Home Blog Pagina 431

London Series: Yankees winnen knotsgek slugfest

Sander Grasman
-
0

Dit weekeinde worden de eerste MLB-wedstrijden op het Europese continent gespeeld. De Major League heeft ervoor gekozen om onder het mom van Old Rivalry, New Ground twee grootmachten te sturen. In het London Stadium nemen de New York Yankees het op tegen de Boston Red Sox. SportAmerika doet uitgebreid verslag van deze Europese series.

PORCELLO WEGGESLAGEN

In een broeierig London Stadium hadden beide slagploegen weinig tijd nodig om op stoom te komen. In aanloop naar de wedstrijd werd er veel gesproken over de kleine afmetingen van het stadion, maar in de eerste slagbeurt wisten de Yankee-slagmannen juist veel gras te vinden tussen de outfielders achter Rick Porcello.
Na drie opeenvolgende doubles van Luke Voit, Didi Gregorius en Edwin Encarnacion stonden er al 4 punten voor de Yankees op het scorebord. Toen Aaron Hicks met de eerste homerun op Europese bodem de voorsprong naar 6 tilde, had manager Alex Cora genoeg gezien. Porcello had slechts één van de Yankees die hij voor zich kreeg uit gekregen.

TANAKA WEGGESLAGEN

Wie dacht dat Masahiro Tanaka met deze comfortabele buffer een gemakkelijke avond zou krijgen, kwam bedrogen uit. Zijn inning verliep nagenoeg hetzelfde als die van collega Porcello, met die kanttekening dat de Japanner twee nullen achter zijn naam had staan, toen Michael Chavis er met een homerun 6-6 van maakte. Xander Bogaerts was na een vier wijd een van de punten die binnenkwam.

YANKEES LOPEN UIT

Hoewel beide teams in de tweede inning een man in scoringspositie wisten te krijgen, werd er geen punt gescoord. Die tendens zette echter niet voort. Vanaf de derde inning begonnen de Yankees gestaag aan een voorsprong te bouwen. Brett Gardner bracht met de derde homerun van de avond Gleyber Torres over de thuisplaat. Een inning later wisten de New Yorkers weer zes runs binnen te brengen. Aaron Judge was in die inning de grote man met een homerun.
Toen de Yankees ook in de 5e inning verder wisten uit te lopen en de productie van Boston voorlopig stillag, leek de wedstrijd gespeeld. De Red Sox hadden inmiddels 7 werpers gebruikt en in de zevende inning begonnen ze ook hun veldspelers te rouleren. Dit bleek echter het startschot van een uiterste inhaalpoging.

UIT DE DOOD HERREZEN

De homerun van Jackie Bradley Jr. had een inning daarvoor nog puur voor de statistieken geleken, maar na de traditionele Seventh Innings Stretch kwamen de Red Sox plots weer tot leven. JD Martinez begon de inning nog met een strikeout, en nadat de ingevallen Sam Travis ook nog eens werd uitgevangen, leek er voor de Yankees geen vuiltje aan de lucht. Maar beide slagmannen zouden diezelfde inning nog een herkansing krijgen.
Na singles van Christian Vazquez en Sandy Leon sloeg rookie Chavis zijn tweede homerun van de avond. De opnieuw lege honken bleken echter slechts een uitnodiging voor de Red Sox om een nieuwe aanval te openen. Bradley Jr, en Marco Hernandez sloegen singles, terwijl Mookie Betts en Bogaerts met vier wijd op de honken kwamen. En double van Martinez was vervolgens genoeg om de spanning weer enigszins in de wedstrijd terug te brengen. Met het tweede en derde honk bezet, maakte een een vangbal in foul territory op het slaan van Travis een einde aan het gevaar voor de Yankees.

REVIEW ON THE PLAY

Alsof dit duel nog een unicum nodig had, kwam er toch nog eentje bij in de 8e inning. Met honklopers van de Red Sox op één en twee, dacht Gregorius een dubbelspel te draaien. Cora vroeg echter een review aan – de eerste op Europese bodem – en de call werd teruggedraaid. Toen Betts vervolgens weer een vrije loop kreeg en de honken vol stroomden, kwam de tying run het slagperk in. Zijn rollertje kon echter verwerkt worden door Gio Urshela, die de bal zonder problemen in de handschoen van eerstehonkman DJ Lemahieu kreeg.

VELAZQUEZ

Het was zeker ook aan Hector Velazquez te danken, dat de Red Sox überhaupt nog een kans maken. Hij was de eerste pitcher die greep kreeg op de ijzersterke lineup uit de Bronx. Maar liefst zes slagmannen van de Yankees kende een multi hit game, waar LeMahieu en Voit zelfs goed waren voor vier honkslagen. Velazquez’ vervanger Marcus Walden moest vervolgens meteen weer een double toestaan aan Urshela, maar wist met de vijfde strikeout voor Encarnacion zonder kleerscheuren door de negende inning te komen.

DIDI DOES IT

En daarmee was het de beurt aan de Cubaanse closer Aroldis Chapman om de deur definitief in het slot te gooien. Daar had hij echter wel de hulp van Gregorius voor nodig. De Antilliaanse korte stop maakte al de hele wedstrijd indruk met zijn veldspel en toonde zijn klasse aan met een prachtig dubbelspel. Al glijdend stopte hij de bal en bezorgde hem bij Torres, die eenvoudig LeMahieu aan kon gooien. New York, New York kondigde het einde van de wedstrijd aan.

Coverfoto: Getty Images

London Series Preview: New York Yankees

Sander Grasman
-
0

Dit weekeinde worden de eerste MLB-wedstrijden op het Europese continent gespeeld. De Major League heeft ervoor gekozen om onder het mom van Old Rivalry, New Ground twee grootmachten te sturen. In het London Stadium nemen de New York Yankees het op tegen de Boston Red Sox. SportAmerika zal uitgebreid verslag doen van de series.
Waar de Boston Red Sox al het hele seizoen op zoek zijn naar de vorm van vorig jaar, blaakt de club uit New York van het zelfvertrouwen. De organisatie leek door blessureleed een lastige start te zullen kennen, maar niets was minder waar. Zonder sterren als Giancarlo Stanton, Aaron Judge en Didi Gregorius wist een groep ‘replacements’ zich bovenaan de AL East te nestelen. Met hun terugkeer zou het alleen maar beter moeten gaan.

ROTATION

Volgens de laatste geruchten zou manager Aaron Boone Masahiro Tanaka en good old CC Sabathia de heuvel op sturen in Londen. De Japanner heeft zich gedurende zijn 6 jaar in de majors een uitstekend werper getoond, maar hij bleek wel veel homeruns toe te staan. Dat zou hem in het ogenschijnlijk hitter friendly London Stadium wel eens kunnen gaan opbreken.
Sinds zijn terugkeer van paternity leave leverde Tanaka drie uitstekende starts af. De Yankees hopen dat hij deze lijn tegen de Red Sox weet voort te zetten. Dan moet hij dit keer wel meermaals met JD Martinez zien af te rekenen. Waar de Japanner tegen de meeste Red Sox-spelers aardige statistieken kan voorleggen, heeft hij op hun DH nooit grip kunnen krijgen. In 12 at bats kwam die namelijk tot 7 hits, waarvan er drie over de hekken verdwenen.

Masahiro Tanaka zal op zaterdag de starter zijn (MLB.com)

SABATHIA

Sabathia gooide dit jaar zijn 3.000e  strikeout en boekte zijn 250e overwinning. Zijn plekje in Cooperstown lijkt veiliggesteld. De oudgediende zag de laatste jaren de snelheid van zijn fastball afnemen en hem is er dus alles aangelegen om hard contact te vermijden. Die tactiek zou hem van pas kunnen komen komend weekend. Zijn beste jaren liggen misschien achter hem, maar dat betekent niet dat de Red Sox geen zware dobber aan hem kunnen beleven.
Zelf lijkt Sabathia wel oren te hebben naar en start in London Stadium. Hij gaf al aan dat deze serie een van de redenen was dat hij er nog een jaartje aan vast knoopte. Een andere optie voor Boone zou echter  JA Happ zijn, maar de 36-jarige veteraan kent nog geen gelukkig seizoen. Zijn ERA zweeft rond de 5.00 en vooral het aantal homeruns dat hij toestaat, geeft te denken.

BULLPEN

Voorafgaand aan het jaar werd gesproken over de Yankees bullpen als een van de beste in de majors. Zack Britton (the reliever formerly known as Zach), Adam Ottavino en Aroldis Chapman beschikken ze over drie uitermate sterke relievers. Tel daarbij de puike prestaties van Tommy Kahnle op en je mag ervan uit gaan dat als de ploeg een voorsprong aan hen weet over te dragen, zij de klus af zullen maken.
Tot nu toe werd er echter al vaak vroeg naar deze indrukwekkende bullpen teruggegrepen, waardoor de werklast voor deze spelers al flink is opgelopen. Het zal aan de rotatie zijn om vaker voorbij de vijfde inning te geraken, want anders is het de vraag hoe lang de vier top relievers het volhouden en achter hen wordt de spoeling al snel dunner.

LINEUP

Een pitcher die het moet opnemen tegen deze slagploeg van de Yankees is niet te benijden. Met jongens als Gleyber Torres, Gary Sanchez, de pas aangetrokken Edwin Encarnacion, Judge, Stanton en Gregorius mag je bijna spreken van een nieuwe Murderer’s Row. Het zal een hele opgave zijn om je zonder kleerscheuren door deze lineup heen te werken, om vervolgens weer van voor af aan te moeten beginnen.
Met de terugkeer van alle sterren moet een deel van de spelers die de club naar de eerste plek brachten langzaamaan plaatsmaken. Een halve ploeg aan spelers moet plots ingepast worden. En dat gaat natuurlijk ten koste van anderen. Het eerste slachtoffer hiervan is al bekend: Clint Frazier werd teruggezet naar de minors en was hier allerminst blij mee. Zijn uiting van frustratie zal niet met gejuich zijn ontvangen op de burelen van het management.

YES IN-DIDI

Maar wat gebeurt er bijvoorbeeld met LeMahieu en Torres? Beide middle infielders kenden een geweldige eerste seizoenshelft en zullen graag hun plekje behouden. Dat zou natuurlijk kunnen betekenen dat de herstelde Didi doorschuift naar DH om zijn arm te kunnen sparen, maar ook voor die positie is het al dringen geblazen. In principe is het natuurlijk een luxeprobleem om voor al die sterke slagmannen een plaatsje te moeten vinden, maar zal de concurrentiestrijd in al deze spelers het beste boven halen?


Voor de Nederlandse fans die afreizen naar London Stadium is het natuurlijk geweldig nieuws dat Didi op tijd fit is geraakt. De kortestop die vorig jaar Tommy John onderging, zal echter langzaam gebracht worden. De kans dat hij beide wedstrijden aan de start zal staan is dus niet groot. Didi had echter niet veel tijd nodig om zijn steentje in het homerun-geweld van zijn teamgenoten bij te dragen. Al in zijn tweede wedstrijd was het raak.

VERWACHTINGEN

De Yankees kunnen tijdens deze London Series een harde, misschien wel beslissende tik uitdelen aan hun rivalen uit Boston. Zij zullen dan in eerste instantie rekenen op de power van hun slagploeg en hopen dat de starters de schade beperkt weten te houden en de druk van de bullpen weg kunnen houden. De sterke serie tegen de Astros en de terugkeer van al hun sterren zal ze in ieder geval veel vertrouwen geven op een goede afloop.

London Series Preview: Boston Red Sox

Sander Grasman
-
0

Dit weekeinde worden de eerste MLB-wedstrijden op het Europese continent gespeeld. De Major League heeft ervoor gekozen om onder het mom van Old Rivalry, New Ground twee grootmachten te sturen. In het London Stadium nemen de New York Yankees het op tegen de Boston Red Sox. SportAmerika zal uitgebreid verslag doen van de series via Twitter, Instagram en Facebook.
Als je het seizoen van de Boston Red Sox zou moeten omschrijven, dan is wisselvallig waarschijnlijk het eerste woord waar je aan denkt. Weet de ploeg het schip nog te rechten en mee te strijden om de AL East of zal het zich moeten gaan richten op een van de twee Wild Cards? In aanloop naar de London Series kijken we hoe het er voor staat in New England en wat we van hen mogen verwachten tegen hun rivalen.

ROTATION

Manager Alex Cora liet onlangs al weten dat in de Engelse hoofdstad Rick Porcello en Eduardo Rodriguez zijn starters zullen zijn. In onze eerdere analyse van de Red Sox constateerden we al dat Porcello voor zijn doen veel homeruns tegen krijgt, maar als groundball pitcher lijkt hij een ideale kandidaat voor de series in een ogenschijnlijk hitter friendly stadion als het London Stadium.
Porcello wierp dit seizoen al eens tegen de Yankees. In het met 3-5 verloren duel in Yankee Stadium moest hij al na 4.2 innings de heuvel verlaten en kwamen alle runs van de Yankees op zijn conto. In dat duel kreeg hij bovendien een homerun van Gary Sanchez om de oren. Toch zijn er tekenen van verbetering zichtbaar bij Pretty Rick: sinds die verliespartij op 1 juni heeft hij een 3.86 ERA en incasseerde hij slechts één homerun in 25.2 innings. Bovendien hield hij de Minnesota Twins vorige week nog tot slechts vier honkslagen over zeven innings.

RODRIGUEZ

De kans dat Eduardo Rodriguez een homerun van een van de Bronx’ Bombers zal incasseren is een stuk aanzienlijker. De pitcher maakt nog geen al te sterk seizoen door en wisselt matige met geweldige starts af. Onderliggende statistieken tonen aan dat het hoge ERA (4.87) van Rodriguez voor een deel ook aan pech te wijten is, maar het gehoopte breakout jaar lijkt er vooralsnog niet te komen voor de Venezolaan. Zo houdt hij het in 2019, in vergelijking met 2018, gemiddeld genomen slechts éénderde inning langer vol per start.

De Red Sox hopen op een sterke Eduardo Rodriguez in Game 2 op zondag. (Gerald Herbert/AP)

De hoop was dat een derde worp in zijn arsenaal een positief effect op zijn four seamer en changeup zou hebben, maar het tegendeel lijkt waar. Nu Rodriguez ook vaak kiest voor zijn cutter, kennen slagmannen zelfs meer succes op al zijn worpen. De starter zal hopen dat hij in London Stadium de Yankees wel zal weten te verrassen met zijn variatie.

BULLPEN

Met het contract van Craig Kimbrel bij de Chicago Cubs, is definitief zeker geworden dat hij de bullpen van de Red Sox niet zal komen versterken. Mocht Boston al vroeg een beroep moeten doen op een van haar relievers, dan kan het een lastig verhaal gaan worden. De bullpen is op dit moment een verzameling van onbekende namen en recent opgeroepen minor leaguers, begeleid door enkele zeer wisselvallig werpende routiniers.
De relievers zijn over de lengte prima, met het zevende laagste ERA in de gehele MLB (3.92). Met vijftien blown saves, het hoogste aantal in de American League, heeft de bullpen echter meermaals zekere overwinningen uit handen laten glippen.

