carmelo Anthony is de Zinger gelanceerd. Hij heeft een gemiddelde van rond de 30 punten en doet daar naast ook fantastisch verdedigend werk. Het enige wat Kristaps lijkt te kunnen tegenhouden is zijn lichaam: 2.20 meter en een povere 109kg toont aan hoe jong hij nog is. Kan zijn lichaam 82 wedstrijden per jaar aan tegen de topper van elke tegenstander? Times Square will tell.
BEN SIMMONS
De voormalige LSU Tiger is het tweede juweeltje dat de Sixers binnenhaalden na het ’tankwork’ van Sam Hinkie. Na zijn blessure van vorig seizoen waren de verwachtingen hoog voor Simmons, maar de jonge Australiër lost die perfect in. Hij is nu al meters voor op de rookies in zijn jaar en wordt al mee vernoemd bij de toppers van de NBA.
JOËL EMBIID
Trust the Process. Ondanks het feit dat de Kameroenese Embiid amper gespeeld heeft sinds hij werd gedraft in 2014, heeft hij alle tools om een echte topper te worden (is hij eigenlijk al). Hij toont heel vaak hoe fantastisch getalenteerd hij wel is. Bovendien is zijn charisma en uitstraling iets wat de NBA kan gebruiken. Joel houdt wel van wat trashtalking, uitdagen en whoever talks the talk, better walk the walk. Indien Embiid gezond kan blijven zal hij die walk zeker doen. Hoe goed is Joel Embiid? (Flickr)
De Philadelphia Eagles blijven de NFC domineren. Tegen de Bears boekte Philly al weer de tiende zege van het seizoen. In de NFC South blijven de Falcons en Panthers de druk op de New Orleans Saints opvoeren. De verliezend Super Bowl-finalist versloeg de Tampa Bay Buccaneers, terwijl de Panthers in New York de Jets aan de kant wisten te zetten.
EAGLES SIMPEL LANGS BEARS
Carson Wentz blijft de belangrijkste kandidaat voor de MVP-award. De quarterback van de Philadelphia Eagles gooide tegen de Chicago Bears drie touchdowns, net zoveel als het aantal punten dat de Bears wisten te scoren. Door de 31-3 zege zijn de Eagles de eerste ploeg die dit seizoen tien wedstrijden weten te winnen. De grote vraag is wie de Eagles gaat stoppen.
Met een voorsprong van vijf wedstrijden in de divisie met nog maar vijf wedstrijden te gaan kan de ploeg zich komend weekend officieel plaatsen voor de play-offs. Maar de Eagles zijn al meer bezig met het veroveren van een bye-week in de eerste ronde en thuisvoordeel in de NFC Championship game. De komende twee uitwedstrijden tegen de Seahawks en Rams kunnen daarbij cruciaal worden.
Met het duel tegen de Bears heeft Philadelphia in ieder geval een goede generale repetitie gehad, want de thuisploeg werd geen strobreed in de weg gelegd. De Eagles lieten in het eerste kwart nog twee kansen liggen om de wedstrijd sneller te beslissen, maar fumbles voorkwamen dat Philly de Bears al eerder op een onoverbrugbare achterstand te zetten. Uiteindelijk maakte het niet veel uit, want de Bears wisten nauwelijks first downs te produceren en moesten het in het hele duel doen met een field goal, zodat de Eagles ontspannen de tiende overwinning van het seizoen bij konden schrijven.
FALCONS WETEN JULIO JONES WEER TE VINDEN
De Atlanta Falcons blijven zicht houden op de play-offs. Na een moeizame start van de competitie won de ploeg zondag voor de derde keer op rij. Divisierivaal Tampa Bay Buccaneers werd met 34-20 verslagen. Man of the Match was ongetwijfeld Julio Jones. De sterreceiver was dit seizoen nog niet echt op dreef, maar zondag zagen we weer de oude Jones. Het was opvallend genoeg Mohamed Sanu die de Falcons liet zien dat Jones nog steeds in hun team zat. Jones had tot zondag pas een touchdown gevangen, maar een trick play met Sanu zorgde voor touchdown nummer twee na deze 51-yard pass.