LINEUP

Anderhalve maand geleden bespraken we uitgebreid de komst van Michael Chavis. Zijn energie en onbevangenheid brachten de ploeg nieuw elan, maar de pitchers leken zich langzamerhand aan hem te hebben aangepast. Zo heeft de jonge infielder een strikeout rate van 37,9%. Desondanks laat Chavis zien over voldoende talent te beschikken om belangrijke aanpassingen te doen in zijn spel. In al zijn laatste veertien wedstrijden kwam hij op de honken en over die periode heeft hij een slaggemiddelde van .298.

SLUGGERS UIT VORM

Illustratief voor de ’19 Red Sox is het presteren van regerend MVP Mookie Betts. Na een bijzonder zwakke openingsmaand, leek in mei de oude Mookie op te staan. Hij slaagde er echter niet in die vorm vast te houden. Juni is weer een beduidend minder goede maand voor de rechtsvelder. Als Betts in vorm is, presteren de Red Sox als geheel ook een stuk beter. Gedurende zijn hot streak leek de ploeg op weg zich definitief aan te kunnen sluiten bij de Rays en Yankees, maar sinds Mookie afgekoeld is, geldt dat ook voor het team.
Inmiddels is de achterstand weer flink opgelopen en lijken de Yankees voorlopig uit het zicht. Een andere topper die teleurstelt ten opzichte van 2018 is J.D. Martinez. De powerhitter heeft weliswaar de meeste homeruns in de Red Sox lineup, maar kampt dit hele seizoen al met rugproblemen. Bovendien neemt hij niet de beste vorm mee naar Oost-Londen. In de laatste elf wedstrijden slaat hij .213 met een onherkenbaar OPS van .727. Zijn OPS van vorig jaar was 1.031.

X-MAN

Wie zich geheel aan de malaise onttrekt is Xander Bogaerts. De Arubaan is zich aan het ontwikkelen tot een van de beste kortestops uit de clubgeschiedenis. Als hij deze lijn na de All Star break – de koninkrijksspeler lijkt opmerkelijk genoeg alweer niet op een uitnodiging te hoeven rekenen – weet door te zetten, dan zou hij dit seizoen de grens van de 30 homeruns kunnen slechten.


Volgens Fangraphs is Bogaerts dit seizoen een van de belangrijkste spelers in de American League. Als het op WAR aankomt, hoeft hij op dit moment alleen de bovenmenselijke Mike Trout voor zich te dulden. Van onze landgenoot zal dan ook veel verwacht worden in Londen

DEVERS

Een andere speler die een duidelijke vooruitgang heeft doorgemaakt, is Bogaerts’ maatje op het derde honk: Rafael Devers. De jonge Dominicaan heeft al het hele seizoen het hoogste slaggemiddelde van de ploeg. Bovendien is zijn OPS meer dan .130 punten hoger dan vorig seizoen. Daarmee is de linkerkant van het infield goed bezet, want samen met Bogaerts heeft hij de meeste binnengeslagen punten van de Red Sox.

VERWACHTINGEN

De week in aanloop naar de London Series leek een kans voor Boston om de kloof met hun concurrenten uit New York iets te verkleinen. De Yankees wachtten namelijk onder andere drie duels met de Houston Astros. De Red Sox zelf wonnen eerst nog op knappe wijze de series in Minnesota tegen de Twins, maar daarna werd een series win tegen de Blue Jays pijnlijk weggegeven.
In de tussentijd bliezen de aartsrivalen uit New York de Astros met een karrevracht aan homeruns van het veld. Als de Red Sox niet alleen de London Series willen winnen, maar in de laatste drie maanden van het seizoen ook het gat met de Yankees dichten, dan zal er meer verwacht mogen worden van sterspelers Mookie Betts en JD Martinez en moet de bullpen, eventueel dankzij aankopen voor de trade deadline, betrouwbaarder worden.

Coverfoto: Gerald Herbert/AP

Dutch Watch: Didi schrijft geschiedenis, Ozzie beult Cubs

Hans Mulder
-
0

Het was voor onze landgenoten de week van de long balls. Alleen Kenley Jansen en Andrelton Simmons bleven verstoken van een homerun. De dinger van Didi Gregorius gaat zelfs de geschiedenisboeken in. Na het lezen van deze Dutch Watch weet je waarom en ben je weer helemaal bij wat betreft de prestaties van “onze” jongens.

Voor Ozzie Albies en de Atlanta Braves was het een goed weekend. Zelf wonnen ze twee van de drie wedstrijden tegen de Washington Nationals en concurrent Philadelphia liet wat steken vallen in Miami. In de Amerikaanse hoofdstad kwam de kleine infielder drie keer door met een hit en even zo vaak passeerde hij de thuisplaat. De toch wel verrassende koploper in de NL East vloog daarna door naar Chicago voor een serie tegen de Cubs. En die tegenstander had na de sweep in Atlanta nog een rekening te vereffenen met de Braves.
Het langverwachte debuut van Dallas Keuchel voor de Braves leek gepaard te gaan met een overwinning. Atlanta scoorde drie runs in de eerste drie innings, maar toen haperde de motor. De Nationals kwamen terug en mochten daar Ozzie Albies dankbaar voor zijn. Een error, z’n derde van het seizoen, leidde de ondergang van de Braves in. Hij was 1-for-4, maar vooral die fout deed pijn in deze 4-3 nederlaag. Zaterdag sloegen Albies en de zijnen keihard terug. Twee keer werd een achterstand van vier runs ongedaan gemaakt en negen runs in de late innings bezorgden de Braves een 13-9 zege. Ozzie Albies was 2-for-5 met twee runs. Eerst liep hij de 8-8 binnen en in de negende ook de 13e run.
In de rubber game waren de runs dan weer duur. Eén van die runs kwam op naam van Albies. In de 10e inning kwam hij na vier wijd op de honken. Rookie Austin Riley sloeg hem met een homerun binnen voor een 4-2 voorsprong. In de gelijkmakende 10e werd het nog even spannend, maar verder dan 4-3 kwamen de Nationals niet.

BULLYING THE CUBS

Als Ozzie het logo van de Cubs ziet, maakt zijn hart waarschijnlijk al een sprongetje van vreugde. Vorig seizoen was hij 11-for-22 in de wedstrijden tegen Chicago en in de eerste serie dit seizoen was hij met 8-for-13 ook weer een beul van de Cubs. Die titel mocht hij ook dinsdag met verve dragen. Bij een 2-1 achterstand in de zevende en één honk bezet, timmerde hij de bal weg voor zijn 12e homerun dit seizoen. De Braves trokken de 3-2 overwinning over de streep en namen revanche voor de 8-3 nederlaag in de eerste wedstrijd. Daarin was de infielder overigens 2-for-4. De derde wedstrijd zal Albies snel willen vergeten. Voor de derde keer dit seizoen kreeg hij drie strikeouts te verwerken en de Cubs hielden hem zowaar van de honken. Atlanta won echter wel met 5-3.
Waarom Ozzie Albies in aanmerking kwam voor zijn tweede ASG liet hij ook donderdag weer zien. Met 2-for-4, een RBI-single en een solo homerun had hij het weer prima naar de zin tegen de Cubs. Zijn RBI-single in de tweede gaf de aanzet tot een demarrage van de Braves. Zij leken er simpel met de zege vandoor te gaan, maar de Cubs sloegen hard terug. De 13e homerun van het seizoen, zijn vijfde van deze maand, van Ozzie Albies kon niet voorkomen dat Chicago met 9-7 als winnaar van het veld stapte. Voor onze landgenoot is juni verreweg de beste maand met 18 RBIs, 5 homeruns en een slaggemiddelde van .322.

Na de road trip (5-1 record) langs Baltimore en Minnesota was het voor de Boston Red Sox weer tijd om de eigen fans te vermaken. Dat lukte Xander Bogaerts en de zijnen vorige week maar matig tegen de Toronto Blue Jays. Om nog enigszins in het spoor van de Yankees te blijven, moest er eigenlijk gewonnen worden, maar de winst in die serie ging naar de bezoekers. Bogaerts zal niet geheel ontevreden zijn over zijn eigen prestaties. Hij werkte aan zijn extra-base hits en RBIs, maar kon twee nederlagen niet voorkomen. Tegen de Chicago White Sox kreeg de titelverdediger echter kans op revanche. Voor Boston was dit de laatste serie voordat ze naar Londen afreisden voor een clash met de Yankees.
Vreemd is het wel. In 2016 speelde Xander Bogaerts zijn tot nog toe enige ASG. Dit seizoen zijn z’n meeste statistieken beter dan in dat jaar, maar bleef een uitverkiezing uit. Verdedigend mag hij af en toe dan in de fout (8 errors) gaan, maar aanvallend is hij de meeste productieve kortestop met 55 RBIs en wat homeruns betreft (15) kan hij ook met de besten mee. Tegen de Blue Jays hoopte hij vorig weekend het ongelijk van de fans te kunnen bewijzen, maar helaas ging die vlieger niet helemaal op. Hij was in de serie 2-for-13, maar twee keer betrof het een RBI-double. In de eerste ontmoeting bracht hij de BoSox met zijn klap in de zevende terug tot 3-5 om in de 10e inning alsnog met 7-5 te winnen.

DOUBLES FOR DOUGH

Zaterdag mocht Bogey zich vijf keer melden in het slagperk. Voor de pitchers was het een matige dag, want beide teams verdeelden 19 hits. De Red Sox sloegen er daar 9 van. De enige hit, opnieuw een tweehonkslag, van Bogaerts kwam in de negende inning bij een 8-6 achterstand. Mookie Betts kon scoren na de double van z’n kortestop, maar helaas voor de Red Sox was het de laatste run van de wedstrijd en ging deze dus met 8-7 verloren. De derde en laatste wedstrijd was minder spannend. Voor Bogaerts kwam er een einde aan z’n 7-game hitting streak want hij bleef 0-for-4. Toronto bleek daarnaast met 6-1 ook nog een maatje te groot.


Voordat hij aan de trip naar Londen mocht denken, wachtte Bogaerts eerst de serie tegen de White Sox. Met 2-for-4 en een double in de eerste wedstrijd pakte hij de draad weer snel op. Het was z’n achtste tweehonkslag in de laatste negen wedstrijden. Boston won met 6-5 en ook de tweede ontmoeting ging naar de Red Sox. Dit keer kwam X-Man niet door met een double, maar in de vijfde inning sloeg hij wel een belangrijke 2-run homerun. Met die klap zette hij Boston op een 5-3 voorsprong om uiteindelijk met 6-5 te winnen. Bogaerts was 2-for-3. Woensdag dacht de kortestop zijn ploeg opnieuw de winst te bezorgen. In de achtste scoorden Brian Johnson en Mookie Betts na een single van Bogaerts. Boston nam daarmee met 7-6 aan de leiding, maar een 2-run homerun in de negende bracht Chicago alsnog de winst: 8-7.

Voor Didi Gregorius en zijn New York Yankees stond er vorige week een interessante serie op het programma. Thuis namen de Bronx Bombers het op tegen de koploper in de AL West, maar de Houston Astros waren op dat moment al enige tijd zichzelf niet. De Yankees profiteerden maar al te graag en voor het eerst sinds zijn rentree speelde Gregorius drie volledige wedstrijd. Met twee hits in vier duels was het geen overdreven succesvolle onderneming voor onze landgenoot. De serie tegen de Toronto Blue Jays bood echter voldoende kansen op eerherstel. Dit keer kreeg Gregorius wel zijn gebruikelijke rust en dat deed hem zichtbaar goed.
De eerste wedstrijden na zijn rentree lag het slaggemiddelde van Didi Gregorius boven de .300. Ver daarboven zelfs. Inmiddels ligt het weer op een wat menselijker .271. Tegen de Tampa Bay Rays kwam hij niet tot een hit in acht at-bats en ook tegen de Houston Astros bleek het slaan van een bal toch minder gemakkelijk dan Sir Didi dit deed voorkomen. In 16 slagbeurten kwam de Amsterdammer niet verder dan twee hits. Z’n gemiddelde ging dan ook van .265 naar .220. Die twee hits sloeg hij in de tweede ontmoeting.
Nadat de Yankees de serie openden met een 10-6 zege op donderdag was daar vrijdag een 4-1 overwinning. In de eerste en de derde inning kwam de kortestop door met een single, maar beide keren haalde hij de thuisplaat niet. Ook de derde wedstrijd ging naar de Yankees en dit keer met 7-5. Zondag wisten de Astros eindelijk een einde te maken aan hun losing streak van zeven wedstrijden. Gregorius bereikte opnieuw de honken niet, was 0-for-4 en verloor met 9-4.

RECORD DANKZIJ SIR DIDI

Het was een zeldzame nederlaag voor de topclub uit New York. Tegen de Blue Jays stelden ze alweer orde op zaken. Gregorius begon met 2-for-4 en een run aan dit drieluik. Die run kwam in de zesde inning en zette de Yankees op een 4-2 voorsprong. Uiteindelijk werd dit duel met 10-8 gewonnen door Sir Didi en consorten. De Oranje-international kreeg dinsdag (4-3 winst) rust, maar woensdag liet hij weer van zich horen. Bij een 5-0 achterstand zette hij met een solo homerun de Yankees op het bord. Voor Gregorius z’n tweede van het jaar, maar voor de Yankees betekende dit de 29e wedstrijd op rij met minimaal één homerun. Daarmee heeft de ploeg een nieuw MLB-record in handen. In de negende was Sir Didi nog eens bepalend. De achterstand was weggewerkt en met een 7-7 tussenstand sloeg Gleyber Torres onze landgenoot binnen vanaf het tweede honk: 8-7.

Het gaat nog altijd crescendo met de LA Dodgers van Kenley Jansen. De ploeg van de Nederlandse closer dendert in sneltreinvaart af op de titel in de NL West. Deze week werden de Colorado Rockies aan de zegekar gebonden. Gemakkelijk ging dat niet, dus was er weer een rol weggelegd voor Kenley Jansen. De closer haalde zijn ERA wat omlaag en vijzelde zijn aantal saves weer wat op. Met drie wedstrijden in vier dagen had hij het zelfs een beetje druk.
In de Colorado Rockies troffen de Dodgers vorig weekend het team dat in de divisie nog het dichtst bij staat. Het verschil was al groot aan het begin van de serie van drie, maar werd nog groter. De eerste wedstrijd was in zijn geheel voor starter Walker Buehler. De werper gooide een complete game en werd door z’n team en Matt Beaty in het bijzonder beloond met een win. In de negende inning sloeg Beaty de bal weg voor een homerun die de Dodgers een 4-2 zege opleverde. Zaterdag was het de beurt aan Jansen. Niet voor een save, maar wel om de stand op 4-4 te houden. Dat ging de closer, die 14 pitches nodig had voor drie nullen, goed af. In de 11e besliste Alex Verdugo het duel met een homerun in het voordeel van LA: 5-4.