Het was de zesde pass in de loopbaan van Sanu en ze zijn alle zes gevangen, goed voor nu drie touchdowns. Het zette de Falcons op een 10-3 voorsprong en een paar minuten later wist ook Matt Ryan de receiver in de endzone te vinden. Uiteindelijk was Jones goed voor 253 yards en de twee touchdowns.
In het vierde kwart wisten de Bucs nog wel tot op 27-20 te komen, maar een nieuwe touchdown van de Falcons maakte aan alle hoop een einde voor de bezoekers.
PANTHERS MET MOEITE LANGS JETS
De Carolina Panthers blijven op koers voor de play-offs. Gemakkelijk ging het echter niet op bezoek bij de New York Jets. De Jets namen in het begin van het vierde kwart nog de leiding, maar uiteindelijk gaven de fouten van New York de doorslag en wist Carolina met 35-27 te winnen.
De aanval van de Panthers had het moeilijk tegen de verdediging van de Jets. Gelukkig voor Cam Newton stonden de verdediging en de special teams-ploeg op. Nadat de Jets een 20-18 voorsprong hadden genomen in het vierde kwart kreeg Luke Kuechly de bal na een fumble voor een touchdown en niet veel later wist ook Kaelin Clay met deze punt return te scoren.
De Jets gaven niet op, kwamen nog tot 32-27 maar slaagden er niet in een serieuze laatste kans op de zege af te dwingen. Ook nu waren het eigen persoonlijke fouten die de Jets de das om deden. Met iets meer dan twee minuten op de klok leken de Jets de bal terug krijgen na een incomplete pass van Newton op 3 & 11. Een roughing the passer overtreding van Mike Pennel leverde Carolina echter een first down op. De bezoekers konden daardoor niet alleen in field goal range kwamen, maar ook de bal in de ploeg houden.
Door de zege staat Carolina een halve wedstrijd achter de Saints, die in de late middag wedstrijd op bezoek gaan bij de L.A. Rams. Volgende week gaan de Panthers op bezoek bij de Saint, met dus als inzet de winst in de divisie.
Vier AFC-matchups moesten meer duidelijk scheppen over de verhoudingen in de conference op speeldag 12. Het werd opnieuw duidelijk dat de New England Patriots ook dit jaar de AFC (East) domineren. Daarnaast wonnen de Buffalo Bills, Cincinnati Bengals en Tennessee Titans.
BILLS HERPAKKEN ZICH, CHIEFS ZAKKEN NOG VERDER WEG
Het Nathan Peterman-experiment duurde slechts één week voor de Buffalo Bills. Tyrod Taylor keerde weer terug under center tegen de ver teruggevallen Kansas City Chiefs. Het was vooraf de vraag welk AFC-team het momentum weer terug zou krijgen na een reeks nederlagen. De Bills (drie keer op rij verloren) waren daar het hardst aan toe, al konden de Chiefs (twee verliespartijen op rij en 6-4 na een 5-0 start) een overwinning ook goed gebruiken.
In Kansas City bleek dat de Chiefs er momenteel het slechtst aan toe zijn; het team werd zelfs uitgefloten door de eigen fans. De offense van Andy Reid is compleet stilgevallen en de defense kan het verschil ook niet meer maken. Rookie-sensatie Kareem Hunt kwam maar tot 17 yards na 11 rushes, terwijl Tyreek Hill de beste receiver was met slechts 41 yards. Voor de Bills deed Taylor waar hij goed in is: de bal niet weggeven en net genoeg doen om te winnen. De Buffalo-defense was ook weer op niveau met Tre’Davious White als doorslaggevende factor in het vierde kwart.
De Miami Dolphins starten uitstekend aan het duel met de New England Patriots, althans: dat dachten ze. Via een fake punt vanaf de eigen 21-yard lijn hield Nate Ebner de opening drive in leven.
Vlot daarna stond het al 14-0 voor de Pats. Toch lukte niet alles voor Tom Brady en co. Een mislukte snap werd gevolgd door een fumble return touchdown van Rashad Jones en een pass van Brady werd onderschept door Bobby McCain. De marge bleef echter groot, omdat de Dolphins vlak voor rust niet wisten te scoren in de redzone. Een pass Matt Moore werd in de endzone onderschept door Stephon Gilmore.