AAN DE BAK

Kenley Jansen zou deze serie geen save op zijn naam krijgen, maar wel zijn derde win van het jaar. Met een 3-3 stand werd de international zondag in de negende inning aan het werk gezet. Jansen had vijf pitches nodig voor de eerste twee nullen, maar werd toen geraakt met een single door Garrett Hampson. De outfielder voerde de druk nog wat op door het tweede honk te stelen, maar David Dahl werd getrakteerd op een strikeout. Een 3-run homerun van Will Smith deed, in de gelijkmakende negende, de rest. Los Angeles had de sweep en Jansen zijn derde win.


De 23e save voor Kenley Jansen zou er deze week nog wel komen. Hij moest daarvoor wachten tot de tweede wedstrijd tegen de Arizona Diamondbacks. Het eerste duel werd met 8-5 gewonnen door de Dodgers en bij een 3-2 voorsprong in de tweede mocht Jansen zijn opwachting maken. De closer moest dit keer hard werken voor zijn geld. Pas na zeven pitches boog Christian Walker het hoofd en voor Domingo Leyba had onze landgenoot zes pitches nodig. Nick Ahmed bezorgde Jansen overwerk door een single te slaan. Catcher Carson Kelly ging ook het gevecht met Jansen aan, maar moest na negen pitches capituleren. De Dodgers trokken daarmee een 3-2 zege over de streep. Met 23 saves in juni loopt Jansen voor op het schema van vorig jaar. Toen bereikte hij op 4 juli dit aantal en kwam uit op 38 saves.

De Oakland Athletics hebben niet heel erg kunnen profiteren van de losing streak van de Astros. Vorige week speelden ze vier wedstrijden tegen de Tampa Bay Rays en dat is dan weer een concurrent in de strijd om de wildcards in de AL. Jurickson Profar kan terugkijken op een degelijke week. Tegen de Rays sloeg hij, voor het eerst sinds 2 juni, weer eens een homerun en in totaal toverde hij vier hits uit de hoge hoed. Desondanks blijft zijn batting average steken op een magere .219. Daar kwam ook in de serie tegen de St. Louis Cardinals weinig verandering in.

GOED BEGIN…

In de vijfde inning van de eerste wedstrijd tegen de Rays opende Jurickson Profar met een homerun de score namens de A’s. Zijn klap betekende z’n 10e homerun van het jaar en z’n 40e RBI van deze jaargang. Z’n slaggemiddelde mag dan tegenvallen, maar met dit aantal RBIs is hij toch één van de meest productieve spelers in Oakland. Ook op zijn positie zijn er in de MLB niet veel spelers (10) te vinden die meer runs binnenslaan dan de 40 van Profar. In de negende inning leek z’n homerun niets waard te zijn, want de Rays namen een 4-2 voorsprong. De A’s herstelden zich echter knap door drie runs te scoren in de gelijkmakende negende en met 5-4 te winnen.


Vrijdag in de tweede ontmoeting kwam Jurickson Profar twee keer door met een hit. Na een single in de vierde tekende hij in de zesde voor z’n 12e double van dit jaar. Beide keren werd hij echter op de honken achtergelaten en dat brak de A’s op. Tampa Bay boekte een 5-3 zege. De derde wedstrijd werd met 4-2 weer een prooi voor de thuisspelende Athletics. Jurickson Profar kwam voor de vierde wedstrijd op rij door met een hit. Daarnaast wist hij voor de tweede keer deze maand een honk te stelen, maar dit alles leidde niet tot runs of RBIs. Zondag kwam de bescheiden hitting streak ten einde. Profar bleef 0-for-4 en de A’s gingen hard met 8-2 onderuit.

ON THE ROAD AGAIN

Na tien thuiswedstrijden op rij mochten de A’s deze week weer de koffers pakken voor road trip van zes wedstrijden, die begon in St. Louis. Net als de Athletics konden de Cardinals de zeges ook goed gebruiken, maar dinsdag ging de eerste ontmoeting toch echt met 7-3 naar de bezoekers uit Californië. Profar werd na vier innings gewisseld, maar hij had op dat moment al wel een tweehonkslag achter zijn naam. Een dag later stond de infielder gewoon weer binnen de lijnen, maar zijn drie slagbeurten bleven zonder succes. In een wedstrijd waarin de runs duur waren, trokken de A’s opnieuw aan het langste eind: 2-0.

Jonathan Schoop heeft een vervelend weekend achter de rug. Niet omdat hij slecht presteerde, maar omdat hij niet in de gelegenheid was om te presteren. Een onwillige enkel hield onze landgenoot aan de kant. Vorige week donderdag en vrijdag kwam hij nog wel in actie tegen de Kansas City Royals, maar de laatste twee duels hield manager Rocco Baldelli zijn tweedehonkman aan de kant. Voor de Twins verliep de serie niet zoals gehoopt. Ze slaagden er slechts twee keer in te winnen van deze matige tegenstander, maar gaan nog altijd ruimschoots aan de leiding in de AL Central. Tegen de Rays mochten de Twins, met Schoop terug in de line-up, bewijzen dat het optreden tegen de Royals slechts een schoonheidsfoutje was.
Nee, erg indrukwekkend was het niet wat de Twins vorige week donderdag lieten zien. Tegen één van de slechtste teams in de majors kwamen ze tot slechts vijf hits en geen daarvan kwam van de knuppel van Schoop. De tweedehonkman opende de serie 0-for-3 en met een 4-1 nederlaag. Ook de tweede wedstrijd begon slecht, want de Royals scoorden drie runs in de eerste inning. Minnesota kwam sterk terug en dat gold zeker ook voor Schoop. De infielder was 2-for-4 en liep in de vijfde inning de tweede run namens Minnesota binnen. De ploeg zou winnen, maar veel scheelde het niet: 8-7. In de achtste inning werd Schoop op de thuisplaat van scoren af gehouden. Aanvallend gezien zagen we de international daarna niet meer terug en hij bleef dus steken op 22 RBIs, 12 homeruns en een een .258/.308/.469 slashline. Vergeleken met 2018 toch wel een vooruitgang (.233/266/.416).

BACK WITH A BANG

Jonathan Schoop liet er dinsdag geen twijfel over bestaan dat hij terug was. Al in zijn eerste slagbeurt ging de bal het stadion uit. Zijn 13e homerun betekende een 2-0 voorsprong voor de Twins, maar ook zijn enige hit in dit duel. Na negen innings stond er 9-4 in het voordeel van de Twins op het bord. Ook de tweede wedstrijd werd beslist in het voordeel van Minnesota (6-4), maar Schoop speelde aanvallend geen rol van betekenis. Ook donderdag in de laatste wedstrijd tegen de Tampa Bay Rays mocht Schoop slechts één hit aan zijn totaal toevoegen en dat terwijl hij veel kansen kreeg in het slagperk. De teams maakten er een slijtageslag van, die pas in de 18e inning ten einde kwam. Schoop was 1-for-7 in een duel dat met 5-2 gewonnen werd door de bezoekende Rays.

Het leek allemaal zo goed te gaan voor Andrelton Simmons, maar vorige week was er toch opeens een terugval. In een wedstrijd voor de Orem Owlz in de Rookie League begon Simmons na de zevende inning wat mank te lopen. De kortestop werd uit voorzorg gewisseld en voor behandeling naar Anaheim gestuurd. De bedoeling was dat hij vorig weekend zijn rentree maakte tegen de Cardinals, maar daar kon een streep door.


Heel even was er nog de hoop dat Simmons deze week tegen de Reds weer op het veld zou staan, maar die hoop bleek ijdel. Wel trok hij naar de Inland Empire 66ers om daar verder aan zijn herstel te werken. Met Class A-Advanced ligt het niveau hier wat hoger en Simba deed dienst als leadoff hitter. Hij 1-for-3 voordat hij gewisseld werd en zag zijn team met 4-3 winnen. Het is nog niet duidelijk wanneer we de kortestop terugzien bij de Angels, maar dat lijkt niet erg lang meer te duren. Z’n LA Angels wonnen 7 van de laatste 10 wedstrijden, maar staan nog altijd vierde in de AL West.

Cover Photo: John Amis/AP Photo

NHL update: Karlsson verlengt, Subban verkast

Hans Mulder
-
0

Het is inmiddels zo’n twee weken geleden dat Alex Pietrangelo de Stanley Cup in ontvangst mocht nemen. Voor de general managers brak toen een drukke tijd aan en met name Doug Wilson van de San Jose Sharks zat niet stil. Zijn collega’s lieten zich echter ook niet onbetuigd. Zo kreeg Daniel Sprong een nieuwe coach en waren er de nodige trades met onder meer PK Subban in een hoofdrol. En er was natuurlijk de draft. In deze update gooien we het nieuws uit de NHL even voor je op een hoop.

KARLSSON SHARK FOR LIFE

Als Senator verklaarde Erik Karlsson de liefde aan de stad Ottawa, maar na vorige week moet de Canadese stad die liefde toch echt delen. Eén van de beste blueliners van zijn generatie zette namelijk z’n krabbel onder een contract dat hem voor de komende acht seizoenen een Shark maakt. Heel goedkoop is die liefdesverklaring niet voor de San Jose Sharks. De organisatie maakt jaarlijks ruim 11 miljoen dollar over op de rekening van de Zweed en dat maakt Karlsson de bestbetaalde verdediger in de NHL. Dat Karlsson een dik contract tekent, is niet verrassend. De man is tenslotte doorgaans goed voor ruim 60 punten per jaar. Als hij fit is natuurlijk. Dat Karlsson in San Jose blijft, is echter wel verrassend. De verwachting was dat hij naar het oosten zou trekken. Zo werden New York, Montreal en Tampa Bay als mogelijke bestemming genoemd.

Het is dus San Jose geworden en Karlsson heeft niet eens de tijd genomen om naar andere aanbiedingen te luisteren. Op 1 juli zou hij free agent zijn geworden en vanaf 23 juni had hij met andere clubs mogen praten. General manager Doug Wilson van de Sharks wist zijn sterspeler al voor die datum definitief vast te leggen, maar daarmee was hij nog niet klaar. In Evander Kane, Brent Burns, Marc-Eduard Vlasic en Logan Couture heeft San Jose meer spelers met dikke contracten én er moet nog een manier gevonden worden om een Joe Pavelski, Timo Meier en Kevin Labanc aan boord te houden. En natuurlijk Joe Thornton, die nog niet met pensioen wil. De trade van Justin Braun (32) naar de Philadelphia Flyers was dan ook een logisch gevolg. In ruil voor de blueliner kreeg San Jose twee draft picks en meer ruimte in de salarishuishouding.

NIEUWE COACH IN ANAHEIM

Voor de derde keer in minder dan een jaar krijgt Daniel Sprong een nieuwe coach in Anaheim. De Ducks namen in februari al afscheid van Randy Carlyle en general manager Bob Murray maakte als coach het seizoen af. De naam van Dallas Eakins zong op dat moment al rond en op 17 juni ging de kogel dan echt door de kerk. Helemaal nieuw is de 52-jarige Eakins niet, want sinds 2015 stond hij aan het roer van de San Diego Gulls, de satellietclub van de Ducks in de AHL.
Tussen 1992 en 2002 speelde de voormalig verdediger 120 wedstrijden in de NHL en verdedigde de kleuren van onder meer de Panthers, de Coyotes, de Rangers en de Islanders. Hij debuteerde als speler namens de originele Winnipeg Jets, maar werd door Washington opgepikt in de draft van 1985. Ook als coach was Eakins al werkzaam in de league, maar dat was geen doorslaand succes. Tussen 2013 en 2015 stond hij 113 wedstrijden aan het roer bij de Edmonton Oilers, maar in het tijdperk voor Connor McDavid viel er voor Eakins weinig eer te behalen. Hij won slechts 36 van zijn 113 wedstrijden en eindigde twee keer in de kelder van de divisie. In Orange County krijgt Dallas Eakins een nieuwe kans om zich te bewijzen in de NHL.

COREY PERRY GEVLOGEN

Eakins kan komend seizoen in elk geval niet beschikken over Corey Perry. De inmiddels 34-jarige winger won in 2007 de Stanley Cup met de Ducks, maar kreeg te horen dat de club niet met hem verder gaat. Het contract, dat nog liep tot de zomer van 2021, wordt door de Ducks afgekocht en Perry kan dus als free agent op zoek naar een nieuwe werkgever. Anaheim probeerde de laatste weken al een partner te vinden voor een eventuele trade, maar niemand durfde het blijkbaar aan.


Dat Perry vorig seizoen geplaagd werd door blessureleed hielp niet mee. De winger kwam tot slechts 31 optredens en 10 punten. Met 50 goals en 98 punten werd Corey Perry in 2011 nog verkozen tot MVP en met dat aantal werd hij topscorer in de NHL. Het zijn cijfers uit lang vervlogen tijden. In 2016 passeerde Perry voor het laatst de grens van 30 goals en werd hij ook voor het laatst geselecteerd voor de All-Star Game. Overigens is Perry niet de enige speler die zomaar op de markt komt. In Los Angeles werd het contract van de 34-jarige Dion Phaneuf afgekocht. De blueliner had nog een contract voor twee seizoenen en verdiende zeven miljoen dollar per jaar. Met 1 goal en 6 punten in 67 wedstrijden was de vijfvoudig All-Star niet overdreven productief in 2018-2019.

COACHING CHANGES

Dallas Eakins is niet het enige nieuwe gezicht komend seizoen. Zo mag Dave Tippett gaan proberen om Connor McDavid en de Edmonton Oilers terug naar de play-offs te leiden. Tippett was in het verleden werkzaam bij de Stars en de Coyotes. De Oilers namen vorig seizoen afscheid van coach Todd McLellan, maar de voormalig speler van Utrecht heeft in de LA Kings een nieuwe werkgever gevonden. Bij de Kings neemt hij het stokje over van interim-caoch Willie Desjardins. McLellan was eerder assistent in Detroit en hoofdcoach bij de Sharks. In San Jose hebben ze Bob Boughner een baan aangeboden als assistent nadat deze werd ontslagen door de Panthers. In Florida wordt Boughner opgevolgd door Joel Quenneville. Voor Coach Q wordt het de eerste keer dat hij gaat coachen in de Eastern Conference. De succescoach had St. Louis, Colorado en Chicago onder zijn hoede in de NHL.
In het oosten mag Ralph Krueger aan de slag met de jonge Buffalo Sabres. Die organisatie zette Phil Housley op straat na een waardeloze tweede seizoenshelft. Krueger was tijdens het ingekorte seizoen 2012-2013 coach in Edmonton, maar kon met 19 wins in 48 wedstrijden geen potten breken. DJ Smith mag proberen de Ottawa Senators naar nieuwe successen te leiden, maar die club zit nu nog middenin een rebuild. Met de Philadelphia Flyers valt meer eer te behalen en daar moet Alain Vigneault voor gaan zorgen. Met de Canucks won Vigneault in 2011 de titel in de Western Conference en in het oosten bereikte hij in 2014 de Stanley Cup Final met de New York Rangers. Dat was ook zijn laatste werkgever.

SUBBAN EEN DEVIL, MARLEAU EEN CANE

Het weekend van de draft begon zo rustig, maar zaterdagavond gingen de general managers toch echt los. Er werd al voorzichtig gefluisterd dat PK Subban in een trade betrokken zou worden en die trade kreeg inderdaad zijn beslag. Voor Steve Santini, Jeremy Davies en twee draft picks werd de voormalig Canadien door de Nashville Predators naar New Jersey verscheept. Een upper-body injury hield de blueliner afgelopen seizoen bijna 20 wedstrijden aan de kant. Subban kwam tot slechts 31 punten. Een laagterecord voor Subban in 10 jaar NHL. In 2013 won hij, tijdens het ingekorte seizoen, nog de Norris Trophy met 38 punten in 42 wedstrijden. De 24-jarige Steven Santini speelde tot nu toe 114 wedstrijden voor New Jersey en daarin noteerde hij 21 punten. Jeremy Davies moet zijn NHL-debuut nog maken. Beide spelers zijn jonger dan Subban, maar het zal de Preds vooral om het salaris te doen zijn.

De Toronto Maple Leafs zaten een beetje in hun maag met Patrick Marleau. Twee jaar geleden werd de bijna 40-jarige winger voor drie seizoenen vastgelegd voor een slordige 18 miljoen dollar. De partijen waren het er inmiddels wel over eens dat het geen gelukkig huwelijk was. De Leafs hadden namelijk heel andere plannen met het salaris van Marleau. Even was er de flirt met San Jose, maar de nieuwe bestemming werd Raleigh. Naast Marleau ontvangt Carolina ook nog een first round draft pick van de Maple Leafs. Toronto krijgt als wisselgeld een six round pick. Daarmee geeft de club veel op in de hoop Mitch Marner voor langer aan zich te binden. Of Marleau inderdaad voor de Hurricanes gaat spelen, valt nog te bezien. De veteraan heeft er geen geheim van gemaakt dat hij het liefst terug wil naar de Sharks.

MEER TRADES

De cap space loopt als een rode draad door deze periode van het jaar. In Winnipeg hebben ze geld nodig om onder andere Patrik Laine aan boord te houden. De Jets namen in de voorbije weken dan ook afscheid van blueliner Jacob Trouba om financieel wat meer ruimte te krijgen. De verdediger verkaste naar de New York Rangers in ruil voor Neal Pionk en een draft pick. Ook in Pittsburgh houden ze het salarisplafond angstvallig in de gaten. Verdediger Olli Maatta werd in een ruil betrokken met de Chicago Blackhawks, die op hun beurt Dominik Kahun naar Steel City stuurden. De Penguins hopen daarnaast de dure en oude Phil Kessel ergens te kunnen dumpen, maar de aanvaller weigert vooralsnog mee te werken.


De Washington Capitals namen afscheid van de 32-jarige Matt Niskanen. Diens salaris van ruim vijf miljoen dollar per jaar drukt nogal op het budget en de club heeft geld nodig om volgend jaar het contract van Nicklas Backstrom te verlengen. Niskanen verdedigt komend seizoen de kleuren van de Philadelphia Flyers, die Radko Gudas de omgekeerde weg lieten bewandelen. Niskanen speelde afgelopen seizoen 80 wedstrijden voor de Caps en was goed voor 25 punten. Gudas is drie jaar jonger en kwam tot 20 punten in het voorbije seizoen. Daarnaast gedraagt de Tsjech zich wat beter. Drie jaar geleden zat hij 116 minuten op de strafbank, maar dit aantal heeft hij bijna gehalveerd in 2018-2019.

ZIJ DIE BLIJVEN

Met een sterk optreden in de play-offs heeft Islanders-aanvaller Jordan Eberle goede zaken gedaan voor zijn eigen portemonnee. De aanvaller tekende voor vijf seizoenen bij en gaat jaarlijks ruim vijf miljoen dollar verdienen. Met 19 goals en 37 punten heeft de winger ook een acceptabel regular season achter de rug, maar met 4 goals (allen tegen de Penguins) en 5 assists in de play-offs was Eberle red hot.

Carl Hagelin veranderde drie keer van club in het afgelopen seizoen, maar de koffers kunnen voorlopig in de kast. Via Pittsburgh en Los Angeles kwam de rappe winger in Washington terecht en de Capitals waren blij met wat ze zagen. In 20 wedstrijden voor de Caps kwam Hagelin tot 11 punten. Vorige week zette hij zijn handtekening onder een nieuw contract dat hem voor vier seizoenen in de Amerikaanse hoofdstad houdt. Aan het einde van die periode is de winger zo’n 11 miljoen dollar rijker. Ook de bankrekening van Kevin Hayes wordt de komende jaren gespekt. De voormalig speler van de Rangers en de Jets heeft zich voor zeven seizoen verbonden aan de Flyers en mag gemiddeld ruim zeven miljoen dollar per jaar bijschrijven.

DRAFT

De geleerden waren het er nog niet over eens. Kwam de naam van Jack Hughes als eerste naar voren in de draft of was het toch Kaapo Kakko. Het lot lag in handen van de New Jersey Devils. Zij mochten als eerste een keuze maken en die keuze viel op Jack Hughes. De 18-jarige center is afkomstig uit het USA Hockey National Development Program en heeft daarin een recordaantal van 228 punten verzameld. Onder andere Auston Matthews is ook afkomstig uit dit programma. Hughes speelde dit voorjaar al namens de VS op het WK, maar daarin kwam hij niet verder dan 3 assists. Het is de tweede keer in drie jaar dat de Devils als eerste mochten kiezen. In 2017 pikten ze Nico Hischier op en die keuze pakt toch bepaald niet slecht uit.

De loterij had bepaald dat de New York Rangers als tweede aan de beurt waren en zij lieten hun oog vallen op de eveneens 18-jarige Kaapo Kakko. De Fin trok tijdens het afgelopen WK de aandacht met zes goals voor de uiteindelijk wereldkampioen. Die goals scoorde Kakko vooral in de groepsfase voor een Finland dat speelde zonder NHL-sterren. In de Finse competitie was de jonge winger vorig seizoen goed voor 22 goals in 45 wedstrijden. Met TPS vond Kakko in de kwartfinale van de play-offs zijn Waterloo. Als derde werd Kirby Dach gekozen. De 18-jarige Canadees werd opgepikt door de Chicago Blackhawks. Met Moritz Seider zorgden de Detroit Red Wings voor de grootste verrassing. De Duitse verdediger werd als zesde gekozen, terwijl de kenners hem niet bij de eerste 15 hadden verwacht. De resultaten van de volledige draft kun je hier vinden.

AWARDS

De Stanley Cup is natuurlijk uitgereikt aan de St. Louis Blues, maar individueel mochten verschillende spelers ook nog wat awards ophalen. We zetten er even een aantal voor je op een rijtje:
HART MEMORIAL TROPHY: Nikita Kucherov, Tampa Bay Lightning (Most Valuable Player)
VEZINA TROPHY: Andrei Vasilevskiy, Tampa Bay Lightning (Beste goalie)
JAMES NORRIS TROPHY: Mark Giordano, Calgary Flames (Beste verdediger)
MAURICE RICHARD TROPHY: Alex Ovechkin, Washington Capitals (Topscorer (met 51 goals))
CONN SMYTH TROPHY: Ryan O’Reilly, St. Louis Blues (MVP in de play-offs)
CALDER TROPHY: Elias Pettersson, Vancouver Canucks (Rookie of the Year)
JACK ADAMS AWARD: Barry Trotz, New York Islanders (Coach of the Year)

OVERIG NIEUWS:

EINDE LOOPBAAN DREIGT VOOR CALLAHAN

Op 16 april speelde Ryan Callahan zijn laatste wedstrijd van het seizoen. Zijn Tampa Bay Lightning verloren die dag met 7-3 van Columbus en daarmee de serie in de eerste ronde. Voor de 34-jarige Callahan zou dit heel goed zijn laatste wedstrijd in zijn carrière geweest kunnen zijn. De voormalig captain van de New York Rangers kwam afgelopen seizoen tot slechts 52 wedstrijden en dat was geen uitzondering. Callahan kampt al enige jaren met rugproblemen en die blijken dermate ernstig te zijn dat hij waarschijnlijk niet terugkeert in de NHL. De club plaatste hem op de long-term injured reserve, maar niemand gelooft eigenlijk in een rentree. Dat geldt overigens ook voor Callahan zelf. In 2014 verruilde hij de Rangers voor de Lightning en daar had hij nog een contract voor één seizoen. In 757 wedstrijden kwam de winger tot 186 goals en 200 assists.

Cover Photo: Getty Images

MLB Draft steals en busts: van Piazza tot Brien Taylor

Sander Grasman
-
0

Een aantal weken geleden mochten de Baltimore Orioles als eerste kiezen in de jaarlijkse MLB Draft. Zoals verwacht kozen zij voor Oregon State’s catcher Adley Rutschman. Dat lijkt nu een volkomen logische keuze, maar of we er over tien, twintig jaar nog steeds zo over denken, valt bijna nooit op voorhand te zeggen. Zo werden er in 1988 bijna 1.400 spelers gekozen voor Mike Piazza. Wij doken in de geschiedenis van de MLB Draft.

Adley Rutschman werd onlangs als eerste gekozen door de Baltimore Orioles. (Orioles Twitter)

HISTORIE VAN DE DRAFT

Om de minder rijke ploegen een eerlijkere kans te geven, werd in 1965 de eerste MLB Draft gehouden. De laagst geklasseerde organisatie mocht als eerste kiezen en dus de beste, beschikbare speler aan de club toevoegen. Daarmee zou de dominantie van de rijkere, betere teams doorbroken moeten worden. De eerste speler die tijdens die draft van ’65 gekozen werd, was Rick Monday. Hij werd destijds gekozen door de Kansas City Athletics.

MEER WETEN OVER DE DRAFTGESCHIEDENIS? LUISTER DAN OOK ONZE PODCASTAFLEVERING!


In de eerste drafts werden er nog voornamelijk high school-spelers gekozen. Omdat zij een stuk jonger waren, boden natuurlijk zij een grotere upside. Toch bleek dit geen verstandige strategie. Bill James constateerde jaren later dat de gekozen college-spelers veel beter presteerden, dan hun collega’s die rechtstreeks van een middelbare school afkwamen. Toch zou het nog tot het eind van de jaren ’70 duren, voordat de keuzes voor ervarenere college-spelers de overhand zouden krijgen.

Rick Monday werd een held in eigen land, toen hij de Amerikaanse vlag afpakte van twee demonstranten die deze op het veld in brand wilden steken. (Facebook)

SIGNING FEE

In eerste instantie zorgde de draft ervoor dat het tekengeld naar beneden ging. Het jaar voor de eerste draft kreeg prospect Rick Reichardt nog een recordbonus van meer dan twee ton. Het zou tot 1979 duren voordat een draftee een dergelijke bonus mocht ontvangen. De bonussen bleven echter wel gestaag groeien en in 1986 was two-sport star Bo Jackson de eerste speler die een bonus van meer dan een miljoen kreeg. De Tampa Bay Buccaneers boden diezelfde Jackson overigens daarvoor al een contract voor $7 miljoen om hem te verleiden tot de NFL.
Tegenwoordig maken teams niet alleen de afweging welke spelers het best is of het best in hun selectie zou passen, maar ook of zij de speler überhaupt kúnnen inlijven. High schoolers kunnen bijvoorbeeld schermen met mogelijke scholarships om zo hun bonus op te schroeven, maar het lijkt er steeds meer op dat een overzees avontuur tot eenzelfde tactiek voor college-spelers zou kunnen uitgroeien.

HOUSTON ASTROS

Dat een organisatie door een aantal opeenvolgende hoge draft picks een succesvol team kan opbouwen, bewezen de Houston Astros recentelijk nog. George Springer, Carlos Correa en Alex Bregman werden sinds 2011 hoog in de verschillende drafts opgevist. Na jarenlang onderin de divisie te hebben gebivakkeerd, deden de Texanen plots weer mee om de prijzen.

Mede dankzij enkele hoge picks in de draft wisten de Houston Astros een winnend team op te bouwen. (MLB.com)

BUSTS EN STEALS

Toch is een hoge draft pick absoluut geen garantie voor succes. De weg naar de majors voor een honkballer is na de draft veel langer dan die van zijn basketballende of footballende collega’s en dus is de kans dat er iets misgaat in de spelers ontwikkeling een stuk groter. De voorbeelden van spelers wiens carrière al voortijdig werd geknakt door blessures zijn legio. Als je wilt, zou je dus vele zogenaamde busts aan kunnen wijzen in de historie van de draft. Vaak volledig buiten de schuld van speler en club om.
Interessanter is het dan om te kijken naar de spelers die de verwachtingen ruimschoots overtroffen hebben. Sterren als Ken Griffey Jr, Alex Rodriguez, David Price en Bryce Harper werden als eerste gekozen in hun drafts en van hen werd dus al veel verwacht. Maar (toekomstige) Hall of Famers Albert Pujols, Mike Piazza en Andre Dawson stonden duidelijk nog niet hoog op de lijstjes van scouts, toen zij de stap naar het professionele honkbal wilden maken.

Albert Pujols actief voor de ploeg die hem uiteindelijk in de dertiende ronde konden oppikken, de St. Louis Cardinals. (AP Photo/Eric Risberg)

ALBERT PUJOLS

De beste speler van zijn generatie zag meer dan 400 spelers voor hem gekozen worden in de draft van 1999. Albert Pujols zal zich hebben zitten opvreten, terwijl andere jongens een voor een onderdak bij een profclub vonden. Al had Pujols eerder gekozen kunnen worden, als hij met minder genoegen had genomen.
De Boston Red Sox wilden hem namelijk al een paar rondes eerder oppikken, maar zij weigerden zijn opleiding te financieren. Omdat de eerstehonkman in een opleiding een noodzakelijk vangnet zag, mocht zijn honkballoopbaan geen succes worden, weigerde de geboren Dominicaan bij de club uit Massachusetts te zullen tekenen.
Pujols is zijn draft altijd als een belediging blijven zien. Nog steeds zegt hij er bijna elke dag aan te denken en het motiveert hem ook nu nog om het ongelijk van iedereen te bewijzen. Dat is hem natuurlijk meer dan gelukt. De eerste 10 jaar van zijn carrière zijn nagenoeg ongeëvenaard. Inmiddels staat de teller van de drievoudig MVP op bijna 650 homeruns, ongeveer evenveel doubles en heeft hij over 19 seizoenen een slaggemiddelde van iets boven de .300.