Na de tweede ‘Gronk Spike’ en de tweede touchdown van Rex Burkhead was de wedstrijd definitief beslist. De Patriots staan op 9-2. De Dolphins zakken door de vijfde nederlaag op rij steeds verder weg naar 4-7. Dolphins 17 @ Patriots 35
TITANS WINNEN NA TIEN JAAR WEER IN INDIANAPOLIS
De Tennessee Titans (6-4) verloren de afgelopen negen (!) jaar in Indianapolis. Tegen het huidige team van de Colts (3-7) moest deze reeks echter doorbroken kunnen worden. Eenvoudig ging dat echter niet. Marcus Mariota ging verder in de eerste twee kwarten het ritme van twee intercepties per helft, net als in het duel met de Pittsburgh Steelers.
De Titans-defense en Delanie Walker hielpen Mariota uit de brand. De verdediging werkte Colts-quarterback Jacoby Brissett acht keer tegen de grond. Walker onderscheidde zich met een touchdown én een vangbal tussen vier spelers.
DeMarco Murray sloot vervolgens een teleurstellende dag (9 yards uit 12 rushes) alsnog af met de beslissende score. Titans 20 @ Colts 16
BENGALS KRABBELEN OP, BROWNS 0-11
De Cleveland Browns zijn hard op weg om het 1-15 record van vorig jaar te ‘overtreffen. Tegen de Cincinnati Bengals werd de elfde nederlaag van het seizoen geleden. De divisiegenoot krabbelt zo langzaam op met de tweede zege op rij. Met 5-6 zijn de Bengals zelfs maar één overwinning verwijderd van de wild-card spot. Joe Mixon kende een primeur door voor het eerst meer dan 100 rushing yards te noteren. Daar voegde de running back nog 51 receiving yards en een touchdown aan toe.
Joe Mixon gets a touchdown run, one play after bulldozing Peppers for another big run. It’s been his breakout day. pic.twitter.com/MqgoyGpTdG
Afgelopen zondag versloegen de New England Patriots de Denver Broncos met 41 – 16. Dat in The Mile High, traditioneel een gevreesde speellocatie voor de Patriots (Tom Brady verloor er al 7 keer). Velen hadden voor het nieuwe seizoen verwacht dat New England door het reguliere seizoen zou fietsen alsof het een zondagswandeling betrof.
Zo’n vaart loopt het vooralsnog niet, maar wat hun 40-jarige quarterback Tom Brady week na week presteert, kan wonderbaarlijk genoemd worden. Ook in week 10 was hij weer de beste man op het veld. Brady wierp drie touchdown-passes tegen nul intercepties. Daarnaast presteerde hij een 73,5% completion rate voor 266 yards en een Passer rating van maar liefst 125.4! Het leverde hem deze week dan ook voor de tweede maal dit seizoen de titel ‘Offensive Player of the week’ van de AFC op.
KANDIDAAT-MVP
De Patriots startten wisselvallig aan dit seizoen en hadden het vooral defensief erg lastig. Offensief daarentegen deed Brady zijn ding. Na negen games lijkt hij de favoriet om met de MVP-award aan de haal te gaan. Hij voert de league aan in Passing Yards (2807), Completions (231) en Yards per game (312). In de Passer Rating moet hij enkel de sensationele Carson Wentz van de Eagles voor zich dulden. Deze laatste zou overigens wel eens de meest serieuze concurrent voor Brady kunnen gaan worden voor de MVP-titel.
ALWEER ENKELE RECORDS RIJKER
Na een fenomenale comeback ging Superbowl LI in februari naar de Patriots: de vijfde ring voor Brady. Maar wie dacht dat de QB het nu wel eens rustiger aan zou doen, komt bedrogen uit. Zijn honger naar winst en succes kent maar geen grenzen en na de zegetocht door Denver is Brady opnieuw enkele records rijker. Hij won de AFC Offensive Player of the Week voor de dertigste keer in zijn carrière en heeft nu 86 wedstrijden gewonnen op verplaatsing (1 meer dan Peyton Manning) en hij heeft nu 54 games met 3 of meer touchdowns tegenover geen interceptions. De Patriots zijn verre van een ‘lock’ voor de Superbowl, maar als Brady dit niveau aanhoudt en blijft wervelen in ‘GOAT’-modus, dan zullen ze er alvast heel dicht bij zijn.