FERNANDO ARANGO

De St. Louis Cardinals lijken er sowieso een handje van te hebben om in de latere rondes unieke talenten te vinden. Niet alleen Albert Pujols vond zo zijn weg naar de Birds, maar ook Matt Carpenter en Keith Hernandez werden in latere rondes opgepikt. Dit zegt mogelijk meer over de talentontwikkeling binnen de organisatie, dan over het scoutingapparaat dat verantwoordelijk is voor de keuzes in de draft.
Net als alle andere teams lieten zij namelijk 12 rondes voorbijgaan, waarin elk ander team er met de slugger vandoor kon gaan. Sterker nog, de Cards waren helemaal niet zo weg van de slagman. Namens de club hadden drie scouts hem bekeken, maar allemaal kwamen ze terug met een zeer gemiddelde waardering. Geen van de scouts had Jeff Scott, toenmalig scouting director in St. Louis, geadviseerd zelf de speler te gaan bekijken. Het was puur geluk dat Pujols nog beschikbaar was en zijn naam op een van hun lijstjes stond.
Het had heel anders kunnen lopen. De Rays, zij mochten dat jaar als eerste kiezen, beschikten namelijk wel over een scout die helemaal verliefd was op de swing van Pujols. Fernando Arango zou na de draft zelfs zijn ontslag aanbieden, zo gefrustreerd was hij over de beslissing van zijn club om zijn advies te negeren.

Tommy Lasorda was er verantwoordelijk voor dat Mike Piazza catcher werd en terecht kwam in de Major League. (Brad Mangin/National Baseball Hall of Fame Library)

MIKE PIAZZA

Als je het hebt over laag gedrafte sterren hebt, dan valt al snel de naam Mike Piazza. Eigenlijk was de keuze van de Los Angeles Dodgers voor Piazza meer een vriendendienst van Tommy Lasorda aan papa Piazza. Vince Piazza was opgegroeid met Lasorda, en toen het erop begon te lijken dat Piazza junior niet gedraft zou worden, vroeg hij zijn jeugdvriend of diens Dodgers hem niet wilden kiezen.
Piazza, destijds nog een eerstehonkman, wist de scouts tijdens zijn workout niet volledig te overtuigen. Hij sloeg aardig, maar niet goed genoeg om het te redden als eerstehonkman. Ter plekke bedacht Lasorda dat hij dan maar catcher moest worden
Met hun 1390e pick in de 62e ronde van de draft in ’88 visten de Dodgers uiteindelijk de speler van Miami-Dade Community College op. Daar was Piazza terechtgekomen, nadat hij eerder bij de Miami Hurricanes als freshman geen speeltijd had gekregen. Bij de Dodgers en later de Mets groeide Piazza uit tot een van de beste catchers aller tijden.

Andre Dawson was één van de vijf Expos die werd geselecteerd voor de All Star Game van 1984. De andere zijn: Gary Carter, Steve Rogers, Tim Raines en Al Oliver (Toronto Star/CP PHOTO)

ANDRE DAWSON

Een andere speler met een plaque in Cooperstown die veel spelers voor zich gekozen zag worden in zijn draft is Andre Dawson. De latere Cub-legende hoorde zijn naam pas in de 11e ronde van de draft van 1975. Het waren de Montreal Expos die hem naar het noorden haalden.
In zijn jeugd speelde Dawson ook lange tijd football. Hij koos definitief voor honkbal, nadat hij bij een botsing een ernstige blessure aan zijn knie had opgelopen. Hij zou zijn hele carrière last blijven houden van zwakke knieën.
Veel tijd had de outfielder nodig om zich na de draft op te werken tot de big league. Al een jaar later was Awesome Dawson namelijk een september call up en net als Piazza werd ook hij het seizoen na die eerste call up uitgeroepen tot Rookie of the Year. De jaren na zijn RoY-campagne toonde Dawson al aan dat alle teams het verkeerd hadden gezien, maar in de jaren ’80 groeide hij daadwerkelijk uit tot een van de beste spelers in de National League.

‘BUSTS’

Zoals gezegd kunnen er dus allerlei redenen zijn waarom een hoog gekozen speler uiteindelijk niet rendeert. In dergelijke gevallen spreken van een bust doet de speler en de organisatie dan vaak wat tekort. Toch is er in sommige gevallen wel echt te spreken van een bust. Dan hebben we het over spelers die hun eigen carrière op een of andere manier torpedeerden.

Matt Bush wordt gepresenteerd als eerste keuze van de San Diego Padres tijdens de draft van 2004. (Getty Images)

MATT BUSH

Eén speler met al het talent in de wereld, die vooral zichzelf in de weg heeft gestaan, is Matt Bush. Ooit leek the sky the limit voor de speler die zowel als veldspeler en slagman als op de heuvel indruk maakte. De San Diego Padres kozen hem met hun eerste pick in de draft van 2004, in eerste instantie nog als kortestop. De Friars hadden een tekenbonus van ruim $3 miljoen over voor de diensten van het toptalent.
Zijn carrière begon echter al met een valse start. Door een schorsing, die hij kreeg omdat hij betrokken was bij een gevecht in een bar, miste hij al meteen de eerste maanden van zijn carrière. Daarna ging het niet veel beter. Aan slag wist hij geen potten meer te breken en bovendien liep hij in die tijd ook nog een zware enkelblessure op. Vier jaar na  te zijn gedraft als kortestop kozen de Padres ervoor om hem om te vormen tot een pitcher.
Hij startte nog hoopgevend, maar al datzelfde jaar bleek dat Bush onder het mes moest. Tommy John zou hem tot 2009 in de lappenmand houden. Toen hij vervolgens in dronken toestand betrokken was bij een vechtpartij, koos San Diego eieren voor haar geld en betrok hem in een deal met de Toronto Blue Jays.

MATT F’ING BUSH

Het opstootje dat zijn vertrek inleidde, zou nog wel een staartje krijgen. Er bleken namelijk beelden te zijn van het incident en de pitcher kwam er niet al te best vanaf. Een dronken Bush tilde een van de jongens op en gooide hem vervolgens in de richting van diens vrienden, waarbij hij uitschreeuwde: ‘I’m Matt f’ing Bush!’

De Blue Jays namen de speler toch over, maar stelde als voorwaarde dat hij geen enkele misstap meer zou maken. Toen de speler vervolgens een kleine maand later op een feestje in een nieuwe woede-uitbarsting een fastball naar het hoofd van een vrouw gooide, was ook in Toronto meteen de maat vol en kwam er dus al een einde aan zijn Canadese avontuur, voordat deze goed en wel was begonnen.

OP JACHT NAAR EERHERSTEL

Na een jaar zonder honkbal leek de pitcher – nu in dienst van de Tampa Bay Rays – alsnog stapje voor stapje op weg om de majors te bereiken. In 2012 zou hij het seizoen in AAA beginnen, maar in Spring Training was Bush betrokken bij een verkeersongeval. Hierbij reed hij over het hoofd van een motorrijder. Omdat de speler onder invloed van drank bleek te zijn ten tijden van het ongeluk, werd hem het ongeluk zwaar aangerekend. Hij moest ruim drie jaar de gevangenis in en dus kwam ook zijn verblijf bij de Rays ten einde.

TEXAS RANGERS

Na zijn gevangenisstraf lijkt Bush met de hulp van zijn vader, die niet meer van zijn zijde wijkt, vooralsnog op het rechte pad te blijven. En zijn verbeterde gedrag betaalde zich uit. In dienst van de Texas Rangers, waar ook ooit Josh Hamilton zijn gloriedagen beleefde, debuteerde Bush als reliever in de Major League. De eerste keus van ’04 mocht een kleine twaalf jaar na dato eindelijk zijn opwachting maken op het hoogste podium.

BRIEN TAYLOR

In de geschiedenis van de draft zijn er drie number one draft picks die wel een contract tekenden bij het team dat ze gekozen had, maar nooit de Majors bereikten. Dat zijn Steve Chilcott, Mike Appel en Brien Taylor. Alledrie werden ze geteisterd door blessures waardoor hun carrière nooit echt op gang kwam.

Brien Taylor was nog maar 19 jaar, toen hij door de Yankees werd gedraft in 1991. (AP File Photo)

In het geval van Brien Taylor zit er nog wel een verhaal achter die kwetsuur. Taylor zou de ace van de toekomst moeten worden voor de Yankees. Nu nog altijd zegt Scott Boras dat Taylor de beste pitcher was die hij ooit zag. Dat hij nooit de majors zou halen, was te wijten aan een val tijdens een gevecht.
Tijdens een ruzie had Taylors broer Brenden een paar oplawaaien gekregen. Brien ging verhaal halen bij de dader en raakte daarbij zelf ook in een gevecht betrokken. Tijdens dat gevecht – de verklaringen hiervoor lopen uiteen – kwam de pitcher ten val en blesseerde ernstig zijn schouder. Die blessure zou uiteindelijk zelfs het einde van Taylors honkballoopbaan betekenen.

MATT HARRINGTON

Maar dat een speler ook om andere redenen nooit zijn potentieel kan waarmaken, bewees Matt Harrington. In 2000 werd de jonge pitcher door zowel Baseball America als USA Today uitgeroepen tot High School Player of the Year. Na zijn sterke prestaties op high school-niveau kreeg hij een scholarship aangeboden door Arizona State University. Harrington koos er echter voor niet meteen op deze aanbieding in te gaan, maar eerst zijn kansen te wagen in de draft.
Nadat al enkele teams waren afgeschrikt door de hoge eisen van Harringtons agent Tommy Tanzer, waren het de Colorado Rockies die de righty met hun zevende pick kozen. Door hem te kiezen, dacht Tanzer dat de club in principe al akkoord was met de bonuseis van $4.95 miljoen en hij hield gedurende de onderhandelingen vast aan dit bedrag. Dat was de Rockies echter te gortig. Zij wilden niet verder gaan dan $4 miljoen. Harrington en Tanzer gingen hier niet mee akkoord en besloten een seizoen uit te zitten en een nieuwe poging te wagen in 2001.

Met zijn imponerende gestalte leek Matt Harrington op weg naar een succesvolle carrière als pitcher. (Baseball America/Larry Goren)

DRAFT 2

De problemen van de vorige draft hadden gevolgen voor Harringtons draft stock. Hij zakte weg uit de eerste ronde en werd pas in de tweede opgepikt door de San Diego Padres. Weer verliepen de onderhandelingen niet soepel. Dit keer betekende dat zelfs een einde aan de samenwerking tussen Tanzer en zijn pupil. Scott Boras werd naar voren geschoven als Tanzers vervanger. Wat de Padres boden was echter een fractie van het eerdere bod van de Rockies en opnieuw kwam het niet tot een contract.

DRAFT 3, 4 EN 5

Zijn beschadigde reputatie en het feit dat zijn prestaties tegen oudere opponenten in de Independent League tegenvielen, zorgden ervoor dat de toekomst van Harrington er met de dag grauwer uit begon te zien. Hij zou nog driemaal gekozen worden in een draft, maar nooit kwam het geboden contract in de buurt van wat de Rockies hem voorgelegd hadden. De pitcher zou nooit voor een organisatie in de MLB tekenen en toen ESPN hem in 2009 opzocht, werkte hij op de autobandenafdeling van een plaatselijke Costco.

(Coverfoto: MLB.com)

Dutch Watch: saves voor Kenley, Simba op de weg terug

Hans Mulder
-
0

Ozzie Albies en Xander Bogaerts hebben het nog altijd aardig op de heupen. De twee infielders waren ook deze week weer goed bezig. Dat gold in zekere zin ook voor Kenley Jansen. Na een goede start maakte Didi Gregorius deze week even pas op de plaats. Voor Andrelton Simmons schijnt er licht aan het einde van de tunnel. De kortestop van de Angels speelt alweer zijn wedstrijdjes in de minors en een rentree lijkt nabij.

Weinig teams in de MLB zijn de laatste tijd zo goed in vorm als de Atlanta Braves. De titelverdediger in de NL East scoort de ene run na de andere en Ozzie Albies sluit vrolijk aan in de polonaise over de thuisplaat. De kleine infielder staat weliswaar in de onderste helft van de batting order, maar is weer levensgevaarlijk met zijn knuppel. Vorig weekend maakten de Philadelphia Phillies hardhandig kennis met de dadendrang van Ozzie zn z’n Braves. Later in de week was het de beurt aan de New York Mets.

RUNS, RUNS EN NOG EENS RUNS

De hernieuwde kennismaking met de Phillies leek voor de Braves uit te draaien op een bittere teleurstelling. Atlanta had zeven wedstrijden op rij gewonnen, maar in de zevende inning keek de ploeg vorige week vrijdag tegen een 7-2 achterstand aan. Mede dankzij een RBI-single en een run van Ozzie Albies kwamen de Braves ijzersterk terug om uiteindelijk met 8-7 te winnen. De tweede ontmoeting verliep precies andersom. Dit keer waren het de Braves die een voorsprong weggaven en verloren: 5-6. Albies was in die wedstrijd 0-for-4, maar de infielder maakte dat in de rubber game ruimschoots goed. Atlanta walste met maar liefst 15-1 over de Phillies heen en de tweedehonkman was 3-for-5 met twee doubles en twee RBIs. Met een tweehonkslag in de vijfde inning sloeg Albies Nick Markakis en Austin Riley binnen voor een 9-1 voorsprong. In de zevende liep hij zelf de 12-1 binnen.


Ook in de eerste wedstrijd tegen de Mets lieten Albies en zijn knuppel weer van zich horen. Dit keer moesten de Braves-fans het doen met “slechts” 12 runs en 4 daarvan werden binnengeslagen door hun tweedehonkman. Getuige z’n 3-for-5 had Albies het prima naar zijn zin in het slagperk. Met RBI-singles in de vijfde en de zevende inning had hij al voor drie runs gezorgd, maar de beste klap volgde in de achtste inning. Zijn solo homerun bepaalde de eindstand op 12-3.
Dinsdag liepen de Braves zich stuk op een geweldige Jacob deGrom: 2-10. Slechts vijf hits wist Atlanta te produceren en Albies bleef 0-for-3. In de derde en laatste wedstrijd van de serie kwam Ozzie Albies in de zesde inning door met zijn zevende double van de maand. Austin Riley kon scoren en dat leverde onze landgenoot z’n 40e RBI op. De Braves revancheerden zich en wonnen met 7-2.

Xander Bogaerts en de Boston Red Sox weigeren zich neer te leggen bij de hegemonie van de New York Yankees in de AL East. Vorige week deden de BoSox dan ook wat ze moesten doen. Ze wonnen drie keer van de matige Orioles. Boston scoorde in totaal 28 runs en drie daarvan werden binnengeslagen door Xander Bogaerts. De kortestop is opnieuw bezig aan een meer dan prima seizoen en op zijn positie zijn alleen Trevor Story en Javier Baez zo productief. Na het bezoek aan Baltimore streek het Red Sox-circus neer in Minnesota en ook daar liet Bogaerts zich niet onbetuigd.
Het was vrijdag 14 juni een ongelijke strijd. De Baltimore Orioles kwamen nog wel op voorsprong, maar de veel sterkere Red Sox namen de regie al rap over. Xander Bogaerts kreeg in de tweede inning vier wijd en liep de eerste run binnen na een homerun van Brock Holt. De kortestop was 0-for-2 in de wedstrijd die met 13-2 gewonnen werd. Hij kreeg daarbij nog wel twee keer vier wijd. Zaterdag was het tijd voor Bogey om wat runs binnen te slaan. Zijn RBI-double in de zesde zorgde voor de eerste run van de wedstrijd.