Met het seizoen 2017 in de boeken en het off-season onderweg, werpen we een blik in de achteruitkijkspiegel op het Major League-jaar. In volgorde van de draft, van slechtste team naar het beste, kijken we terug op het seizoen van de 30 verschillende Major League-organisaties. Vandaag in deel 9: Oakland Athletics.
Het is nog maar drie jaar geleden dat de A’s 88 wedstrijden wonnen in een jaar. De jaren ervoor werd de grens van 90 overwinningen zelfs doorbroken. Als je kijkt naar de Athletics van nu lijkt het lichtjaren ver weg dat de club competitief was. Voorafgaand aan het seizoen was het al duidelijk dat er niet al te veel verwacht moest worden van Oakland. De organisatie heeft zich daar keurig aan gehouden. — SPORTAMERIKA 30-IN-30 PREVIEW 2017: OAKLAND ATHLETICS
Voor het derde jaar op rij eindigde de ploeg onderaan in de AL West. Onderweg werd afscheid genomen van de beste speler en veel routiniers.
WAT GING GOED IN 2017?
Hoewel de A’s voor het derde jaar op rij meer wedstrijden verloren dan ze wonnen, kunnen ze in Oakland niet ontevreden zijn over het afgelopen seizoen. Sonny Gray herstelde zich enigszins van een matig 2016. Zijn ERA van 3.43 was voor de New York Yankees genoeg om hem in juli in de pinstripes te hullen. Als onderdeel van de trade kreeg Oakland een paar heel aardige prospects: Dustin Fowler, James Kaprielian en Jorge Mateo. Laatstgenoemde werd door de MLB Pipeline in 2016 zelfs hoger aangeslagen dan Aaron Judge.
Een paar weken na deze trade namen de A’s ook afscheid van oudgediende Rajai Davis. In januari tekende de veteraan voor één jaar, maar in augustus vertrok de outfielder alweer naar Boston in ruil voor de achttienjarige Rafael Rincones. Al met al kun je zeggen dat Oakland relatief veel vette contracten uit de boeken kon strepen gedurende het afgelopen jaar. Sonny Gray deed het prima in Oakland en verkaste naar New York. (Ezra Shaw/Getty Images)
ROOKIES RULE!
De A’s waren al bezig met een rebuild, maar de organisatie zette dat afgelopen jaar verder door. Trevor Plouffe haalde ook het einde van het jaar niet in Oakland. De derde honkman verkaste naar Tampa Bay om ruimte te maken voor rookie Matt Chapman.
De 24-jarige infielder pakte zijn kans en liet zien één van de bouwstenen te zijn van de nieuwe A’s. Ook Yonder Alonso werd de dupe van de verjongingskuur. Hij werd op het vliegtuig naar Seattle gezet en dat was misschien wel het beste wat Oakland kon overkomen. Matt Olson debuteerde al in 2016, maar zijn inbreng bleef toen beperkt tot 11 wedstrijden. Na het vertrek van Alonso kreeg Olson de kans op het eerste honk en de jongeling stelde geen moment teleur. De 23-jarige rookie sloeg 24 homeruns en ruim de helft daarvan sloeg hij in de laatste maand van het reguliere seizoen. Daarmee was hij mede debet aan een sterke eindsprint van de A’s en onlangs werd hij vierde in de verkiezing van Rookie of the Year.
DAVIS TREKT LIJN DOOR
Dan hebben we nog Khris Davis. De outfielder verraste vriend en vijand in 2016 al met zijn 42 homeruns, maar vorig jaar deed hij er nog eentje bij. Ryon Healy draafde voornamelijk op als aangewezen slagman en met 25 homeruns had de sophmore best een aardig jaar. Door de aanwezigheid van Chapman en Olson vonden ze in Oakland Healy echter overbodig. Vorige week vertrok hij naar Seattle in ruil voor pitcher Emilio Pagan en de piepjonge korte stop Campos.
WAT GING FOUT IN 2017?
Als je aan het einde van de rit met de rode lantaarn staat, gaat er natuurlijk het nodige mis. Vooraf werd al niet veel van de Athletics verwacht. Dat is vooral te wijten aan het gebrek aan kwaliteit of ervaring. De organisatie heeft de hoop gevestigd op hun jonge pitchers, maar Sean Manaea en Kendall Graveman hadden het lastig in 2017.