Met een sac fly in de negende zorgde Bogaerts voor z’n tweede RBI van de dag. Tussendoor had Boston de nodige runs gescoord en dat resulteerde uiteindelijk in een 7-2 overwinning. De derde en laatste wedstrijd werd ook de spannendste van het weekend. Met zijn 22e double van het jaar zorgde Bogaerts in de vierde inning opnieuw voor de eerste run. Hij sloot de dag af met 2 hits in 3 at-bats en kreeg daarbij ook nog twee keer vier wijd. De Red Sox maakten de sweep van de O’s compleet met een 8-6 zege.

MARATHON IN MINNY

De Red Sox konden zich deze week meten met de koploper in de AL Central. Met 2-for-4 begon Xander Bogaerts goed aan deze serie van drie en met een insurance run in de negende inning verschafte hij Boston tevens wat lucht. Na de RBI-double van de kortestop kon JD Martinez de eindstand op 2-0 bepalen. De tweede ontmoeting was er één van de lange adem. De héle lange adem. Pas na 17 innings viel de beslissing en helaas voor de Red Sox viel deze in hun nadeel uit: 3-4. Voor de vierde wedstrijd op rij kwam Bogaerts door met een tweehonkslag. Dit was één van zijn twee hits in zijn acht (!) at-bats.
Woensdag was het opnieuw raak voor X-Man. Zijn 25e double van het jaar leverde Boston in de vijfde inning een run op. Zelf werd hij even later binnengeslagen door Michael Chavis voor een 6-4 voorsprong. De Red Sox herstelden zich van de nederlaag in de marathonwedstrijd en wonnen met 9-4. Het seizoen is bijna halverwege en met een slaggemiddelde van .300, 14 homeruns en 49 RBIs is Bogaerts (opnieuw) bezig aan een goede jaargang. Toch komt zijn naam niet voor op de lijstjes voor de All-Star Game.

Didi Gregorius maakt alweer twee weken deel uit van de line-up van de New York Yankees. Zoals aangekondigd geeft manager Aaron Boone de geboren Amsterdammer nog wel elke serie een wedstrijd vrijaf, maar Sir Didi mag zich met recht weer een speler in de majors voelen. Zijn terugkeer gaat vooralsnog met horten en stoten. Een multi-hit game wordt gevolgd door een wedstrijd zonder hits en in zijn eerste vier wedstrijden kwam er twee keer een error achter zijn naam te staan. Vorig jaar waren dit er 6 in 132 wedstrijden. Toch zullen Gregorius en de Yankees niet ontevreden zijn met de gang van zaken. Sir Didi is tenslotte veel sneller terug dan verwacht en New York leidt de dans in de divisie. Achter de naam van de kortestop staan na 34 at-bats een slaggemiddelde van .294. Daar horen 3 RBIs en één homerun bij.

OP EN AF

De serie tegen de White Sox begon voor Gregorius vorige week donderdag goed met een single en een run in de tweede inning. Onze landgenoot was 2-for-4 in dit duel, maar Chicago ging er met een 5-4 overwinning vandoor. Ook de tweede ontmoeting ging naar de thuisploeg. Sir Didi bleef 0-for-4 met twee strikeouts en de Yankees kregen met 10-2 een flink pak op de broek. Ze lieten het er niet bij zitten en sloegen zaterdag keihard terug. Gregorius was 2-for-4 in dit derde duel en kreeg een RBI in z’n schoot geworpen. Met de honken bezet kreeg hij vier wijd in de negende inning en dat stelde Brett Gardner in staat de achtste run binnen te lopen. Chicago moest het doen met 4 runs. Met 10-3 ging ook de vierde wedstrijd naar de Yankees. Didi Gregorius had hier geen aandeel in. Hij kreeg zijn dag rust.


Na deze serie kregen de Yankees een prachtige kans hun voorsprong in de divisie verder uit te bouwen. De Tampa Bay Rays kwamen naar New York en de Bronx Bombers hielden zich niet in. Aan de hand van starter Masahiro Tanaka wonnen de Yankees de eerste wedstrijd met 3-0. Didi Gregorius wist zich niet te onderscheiden en keerde na elk van zijn vier slagbeurten onverrichter zake terug. Dit gebeurde hem ook in de tweede ontmoeting. Opnieuw bleef de kortestop 0-for-4, maar de 6-3 overwinning maakte veel goed. Zijn gebruikelijke rust kreeg Gregorius woensdag in de derde ontmoeting. Vanuit de dug-out zag hij zijn ploeggenoten gehakt maken van de Tampa Bay Rays: 12-1. De voorsprong in de divisie is nu dan ook 4.5 wedstrijden.

Kenley Jansen heeft een, voor zijn doen, ongekend drukke week achter de rug. Zijn Los Angeles Dodgers namen het tussen 14 juni en 18 juni op tegen de Chicago Cubs en in die serie van vier wedstrijden werd Jansen aardig aan het werk gezet. Met wisselend succes overigens, want voor zijn ERA was het geen goede serie. Tegen de Giants kreeg de closer vervolgens weer tijd om even op adem te komen. Hij moest alleen in de laatste wedstrijd even opdraven.


Een clash tussen twee topteams in de National League en Jansen wist dus dat hij zich kon opmaken voor een druk weekend. Vanuit de bullpen keek Jansen toe hoe zijn Dodgers de eerste wedstrijd met 7-3 wonnen. Bij een 5-3 voorsprong in het tweede duel werd de closer in de negende inning aan het werk gezet. Jansen had vijf pitches nodig voor zijn eerste strikeout, maar een fout van ploeggenoot Matt Beaty zette Jason Heyward op ’t eerste honk. Jansen bleef stoïcijns en trakteerde de volgende twee slagmensen ook op drie slag. Zaterdag moest onze landgenoot een 1-0 voorsprong verdedigen, maar dit ging niet goed. Nadat hij Kris Bryant raakte met z’n eerste pitch sloeg Anthony Rizzo de bal het park uit. Het leverde Jansen z’n derde blown save en z’n tweede loss op. Hij herstelde zich echter zondag met zijn 21e save van dit jaar.

BRANDJE BLUSSEN

Voor de tweede keer deze maand mochten de Dodgers een burenruzie uitvechten tegen de Giants. Twee weken geleden ging één van de drie wedstrijden verloren en ook nu begon LA met een nederlaag. Het schoonheidsfoutje werd in de tweede en derde ontmoeting al snel weggewerkt. De hulp van Kenley Jansen was niet nodig, want de Dodgers wonnen met respectievelijk 9-0 en 9-2.
Ook donderdag leek het een eitje te worden voor LA. Met een 9-4 voorsprong werd begonnen aan de negende inning, maar opeens beten de Giants van zich af. San Francisco kwam terug tot 9-6 en toen leek het Roberts toch even verstandig om de hulp van Jansen in te roepen. Ook de closer kreeg nog twee hits en een earned run te verwerken, maar trok een 9-8 win over de streep. Voor Kenley Jansen zelf betekende dit zijn 22e save. Alleen Kirby Yates van de San Diego Padres doet het met 26 saves nog net iets beter.

Voor Jurickson Profar verloopt de eerste seizoenshelft niet zoals gehoopt. Af en toe laat hij zijn klasse zien, maar veel vaker is er een rol in de marge voor hem weggelegd. Eigenlijk staat de Nederlands international daarmee wel een beetje symbool voor de prestaties van de Oakland A’s. Die ploeg wisselt goede prestaties moeiteloos af met slechte en deze week vormde daarop geen uitzondering. Dat gold ook voor Profar, die in één wedstrijd zijn aantal RBIs wel aardig wist op te vijzelen.

TYPISCH PROFAR

Na een lange road trip van 10 wedstrijden (6-4 record) mochten de Athletics vorige week vrijdag eindelijk weer voor eigen publiek spelen. Met 2 hits, een double en een run had Profar een goede avond tegen de Seattle Mariners, maar de infielder kon een 9-2 nederlaag niet voorkomen. Dat het nog beter kon, bewees Jurickson Profar zaterdag. Met 3 hits in 4 at-bats deed zijn slaggemiddelde goede zaken, maar veel belangrijker waren de vier RBIs. Met een infield single sloeg hij z’n eerste al in de eerste inning. In de vierde sloeg hij met een single naar het linksveld twee ploeggenoten binnen en in de zesde inning zorgde Profar ook voor het slotakkoord. Met z’n vier RBIs had hij een belangrijk aandeel in de 11-2 overwinning. Na dit duel stond Profar op 39 RBIs voor het seizoen.


Helaas voor hem en de Twins kwam daar zondag niets bij. Profar sloeg weliswaar zijn 11e tweehonkslag van dit seizoen, maar verder dan dat kwam de veelzijdige infielder niet. Zijn ploeggenoten deden het allemaal niet veel beter, want voor de tweede keer in drie wedstrijden gingen de Mariners er met de overwinning vandoor: 3-6. Tegen de Baltimore Orioles kregen de A’s echter de kans om orde op zaken te stellen.

SWEEP

Oakland begon goed aan dit drieluik en versloeg de armetierige Orioles maandag met 3-2. Na zijn zes hits in de serie tegen Seattle ging het nu weer minder goed voor Jurickson Profar. De infielder verscheen drie keer in het slagperk. Hij opende met een fly out en werd vervolgens twee keer met drie slag weggezet. In de tweede wedstrijd lieten de A’s er geen twijfel over bestaan wie de betere ploeg is. Met maar liefst 16-2 werden de Orioles weggeblazen, maar meer dan een single in vijf slagbeurten zat er voor Profar niet in. Met een batting average van .215, 9 homeruns, 39 RBIs en 10 errors begint de international aan de serie tegen een volgende tegenstander uit de AL East. Vanaf donderdag zijn de Rays te bewonderen in The Oakland Coliseum.

De Minnesota Twins hoopten de Jonathan Schoop te krijgen van 2017 toen ze hem een contract gaven. De Oranje-international speelde toen de ASG en kwam namens de Orioles tot 105 RBIs en 32 homeruns. Wat long balls betreft, ligt Schoop nog aardig op koers. Qua RBIs moet hij toch aardig aan de bak om de 100 te benaderen. Afgelopen week was de infielder tegen Kansas City en Boston niet overdreven productief, maar Schoop kwam wel regelmatig door met een hit. Met vijf errors is er defensief niet veel op hem aan te merken.

GOED WEEKEND

De koploper in de AL Central nam het vorig weekend op tegen hekkensluiter Kansas City. De Minnesota Twins wonnen de serie, maar heel overtuigend ging dat niet. Vrijdag stond er na negen innings een nipte 2-0 zege op het bord voor de Twins. Schoop was in dat duel 0-for-3. Met 1-for-3 ging het in de tweede ontmoeting iets beter met onze landgenoot. Opnieuw wonnen de Twins, maar dit keer met het kleinst mogelijke verschil: 5-4. Jonathan Schoop kwam zondag drie keer door met een hit, maar slechts één keer kregen zijn ploeggenoten hem over de thuisplaat. In de negende inning liep Schoop de zesde run binnen, maar de Royals stelden daar acht runs tegenover. Met een mooie 3-for-5 sloot de tweedehonkman deze serie af, maar hij kon zijn ploeg daarmee niet aan een zege helpen.


Jonathan Schoop stond maandag, voor de eerste wedstrijd tegen de Red Sox, als negende genoteerd in de batting order van Minnesota. De tweedehonkman was één van vier spelers die namens de Twins door wist te komen met een hit. Scoren deed de ploeg niet tegen Boston met een 2-0 nederlaag als logisch gevolg. Dinsdag wachtte de ploegen een ware slijtageslag over 17 innings. In zeven at-bats noteerde Schoop twee singles, maar daar tegenover stonden ook drie strikeouts. Na bijna zes uur honkbal stuurde Max Kepler de geduldige Twins-fans huiswaarts met een 4-3 zege. Voor Jonathan Schoop was het de laatste wedstrijd in deze serie, want vanaf de kant zag hij hoe Boston de rubber game met 9-4 naar zich toetrok. Na 236 slagbeurten dit seizoen staat er een gemiddelde van .258 achter zijn naam. Dat komt precies overeen met het batting average in zijn gehele loopbaan in de majors.

Opmerkelijk. Zo mag het herstel van Andrelton Simmons wel worden samengevat. Aanvankelijk was de verwachting dat de kortestop van de LA Angels wel een paar maanden onder de pannen zou zijn met zijn enkelblessure, maar vorige week kwam manager Brad Ausmus met goed nieuws. Ausmus verwacht zijn infielder nog voor het einde van deze maand terug. Dat vermoeden werd een paar dagen geleden versterkt door het nieuws dat Simmons dinsdag een wedstrijd speelde voor de Orem Owlz. Het is slechts Rookie League, maar het is alvast een begin voor Simba. Dat het met zijn snelheid wel goed zit, bewees de kortestop in zijn eerste wedstrijd voor de Owlz. Hij wist een honk te stelen en even later te scoren op weg naar een 9-4 overwinning.


Zonder Simmons zitten de Angels in de slag om de tweede plaats in de AL West. De Houston Astros zijn uit het zicht verdwenen en in negatief opzicht lijkt dit ook wel te gelden voor de Seattle Mariners. Hun achterstand op de rest loopt steeds verder op. De Texas Rangers bezetten de tweede plaats in de divisie, maar hebben slechts 1 wedstrijd meer gewonnen dan de Halos. De LA Angels zijn bezig aan een goede reeks, want de ploeg won 7 van de laatste 10 wedstrijden.

Cover Photo: Jayne Kamin-Oncea/USA TODAY Sports

NBA Draft 2019 pick 16-30: Little en Porter Jr buiten lottery

Lars Leeftink
-
0


Afgelopen nacht vond de 2019 NBA Draft plaats. In New York werd, zoals verwacht, Zion Williamson door de New Orleans Pelicans als eerste gekozen. Daarnaast gebeurde er natuurlijk weer genoeg om over te praten. Verrassingen, trades, controversie. In dit tweede deel van onze NBA Draft recap komen de laatste vijftien picks van de eerste ronde voorbij.

#16 | ORLANDO MAGIC – CHUMA OKEKE

SF/PF | 20 jaar | 2,03 M | 104 KG | Auburn Tigers | Sophomore

Ondanks zijn ACL-blessure werd Chuma Okeke een pick in de eerste ronde. De Orland Magic waren op zoek naar versterking op small forward en power forward.
Okeke is een van de betere verdedigers in deze draft en is aanvallend gezien een complete speler. Hij is niet iemand die zelf zijn schot creëert, maar daar hebben ze er in Orlando al meer dan genoeg van. Okeke kan een 3-and-D speler worden met de potentie op nog veel meer. Hij zal tijdens 2019-20 echter waarschijnlijk niet in actie komen vanwege zijn ACL-blessure tijdens March Madness.
Wanneer hij terugkeert zal hij achter Jonathan Isaac en Aaron Gordon vanaf de bank een belangrijke rol gaan spelen.