Manaea won weliswaar het gros van zijn wedstrijden, maar zijn ERA ging van 3.86 in 2016 naar 4.37. Graveman moest even een pas op de plaats maken. De 26-jarige pitcher won zes wedstrijden en verloor er vier. Helaas voor Graveman en de A’s stagneerde zijn ontwikkeling enigszins vanwege een vervelende schouderblessure. Kendall Graveman was eigenlijk het hele seizoen niet fit genoeg. (Bob Levey/Getty Images)
Op de heuvel ging het toch al niet naar wens voor de Athletics. Slechts vier teams stonden per wedstrijd gemiddeld meer runs toe dan de 5.10 van Oakland. Als de slagploeg daar een gemiddelde van 4.56 runs per game tegenover zet, is het losing record snel verklaard. De pitching staff ging de laatste jaren al op de schop en 2017 was daarop geen uitzondering. Sean Doolittle en Ryan Madson verruilden de bullpen van de A’s voor die in Washington. Drie spelers, onder wie Blake Treinen, bewandelden de omgekeerde route.
SEMIEN IN LAPPENMAND
Ook de blessure van Marcus Semien gooide roet in het Californische eten. De korte stop werd geplaagd door een polsblessure en was ruim twee maanden uit de roulatie. Semien sloeg in 2016 de 27 keer het stadion uit en die slagkracht niet compenseren. Vervanger Adam Rosales imponeerde niet in de 71 wedstrijden die hij speelde. De routinier sloot het jaar overigens af in het shirt van de Diamondbacks.
WAT BRENGT 2018?
De franchise legt het lot van de A’s in handen van de jonge honden. In de ideale wereld wordt Khris Davis de aangewezen slagman en hopen de A’s op de markt van free agents een outfielder te strikken. Het geld hoeft voor Oakland geen probleem te zijn. De kans is ook aanwezig dat Jedd Lowrie of Matt Joyce nog onderdeel worden van een trade. Veel meer veteranen heeft de club niet meer over.
In 2018 willen de A’s zien wat in 2017 niet is gelukt: progressie bij de jonge armen in de organisatie. Via de nodige trades kreeg Oakland de laatste jaren de beschikking over Manaea, Graveman, Jharel Cotton, Paul Blackburn en Daniel Mengden. De pitchers hebben bij vlagen al wel bewezen wat ze kunnen. Nu wordt het zaak om constant een hoog niveau te halen.
BARRETO KOMT ERAAN
Een paar weken geleden verlengde Oakland het contract van Jedd Lowrie met één seizoen. De 33-jarige infielder voelt echter de hete adem van Franklin Barreto. MLB Pipeline ziet in de 21-jarige tweede honkman, die ook als korte stop kan spelen, het grootste talent in de organisatie. Barreto was in 2015 een belangrijk onderdeel van de trade die Josh Donaldson naar Toronto stuurde. De jongeling uit Venezuela debuteerde vorig jaar al in de MLB en kwam tot 25 optredens. Erg indrukwekkend was het allemaal niet, getuige ook zijn slaggemiddelde van .197. Toch moet 2018 het jaar van de doorbraak worden. Voor hem en de jonge Athletics.
Ook A.J. Puk hoopt snel van zich te laten horen in de MLB. De 22-jarige leftie wacht nog op zijn debuut, maar de lange pitcher lijkt op weg naar een mooie toekomst. Hij worstelde aanvankelijk met z’n controle, maar in 2017 maakte hij belangrijke stappen in zijn ontwikkeling. De fastball van Puk tikt de 97 mph aan en in combinatie met zijn imposante gestalte zal hij menig tegenstander wegblazen. De vraag is of Oakland dit talent in 2018 al een kans gaat geven.
Terwijl de Amerikanen de kalkoen aan het klaarmaken- of opeten waren kregen we gisteravond/nacht drie NFL-wedstrijden voorgeschoteld. Er werd meteen gestart met het ‘hoofdgerecht’, een duel tussen de Vikings (8-2) en de Lions (6-4). In Detroit namen de Vikings revanche voor het verlies in 2016. Philip Rivers en Keenan Allen excelleerden daarna tegen de Dallas Cowboys. Het sluitstuk van de avond was niet het toetje waar de kijker op hoopte, maar de Washington Redskins voorkwamen wel dat ze in een uitzichtloze situatie raakten met het oog op de play-offs. De Giants zijn dat stadium al lang gepasseerd en verloren voor de negende keer dit seizoen in elf speelrondes.
VIKINGS ZET GROTE STAP RICHTING DIVISIEWINST
Het contrast met 2016 is groot. Toen verspeelden de Minnesota Vikings play-off deelname ondanks een 5-0 start’, mede door een nederlaag tijdens Thanksgiving in Detroit. Nu bevestigden de Vikings hun status in de NFC na het nemen van revanche op de Detroit Lions.
Detroit had juist de kans om de divisie weer spannend te maken omdat het bij winst slechts één zege achter zou liggen op de Vikings. Die overwinning kwam er niet omdat de gasten uit Minnesota dit seizoen op alle fronten net iets beter zijn. Het krachtsverschil tussen beide teams is echter niet heel groot waardoor het duel tijdens Thanksgiving uiteindelijk ook spannend werd.
Die spanning was er overigens lange tijd niet omdat Detroit weer als een diesel op gang moest komen. De Vikings domineerden de eerste helft met twee touchdowns van Kyle Rudolph en één van QB Case Keenum zelf. Bovendien sloeg Latavius Murray toe na rust, nadat Marvin Jones de spanning enigszins had teruggebracht. Het leek de doodsteek voor de wedstrijd maar niets bleek minder waar. Detroit vocht zich terug via twee field goals van Matt Prater en een spectaculaire tweede score van Jones. Zelfs Terence Newman, die als twaalfde verdediger op het veld naar de receiver sprintte in plaats van naar de zijlijn, kon de score niet meer voorkomen.
Daarmee was de achterstand teruggebracht naar 27-23. De grootste comeback tijdens Thanksgiving hing zelfs even in de lucht, ook omdat de Vikings-offense behoorlijk tot stilstand kwam. Stefon Diggs maakte echter een einde aan de illusies van de Lions met een cruciale catch en duik naar de first down marker op 3th&7 én het overbruggen van 37 yards na een screen pass. Het bracht Minnesota in field goal-range voor de 30-23 voorsprong waarna Xavier Rhodes, in één van zijn mindere wedstrijden, toch beslissend was.
Het traditionele Thanksgiving-uitje in Dallas werd flink verpest door de Los Angeles Chargers. Thuisteam Dallas Cowboys verkeert in een vormcrisis zonder Ezekiel Elliott, Sean Lee én met een minder sterke offensive line.
De Chargers hebben juist de weg naar boven ingezet en lieten dat in Dallas ook zien. Philip Rivers leidde zijn ploeg naar een ruime overwinning achter een goed opererende offensive line. De pass rushers van de Cowboys kregen geen vat op Rivers en zagen de quarterback meer dan 400 yards bij elkaar gooien. Rivers had twee favoriete targets op het veld. Tight end Hunter Henry werd vijf keer bereikt voor 76 yards en een touchdown. De echte uitblinker was echter Keenan Allen die ongrijpbaar was voor de Cowboys-defense.
Van die statistieken kan Dez Bryant momenteel alleen maar dromen. Zijn Cowboys zakken weg naar 5-6 in de sterke NFC. De Chargers hebben nog kans met 5-6 in de AFC. Chargers 28 @ Cowboys 6
OPLEVING GIANTS VAN KORTE DUUR
De New York Giants gaven hun slechte seizoen vorige week enigszins glans met een overwinning tegen de Chiefs, maar tijdens TNF was het optimisme snel weer verdwenen. Op bezoek bij de Washington Redskins toonde het team van Ben McAdoo weer aan waarom ze dit seizoen pas twee keer gewonnen hebben. Zowel de running game als de passing game kwam totaal niet op gang. Eli Manning bleef steken op 113 passing yards. Dat was minder dan Skins-running back Samaje Perine (130 yards from scrimmage) én receiver Jamison Crowder (141 receiving yards) bij elkaar speelden.
Crowder hielp Kirk Cousins uit de brand in een duel waarin de quarterback behoorlijk onder druk stond. Cousins ging zes keer neer door toedoen van de Giants-defense, die wel wat van hun kwaliteiten lieten zien. De beste defensieve speler was echter Ryan Kerrigan die Manning continu op de huid zat.