#17 | NEW ORLEANS PELICANS – NICKEIL ALEXANDER-WALKER

SG/SF | 20 jaar | 1,96 M | 92 KG | Virginia Tech Hokies | Sophomore

De Pelicans mochten met de 17de pick al voor de derde keer kiezen. Na hun frontcourt versterkt te hebben met twee atleten (Zion Williamson en Jaxson Hayes), koos de ploeg uit New Orleans hier voor het versterken van hun shooting guard-positie: Nickeil Alexander-Walker.
Alexander-Walker is een complete guard die aanvallend gezien alles kan: van balbehandeling tot schieten vanaf elke plek op het veld t/m het met zijn lange armen verdedigen van de beste spelers van de tegenstander.
Alexander-Walker zou potentieel kunnen starten als shooting guard naast Lonzo Ball of Jrue Holiday. Wij verwachten echter dat Alexander-Walker de back-up zal zijn van Jrue Holiday (SG) en Brandon Ingram (SF).

#18 | INDIANA PACERS – GOGA BITADZE

C | 19 jaar | 2,11 M | 113 KG | Buducnost VOLI

De Pacers kozen met deze pick voor misschien wel de speler die het meest NBA-ready is na zijn tijd in de EuroLeague: Goga Bitadze.
Bitadze is vanaf de grond een hele goede schutter. Zijn driepuntschot moet aan gewerkt worden, want die is momenteel nog inconsistent. Vanaf de bank zal Bitadze echter voor scorend vermogen rondom de basket gaan zorgen. Bitadze is geen geweldige rebounder, wat vooral komt vanwege zijn kracht. Echter heeft hij tijd zat om dit te verbeteren.
Toch heeft Bitadze vanwege zijn atletische vermogen wel veel blocks genoteerd in de Euroleague. Een extra wapen rondom de basket, zowel verdedigend als aanvallend. Achter Domantas Sabonis en Myles Turner een jonge back-up die klaar is om te produceren in de NBA.

#19 | SAN ANTONIO SPURS – LUKA SAMANIC

PF | 19 jaar | 2,11 M | 111 KG | Kroatie

De internationale spelers vlogen rondom deze periode in de eerste ronde van het bord af. Het is niet geheel verrassend dat de Spurs daar onderdeel van waren. Luka Samanic was met de 19de pick hun keuze.
Gezien de historie van de Spurs met buitenlandse spelers zou dit bijna op zeker een succes moeten worden. Samanic is jong, maar geen ruwe diamant. Een atletische power forward die wat brengt naar de frontcourt rotatie van de Spurs dat er nu nog niet is. Hij is tevens een verrassend goede balbehandelaar en schutter.
Achter starters LaMarcus Aldridge en Jakob Poetl een prima back-up met de potentie om een soliede starter te worden in de NBA.

#20 | PHILADELPHIA 76ERS – MATISSE THYBULLE

SG/SF | 22 jaar | 2,03 M | 90 KG | Washington Huskies | Senior

De 76ers waren er blijkbaar niet zo zeker van dat Matisse Thybulle met pick 24 nog beschikbaar zou zijn (wat wij in onze Mock Draft wel dachten). De ploeg uit Philly besloot de beste verdediger van deze draft met de 20ste pick te draften en de 24ste en 33ste pick naar de Boston Celtics te sturen.
Thybulle is de versterking op shooting guard en small forward die de 76ers nodig hebben. De senior zal scorend vermogen maar vooral verdediging brengen naar de bank van de 76ers. Met zijn steals, blocks en man-to-man verdediging kan hij drie of vier posities verdedigen. Hij zal tevens af en toe het spel kunnen maken en is een prima optie vanaf de driepuntlijn om het Ben Simmons en Joel Embiid makkelijker te maken.

#21 | MEMPHIS GRIZZLIES – BRANDON CLARKE

PF/C | 22 jaar | 2,03 M | 97 KG | Gonzaga Bulldogs | Junior

De Grizzlies zagen wat de 76ers deden en dachten: dat kunnen wij ook! De Grizzlies waren bang dat hun eerste keuze, Brandon Clarke, even later niet meer beschikbaar zou zijn. Dus besloten ze hun 23ste pick te ruilen met de Oklahoma City Thunder. Hierdoor konden de Grizzlies met de 21ste pick Brandon Clarke kiezen.
Samen met Zion Williamson en Jaxson Hayes is Brandon Clarke de grootste atleet van deze draft. Rondom de basket extreem effectief en iemand die we zowel aanvallend als verdedigend in veel highlights zullen zien.
Samen met de eerder gekozen Ja Morant en Jaren Jackson Jr is hij de core van het team waar Memphis mee verder zal gaan. Het duo Ja Morant – Brandon Clarke gaat voor veel hoogtepunten zorgen de komende jaren.

#22 | BOSTON CELTICS – GRANT WILLIAMS

PF/C | 20 jaar | 2,01 M | 107 KG | Tennessee Volunteers | Junior

De Celtics versterkten eerder in de draft hun backcourt met Romeo Langford en kozen met de 22ste pick, geruild met de 76ers, voor hun frontcourt: Grant Williams.
Met het mogelijke vertrek van AL Horford en het definitieve vertrek van Aaron Baynes kunnen de Celtics daar alle versterking gebruiken. Grant Williams heeft zich aanvallend gezien elk jaar verbeterd en zal de bal in de handen moeten hebben om effectief te zijn. Verdedigen is het afwachten hoe goed een consistent hij is tegen NBA-talent. Al met al een kleine reach van de Celtics, maar duidelijk een speler die zij op hun lijstje hadden staan.

#23 | OKLAHOMA CITY THUNDER – DARIUS BAZLEY

SF | 19 jaar | 2,06 M | 88 KG | High School

De Thunder waren met deze pick bereid om een gokje te wagen door Darius Bazley te draften. Een small forward met geweldig atletisch vermogen en heeft verdedigend de potentie om een hele goede te worden. Bazley is op zijn best als hij naar de basket kan gaan en schoten kan creëren voor zichzelf of voor anderen. Hij is voor een small forward namelijk ook een meer dan goede passer. Zijn jumpshot vergt nog wat aandacht, maar de potentie is daar.
De Thunder zullen er niet op kunnen rekenen dat hij komend seizoen meteen een belangrijke rol zal spelen in hun rotatie. Wat deze pick ook opvallend maakt, is het feit dat de Thunder achter Paul George en de terugkerende Andre Robertson al genoeg opties hebben. Bazley zal dus tijdens Summer League en preseason moeten laten zien dat hij het verdient om reguliere minuten te maken.

#24 | PHOENIX SUNS – TY JEROME

PG | 21 jaar | 1,96 M | 88 KG | Virginia Cavaliers | Junior

De Suns kiezen met de 24ste pick (na geruild te hebben met de Celtics) hun point guard voor het heden en de toekomst. Ty Jerome heeft genoeg ervaring opgedaan bij Virginia en is klaar om nu al als startende point guard de spelmaker van de Suns te zijn. Naast zijn kwaliteiten als spelmaker is hij ook een prima schutter vanaf elke hoek van het veld. Verdedigend gezien staat hij mede vanwege zijn lengte zijn mannetje.
De Suns waren met pick zes duidelijk geen fan van Coby White en traden deze pick vervolgens om Dario Saric binnen te halen. Met deze pick draften ze een NBA-ready point guard die niet veel tijd nodig heeft om succesvol te zijn in de NBA.
Onderdeel van deze trade is Aaron Baynes, die van de Celtics naar de Suns gaat. Nog een extra lichaam voor de frontcourt-rotatie van de Suns.

#25 | PORTLAND TRAIL BLAZERS – NASSIR LITTLE

SF | 19 jaar | 1,98 M | 99 KG | North Carolina Tar Heels | Freshman

Met de 25ste pick besloten de Trail Blazers het lange wachten van Nassir Little eindelijk te belonen. Veel mensen zien hem als een top-tien talent, dus het was best verrassend om hem zo laat in de draft pas gekozen te zien worden.
Little doet iets anders dan de al aanwezige forwards van de Trail Blazers. Maurice Harkless is een fantastische verdediger en Evan Turner is een spelmaker puur sang. Nassir Little schreeuw atletisch vermogen en is op zijn best als hij naar de basket toe kan en zijn atletisch vermogen kan gebruiken om te scoren of voor anderen te creëren. Verdedigend heeft hij vanwege zijn lichaamsbouw veel potentie, maar net zoals zijn jumpshot ontbreekt het daar nog aan consistentie.
Little is misschien wel snel een basisspeler in Portland, maar de Trail Blazers lijken met deze pick vooral geduld te hebben en een gok te durven wagen. Dit is mogelijk de steal van de draft op basis van talent.

#26 | CLEVELAND CAVALIERS – DYLAN WINDLER

SG/SF | 22 jaar | 2,03 M | 90 KG | Belmont Bruins | Senior

De Cavaliers voegen met deze pick nog meer schietkwaliteiten toe. Na Darius Garland kozen de Celtics met de 26ste pick de beste en meeste efficiënte schutter in deze draft: Dylan Windler.
Met Windler weten de Cavaliers wat ze kunnen verwachten: Schieten, schieten en schieten. Hij kan voor zichzelf creëren, maar een geweldige dribbelaar is het niet. Naar de basket is hij redelijk effectief, terwijl hij verdedigend geen toegevoegde waarde zal zijn.
De Cavaliers voegen deze draft dus twee goede schutters toe aan het team dat wordt geleid door Collin Sexton en Kevin Love. Als Windler van hun kwaliteiten kan profiteren zal hij het meest effectief zijn.

#27 | LOS ANGELES CLIPPERS – MFIONDU KABENGELE

PF/C | 21 jaar | 2,08 M | 113 KG | Florida State Seminoles | Sophomore

De Nets besloten deze pick te traden naar de Clippers, die in eerste instantie geen pick hadden in de eerste ronde. Met deze pick kozen ze ervoor om hun frontcourt-rotatie te versterken met Mfiondu Kabengele.
Met Kabengele krijgen de Clippers er een speler bij die elke wedstrijd 100% geeft, vooral goed is rondom de basket (aan beide kanten van het veld) en de potentie heeft om een starter te worden. Zijn rebounding en jumpshot laten nog te wensen over, maar er is tijd zat om hier nog aan te werken.
Naast Montrezl Harrell is Kabengele voorlopig de tweede PF/C die voor 2019/20 op het roster staat van de ploeg uit LA.

#28 | GOLDEN STATE WARRIORS – JORDAN POOLE

SG/SF | 20 jaar | 1,96 M | 88 KG | Michigan Wolverines | Sophomore

De ideale fit voor de Warriors (Windler) was eerder in de draft al van het bord af, dus viel de keuze op iemand waar niet veel over gepraat werd: Jordan Poole.
Met de blessures van Klay Thompson en Kevin Durant zullen de Warriors komend seizoen alle hulp kunnen gebruiken. Met Poole kiezen ze voor een goede schutter die nog wel wat tijd nodig zal hebben om te rijpen. Een typische Warriors-speler die volgend seizoen misschien wel meteen een grote impact zal moeten maken.

#29 | SAN ANTONIO SPURS – KELDON JOHNSON

SG/SF | 19 jaar | 1,98 M | 95 KG | Kentucky Wildcats | Freshman

Het werd geen top-15 zoals wij voorspelt hadden, maar met de 29ste pick werd Keldon Johnson dan toch gekozen. De Spurs besloten niet nog een PF/C toe te voegen aan hun dunne rotatie. In plaats daarvan draften ze een speler met scorend vermogen en schietkwaliteiten.
Hij zal vanaf de bank achter DeMar DeRozan en misschien wel als starter op small forward de nodige energie brengen. Goede verdediger, maar soms nog wat inconsistent. Zijn stijl past ook perfect bij de Spurs: hard werken en goed kunnen verdedigen. Een speler die op de lange termijn een gerespecteerde starter kan worden in San Antonio.

#30 | CLEVELAND CAVALIERS – KEVIN PORTER JR

SG | 19 jaar | 1,98 M | 98 KG | USC Trojans | Freshman

De Cavaliers besloten nog een derde pick in de eerste ronde toe te voegen aan hun arsenaal. Vier 2nd round picks werden er naar de Detroit Pistons gestuurd in ruil voor de 30ste pick in deze draft.
De Cavaliers waren blijkbaar erg gecharmeerd van ruwe diamant Kevin Porter Jr. Met Darrius Garland en Dylan Windler werden er al twee schutters gekozen en met Kevin Porter Jr nemen de Cavaliers een gok door een van de vele ruwe diamanten in deze draft te kiezen. Een ongelooflijke atleet, beetje wisselvallig vanaf mid range en daarbuiten, maar de potentie is daar. Porter Jr is tevens een goede playmaker die voor andere wat kan creëren. Een op het oog ideale sixth man, wanneer hij fit is.

(Top Photo: NBA.com | Cover Photo: Brad Penner-USA TODAY Sports)

NBA Draft 2019 pick 1-15: Pelicans draften Zion Williamson

Lars Leeftink
-
0


Afgelopen nacht vond de 2019 NBA Draft plaats. In New York werd, zoals verwacht, Zion Williamson door de New Orleans Pelicans als eerste gekozen. Daarnaast gebeurde er natuurlijk weer genoeg om over te praten. Verrassingen, trades, controversie. In dit eerste deel van ons NBA Draft recap komen de eerste vijftien picks voorbij.

#1 | NEW ORLEANS PELICANS – ZION WILLIAMSON

PF | 18 jaar | 2,01 M | 129 KG | Duke Blue Devils | Freshman

Voor iedereen die eventueel nog twijfelde over de eerste pick in de 2019 Draft was die twijfel na de Anthony Davis-trade wel weg. Zion Williamson was vanaf het begin van dit seizoen al de favoriet om de eerste pick te worden. Afgelopen nacht was het dan eindelijk zover.
Zion Williamson zal samen met Lonzo Ball (PG), Jrue Holiday (SG), Brandon Ingram (SF) en Jahlil Okafor (C) in New Orleans de basisopstelling gaan vormen. De combinatie van balbeheersing, sprongkracht, atletisch vermogen en verdediging die Zion met zich meebrengt is iets wat we nog nooit eerder hebben gezien. Zion en zijn highlights zullen de komende jaren in New Orleans bijna dagelijks te zien zijn.

#2 | MEMPHIS GRIZZLIES – JA MORANT

PG| 19 jaar | 1,90 M | 79 KG | Murray State Racers | Sophomore

Net zoals met de eerste pick werd de twijfel bij de tweede pick in deze draft weggenomen dankzij een trade. De Mike Conley-trade van afgelopen week zorgde ervoor dat iedereen er wel van overtuigt was dat Ja Morant in Memphis de opvolger zou worden van Conley. Zo geschiedde.
Morant zal moeten gaan werken aan de consistentie van zijn jumpshot maar beschikt over alle andere onderdelen die een NBA-speler nodig heeft. Een prima verdediger, ongelooflijk atletisch en op zijn best als hij richting de basket gaat. Morant en Jaren Jackson Jr zullen de komende jaren de toekomst van de Grizzlies gaan zijn.