Washington maakte de wedstrijd nog onnodig spannend door een 53 yard interception return TD op te geven na een mislukte vangbal van Byron Marshall. Het was de enige touchdown die de Giants scoorden tijdens TNF en leverde op dat moment een stand op van 10-10. De Redskins namen het duel echter gewoon weer in handen en liepen eenvoudig uit naar een 20-10 zege. Washington heeft nog een kleine kans in de NFC met 5-6. New York heeft vooral kans op de #1 draft pick met 2-9. Giants 10 @ Redskins 20
Foto: Twitter LA Chargers
De huidige NBA Rookie Class wordt gezien als één van de beste classes ooit. Het NBA-seizoen is nu ongeveer zes weken onderweg en daarom is het hoog tijd om de balans op te nemen. Wie leidt er in de race voor Rookie of the Year?
1. Ben Simmons (Phi – PG, SF,PF)
Simmons leidt alle rookies in punten (17,8), rebounds (9.2), assists (7.5), speelt de meeste minuten en heeft de hoogste PER. Daarnaast staat hij tweede in steals achter Frank Ntilikina (PG, New York Knicks). Dan verdien je het alleen al om de op nummer één in deze lijst te staan en de grootste kandidaat te zijn voor de ROY-award. Als je Simmons ziet spelen weet je dat de gemiddelden die hij nu al laat zien niet eens gek of absurd zijn. Hij speelt zo gemakkelijk en bezorgt iedere tegenstander, inclusief de coach van de tegenstander, nachtmerries. Met zijn skillset lijkt hij nu al bijna niet te stoppen.
Waar men in het begin twijfelde over zijn scorend vermogen, heeft hij na 5 weken één van de hoogste conversies (70%) in de zogenaamde ‘restricted area’ (0-3 feet van de basket). Wil je dat als tegenstander voorkomen, vindt hij zonder enig probleem een vrijstaande teamgenoot die dan alleen nog het schot hoeft te maken zonder een verdediger in de buurt. De media twijfelen niet meer: Simmons is the real deal en wordt zelfs al genoemd in de discussie van veelzijdigste rookie ooit.
2. Jayson Tatum (Bos – SF,PF)
Tatum heeft niet zulke denderende statistieken (bijna altijd tussen plaats vijf en zeven van alle rookies) en heeft niet zo’n hoge PER (zesde plaats van alle rookies), maar staat toch in onze lijst onder Simmons op plaats twee. Tatum is typisch zo’n verhaal waarbij statistieken niet alles vertellen.
De vraag die men, vooral in Boston, momenteel stelt, is: wordt hij beter dan Kevin Durant? Zijn schot percentages (FG%, FT%, 3pt%, TS%) zijn een stuk hoger dan de percentages die KD noteerde in zijn eerste jaar. Daarnaast is Tatum zijn win share meer dan vijf keer zo hoog dan Durant tijdens zijn eerste jaar. Daarmee is hij op weg om de eerste rookie in de geschiedenis te worden met zo’n PER, TS% en win shares.
Journalisten in Amerika hebben weleens geopperd om Tatum te traden voor Anthony Davis, maar Boston-fans twijfelen of deze deal wel goed voor Boston is. Wat natuurlijk vrij absurd is na vijf weken NBA. Zijn spel is wel enorm verbeterd vanaf het moment dat hij begon in de Summer League.
Dan de twijfels: Boston draait natuurlijk als een trein. Daarnaast heeft Boston het beste record in de NBA, Kyrie Irving en Al Horford zijn beesten en Tatum hoeft niet veel meer te doen dan goed positie te kiezen, wachten op de pass en dan als de pass komt, het schot raak te gooien. Verder wordt verwacht dat hij aanvallend niet teveel in de weg loopt. Dat komt zijn impact op het team niet ten goede. De statistieken wijzen namelijk uit: Boston scoort 3.1 punten per 100 possessions minder met Tatum binnen de lijnen. De criticasters vragen zich voornamelijk af: Kan hij nog meer dan dit?
3. Dennis Smith Jr (Dal – PG)
Dennis Smith Jr is waarschijnlijk de meest atletische guard van deze rookie-class. Zijn bouw, kracht en snelheid zorgen ervoor dat hij iedere wedstrijd een lichtpuntje is in Dallas. Gelukkig krijgt hij bij de Mavericks alle kansen om zijn kwaliteiten volop te tonen. Na een matig begin in oktober is hij in november op dreef met 18,3 punten, 2.0 3 punters, 5 rebounds, 4,2 assists en 1,2 steals per wedstrijd. Dallas heeft alles weg om in een lottery-team te zijn dit jaar met een record van 2 overwinningen en 12 verliespartijen.
Hoe meer het seizoen vordert, hoe meer minuten Smith mag gaan maken. Deze trend zien we de laatste wedstrijden al plaatsvinden. Lebron James deelde na de wedstrijd tegen de Mavs nog een sneer uit naar de Knicks dat hij niet kon geloven dat de Knicks niet Smith hebben gekozen maar Ntikilina. Maar ja, LeBron heeft ook wel eens gezegd dat Shabazz Napier een topper zou worden en vond dat men Ben McLemore te weinig krediet gaf. Wij kunnen het je niet kwalijk nemen als je nog nooit van deze spelers hebt gehoord dus de voortekenen zijn goed. Ook The King zit er wel eens naast.
4. Donovan Mitchell (Uta – PG,SG)
Het team dat nog net niet iedereen in slaapt sust, heeft dan toch nog een erg goede en energieke speler in Mitchell. Net als Smith Jr heeft Mitchell een aanloop genomen in oktober. In november draait hij echt warm, met gemiddelden van 20 punten, 2.6 3 punters, 1,6 steals, 3,6 rebounds en 2,3 assists per wedstrijd. Hij is onvoorspelbaar, heeft een goed schot en kan de bal ook van diep in de basket gooien.
We zijn pas vijf weken ver in het seizoen, maar één ding is duidelijk: Mitchell is de enige offensieve dreiging die ze hebben nu Gordon Hayward weg is. Dat zal ook de reden zijn waarom hij de laatste wedstrijden naast Ricky Rubio start als shooting guard. Waar men de afgelopen jaren dacht dat Rodney Hood, Alec Burks en Dante Exum het team zouden dragen, lijkt dit nu weer Mitchell te worden.
5. Lonzo Ball (LAL – PG)
The man, the myth, the hype? Lavar denkt er waarschijnlijk anders over, maar wat heeft Lonzo het moeilijk en wat laat hij zien dat hij echt nog een hele lange weg te gaan heeft om relevant te worden.
Laten we beginnen met het positieve. Ball is sinds 11 november de jongste NBA-speler met een triple double (19 punten, 11 rebounds, 13 assists). Hij was vijf dagen jonger dan LeBron James, toen hij dit plateau haalde. Ball heeft speciale kwaliteiten, waarmee hij zeker zijn toegevoegde waarde heeft.
Daarnaast — en dit is nog veel belangrijker — is hij een echte leider. Hij zet de ploeg naar zijn hand en neemt het team op sleeptouw. Dit resultaat vaak in de hoogste +/- score van zijn team. Niet voor niets worden er vergelijkingen getrokken met Jason Kidd en Steve Nash op het vlak van leiderschap. Daar wil je als point guard graag mee vergeleken worden. In het jonge seizoen lijken de Los Angeles Lakers op weg naar het beste record sinds 2013.
Maar dan: een field goal% van 31%, een free throw% van 50% en een 3pt% van 25% voorspellen niet veel goeds. Hij is hiermee op weg om de speler te worden met het slechtste FG% ooit (minstens 10 schoten per wedstrijd). Hij heeft ook het slechtste field goal% in the paint: 34%. Als we kijken naar zijn statistieken in zijn college jaar gaat dit waarschijnlijk wel goed komen.
Daarnaast worden zijn layups het vaakst geblockt. Uit interviews met spelers blijkt dat ze vaak een stapje extra willen zetten om Ball te blocken. Dit toont aan dat de NBA-spelers hongerig zijn om Ball het leven zuur te maken. Zal ongetwijfeld te maken hebben met het gemekker van zijn vader.
HONORABLE MENTIONS
John Collins (Atl), Lauri Markkanen (Chi), Jonathan Isaac (Orl), Kyle Kuzma (LAL), Bogdan Bogdanovic (Sac), De’Aaron Fox (Sac).
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