#3 | NEW YORK KNICKS – RJ BARRETT

SF | 20 jaar | 2,01 M | 91 KG | Duke Blue Devils | Freshman

Zoals verwacht moesten de Knicks leven met de laatste van de drie top prospects die over was. Morant zou in New York hoger op het lijstje hebben gestaan, maar die werd gekozen door de Grizzlies. Eindelijk hadden de fans van de Knicks tijdens de draft weer reden tot juichen. Daar waar de afgelopen jaren de picks niet met enthousiasme werden begroet, was dat afgelopen nacht wel het geval.


RJ Barrett wordt door veel mensen gezien als de speler met potentieel de beste carrière. Ook Barrett zal moeten werken aan de consistentie van zijn jumpshot. Toch is Barrett ongelooflijk goed in het creëren van schoten voor zichzelf en andere op het moment dat hij naar de basket gaat. Verdedigend zit er veel meer in dan dat hij tot nu toe heeft laten zien. Samen met Dennis Smith Jr, Kevin Knox en Mitchell Robinson zal hij de komende jaren de core van de Knicks gaan vormen.

#4 | ATLANTA HAWKS – DEANDRE HUNTER

SF | 21 jaar | 2,01 M | 102 KG | Virginia Cavaliers | Sophomore

De vierde pick zou altijd het begin zijn van het spectacel. Voor de draft werd bekend dat de Pelicans de vierde pick naar de Hawks hadden getrade voor de achtste en 17de pick. Over deze pick hoefden de Hawks niet lang na te denken.
DeAndre Hunter zal in Atlanta direct het grootste talent op small forward zijn. Hunter is misschien wel de meest complete speler in deze draft en is verdedigend misschien wel de beste speler. Een 3-and-D speler, ideaal voor de Hawks. Met Trae Young, Kevin Huerter, John Collins en Omari Spellman is er om hem heen namelijk al genoeg scorend vermogen in huis.

#5 | CLEVELAND CAVALIERS – DARIUS GARLAND

PG/SG | 19 jaar | 1,88 M | 79 KG | Vanderbilt Commodores | Freshman

De Cavaliers probeerde de vijfde pick te traden, maar besloten uiteindelijk toch de pick te houden en Darius Garland te kiezen om een backcourt-duo te gaan vormen met Collin Sexton.
Net zoals Sexton is ook Garland een fantastische atleet, een goede verdediger en een uitstekende schutter. Het grote verschil tussen Garland en Sexton is dat Garland een goede spelmaker is en Sexton toch meer een scoring point guard. Het lijkt dus een ideaal duo te zijn. Garland (PG), Sexton (SG), Cedi Osman (SF), John Henson (PF) en Kevin Love (C) lijkt voorlopig de beste basisopstelling te zijn in Cleveland.

#6 | MINNESOTA TIMBERWOLVES – JARRETT CULVER

SG | 20 jaar | 1,96 M | 88 KG | Texas Tech | Sophomore

Nadat de Timberwolves de zesde pick hadden gekregen van de Suns in ruil voor Dario Saric leek het er op dat de ploeg uit Minnesota deze pick misschien weer zouden traden. Toch besloten de Timberwolves de pick te houden en Jarrett Culver te kiezen.
Een ideale 3-and-D speler met de verdedigende kwaliteiten om de beste speler van de tegenstander te kunnen verdedigen. Dankzij deze pick kan Andrew Wiggins naar small forward en zou Culver meteen op shooting guard kunnen starten en als schutter en balbehandelaar kunnen profiteren van het spel van Jeff Teague, Andrew Wiggins en Karl-Anthony Towns.

#7| CHICAGO BULLS – COBY WHITE

PG | 19 jaar | 1,96 M | 83 KG | North Carolina Tar Heels | Freshman

De Bulls zullen in hun handen gewreven hebben toen met deze pick Coby White nog beschikbaar was. Dit kwam voornamelijk dankzij de trade tussen de Timbewolves en de Suns. Coby White was vervolgens een no brainer voor de ploeg uit Chicago.
White zal in Chicago met zijn scorend vermogen meteen als startende point guard gaan spelen. Naast Zach LaVine (SG), Otto Porter Jr (SF), Lauri Markkanen (PF) en Wendell Carter Jr (C) is de basisopstelling nu compleet en uitbuikend van talent.
White zal moeten verbeteren in zijn playmaking, maar zijn scorend vermogen en verdedigende kwaliteiten zijn al NBA-ready. Toch was zijn reactie op het gedraft worden van teamgenoot Cameron Johnson misschien wel nog mooier dan zijn eigen draft.

#8 | NEW ORLEANS PELICANS – JAXSON HAYES

PF/C| 19 jaar | 2,11 M | 99 KG | Texas Longhorns | Freshman

Dankzij de vierde pick-trade kregen de Pelicans deze pick in handen. Met deze pick zou het gaan tussen Cam Reddish en Jaxson Hayes. Het werd Hayes, die samen met Zion Williamson een fantastisch atletisch duo kan gaan vormen.
De freshman van Texas is een levende highlight real. Een fantastische verdediger vanwege zijn atletisch vermogen en aanvallend vooral goed en effectief rondom de basket met dunks en alley oops. Zijn speelstijl is vergelijkbaar met DeAndre Jordan, alleen is Hayes een wat mindere rebounder.
De potentiele line-up van de Pelicans? Lonzo Ball (PG), Jrue Holiday (SG), Brandon Ingram (SF), Zion Williamson (PF), Jaxson Hayes (C).

#9| WASHINGTON WIZARDS – RUI HACHIMURA

SF/PF | 21 jaar | 2,03 M | 104 KG | Gonzaga Bulldogs | Junior

Voor ons ging het in onze Mock Draft tussen Rui Hachimura en Sekou Doumbouya. Wij dachten dat Doumbouya het zou worden, maar het werd de verder ontwikkelde Hachimura.
Op Troy Brown Jr na hebben de Wizards voorlopig geen small forwards of power forwards op hun 2019/20 roster. Deze pick zal dan ook niet als verrassend gezien worden. Hachimura zal waarschijnlijk op één van de twee posities meteen gaan starten. Hachimura kan zelf schoten creëren van elke plek op het veld, heeft geen probleem met een bepaald schot maar zal één-tegen-één nog wat moeten verbeteren om de volgende stap te zetten. Verdedigend gezien zal de Japanner vanwege zijn lengte en volwassen lichaam ook zeer effectief gaan zijn op NBA-niveau.

#10 | ATLANTA HAWKS – CAM REDDISH

SF | 19 jaar | 2,03 M | 98 KG | Duke Blue Devils | Freshman

Na DeAndre Hunter met de vierde pick gekozen te hebben, waren de Hawks met de tiende pick opnieuw aan de beurt. Ze bleven bij het versterken van hun small forward-positie door Cam Reddish te draften.
Reddish had vorig jaar problemen met zijn consistentie aan de aanvallende kant van de bal, maar het talent is natuurlijk aanwezig. Verdedigend gezien zal hij fysiek moeite hebben om spelers tegen te houden, maar het talent en de lengte is daar. Reddish is een ruwe diamant die de Hawks zich kunnen veroorloven met de zekerheid dat Hunter al binnen is.
Hunter zal in Atlanta waarschijnlijk starten op small forward, maar Reddish zal de strijd met de vierde pick van deze draft graag aan willen gaan. Vanaf de bank zal hij met zijn 3-and-D speelstijl prima passen.

#11 | PHOENIX SUNS – CAMERON JOHNSON

SF | 23 jaar | 2,06 M | 95 KG | North Carolina Tar Heels | Senior

De Suns traden dus eerder op de dag de zesde pick (en hun kans op een PG voor de toekomst) weg voor de 11de pick en een aardige reach: Cameron Johnson.
Zo’n beetje iedereen had één van de betere en completere schutters in deze draft richting het einde van de eerste ronde pas gedraft zien worden. De Suns vonden echter dat Johnson met zijn scorend vermogen en schietkwaliteiten de speler was die ze nodig hadden. Verdedigend gezien heeft hij vooral veel potentie vanwege zijn lengte en wingspan.
Johnson zal samen met Josh Jackson, Mikal Bridges, Dario Saric en wellicht Kelly Oubre Jr gaan strijden om de small forward en power forward-positie. Net zoals college-teamgenoot Coby White was ook de familie van Johnson wel blij voor de senior.

#12| CHARLOTTE HORNETS – PJ WASHINGTON

PF | 20 jaar | 2,03 M | 103 KG | Kentucky Wildcats | Sophomore

De Hornets waren met deze pick op zoek naar versterking voor hun frontcourt-rotatie. Wij kwamen in onze Mock Draft uit op Brandon Clarke. De Hornets hadden echter PJ Washington op het oog.
Een hele goede aanvallende speler met schietkwaliteiten vanaf elke plek op het veld. Atletisch gezien niet de beste speler in de draft, maar op de grond zeer effectief in de post, vanaf de driepuntlijn en als aanvallend rebounder. Verdedigend gezien zal hij met zijn lange armen zorgen voor een extra lichaam rondom de paint.
PJ Washington zal met Marvin Williams moeten gaan strijden om de basisplek op power forward, maar hij zal bijna gegarandeerd de power forward van de toekomst zijn in Charlotte.

#13 | MIAMI HEAT – TYLER HERRO

SG | 19 jaar | 1,96 M | 88 KG | Kentucky Wildcats | Freshman

Daar waar veel mensen (inclusief wij) hadden verwacht dat de Heat voor een small forward of power forward zouden gaan, ging de ploeg uit Miami voor Tyler Herro. Herro is een van de betere schutters in deze draft. De consistentie ontbreekt nog, maar op het moment dat deze consistentie er wel is zal hij vanaf de bank in Miami ongelooflijk effectief worden.
Vanaf deze bank zal Tyler Herro huidige Heat-spelers Dion Waters en Josh Richardson moeten ondersteunen. Hij brengt wat anders dan Waiters en Richardson en werd waarschijnlijk daarom ook gekozen.

#14 | BOSTON CELTICS – ROMEO LANGFORD

SG | 19 jaar | 1,98 M | 97 KG | Indiana Hoosiers | Freshman

Toen Tyler Herro vlak voor hun neus werd weggekaapt, waren er twijfels over wie de Celtics dan zouden kiezen. Er moest versterking komen in de backcourt-rotatie. Met Romeo Langford besloten de Celtics een ruwe diamant te draften die potentieel vanaf de bank scorend vermogen kan gaan brengen.
De vraag is of Langford na een wisselvallig seizoen in Indiana meteen zo’n grote impact kan hebben. Een fantastische scorer, maar wel een speler die verdedigend en qua schieten vanaf mid range en verder nog consistenter zal moeten worden. Daarnaast lijkt ook zijn lichaam nog niet NBA-ready te zijn.
Achter Jaylen Brown en Jayson Tatum zal Langford er in ieder geval voor zorgen dat er scorend vermogen vanaf de bank komt. De vraag is echte hoe consistent dat zal zijn.

#15 | DETROIT PISTONS – SEKOU DOUMBOUYA

SF/PF | 19 jaar | 2,06 M | 95 KG | Limoges CSP

Na de Tony Snell-trade, die ervoor zorgde dat Jon Leuer vertrok en de frontcourt-rotatie in Detroit nog dunner werd, was het wel duidelijk welke positie de Pistons zouden kiezen. Detroit koos uiteindelijk voor een ruwe diamant die een stuk verder weg is gevallen dan dat wij verwacht hadden: Sekou Doumbouya.
Of hij meteen zal starten op small forward valt te betwijfelen, maar Doumbouya spat uiteen van het offensieve talent. Een geboren scorer die van zo’n beetje elke plek en op elke manier kan scoren. Verdedigend heeft hij vanwege zijn lichaamsbouw de potentie heel goed te worden, maar zijn inconsistentie en kracht maken hem aan deze kant van de bal nog wat wisselvallig.

(Top Photo: NBA.com | Cover Photo: Sarah Stier/Getty Images)

NBA Mock Draft 2019: laatste tien picks van de eerste ronde

Lars Leeftink
-
2


Op 21 juni staat de NBA Draft weer op het programma. Tijd dus voor een SportAmerika Mock Draft. In dit artikel nemen we de (volgens ons) de laatste tien picks van de aankomende draft met jullie door.

#21 | OKLAHOMA CITY THUNDER – GOGA BITADZE

C | 19 jaar | 2,11 M | 113 KG | Buducnost VOLI


De Thunder lijken interesse te hebben om deze pick weg te traden om zo salaris te besparen. Aangezien wij dus van de bestaande volgorde uitgaan kiezen de Thunder hier gewoon een speler. Op power forward en center is de spoeling dun. Steven Adams en Patrick Patterson zijn in Oklahoma City momenteel de enige twee spelers die daar uit de voeten kunnen. Dus denken wij dat ze deze pick gaan gebruiken om hun frontcourt-rotatie te versterken met een speler die NBA-ready is: Goga Bitadze
Bitadze speelde afgelopen seizoen bij Buducnost VOLI en heeft, net zoals bijvoorbeeld Luka Doncic, ervaring in de Euroleague. Daar liet hij zien een center met touch te zijn. Hij scoorde 12.1 PPG en schoot 60% van het veld. Zijn driepunter is nog niet heel efficiënt, maar de potentie en het jumpshot is aanwezig. Tevens is Bitadze een prima verdediger (2.3 BPG). Zijn grote zwakte is zijn rebounding. Bitadze kwam afgelopen seizoen namelijk niet verder dan 6.4 RPG.
Toch is Bitadze een prima en tevens goedkope back-up voor Steven Adams. Bitadze is rijp voor de NBA en kan zo instromen bij een team dat komend seizoen wil meestrijden om een NBA-titel.

\

#22 | BOSTON CELTICS – CAMERON JOHNSON

SF | 23 jaar | 2,06 M | 95 KG | North Carolina Tar Heels | Senior


De 22ste pick in de draft is voor de Celtics, die na pick 14 en 20 voor de derde keer aan de beurt zijn. Net zoals de Hawks zijn ook de Celtics een team om in de gaten te houden als het aankomt op het weg- en omhoog traden van picks. Maar nogmaals, omdat wij de mogelijke trades niet meenemen in onze Mock Draft zullen de Celtics ook pick 22 gebruiken. Met Tyler Herro en Kevin Porter Jr is de backcourt-rotatie al versterkt.
Daarom gaan wij met deze pick voor een ervaren forward die meteen achter Jayson Tatum en Gordon Hayward als back-up kan fungeren in de strijd om de NBA playoffs: Cameron Johnson. Johnson is volgens ons de eerste senior die gekozen wordt in deze draft. Johnson speelde drie jaar bij Pittsburgh, waarna hij in 2017 transfereerde naar North Carolina. Vorig seizoen scoorde hij 16.9 PPG met hele effectieve schietpercentages (51% FG en 46% 3PT). Hij kan van overal op het veld schieten en kan als het moet ook wat voor zichzelf creëren. Met 5.8 RPG en zijn lengte/wingspan is hij tevens een zeer goede verdediger die bijna alle vijf de posities kan verdedigen.
Met deze pick voegen de Celtics op goedkope wijze opnieuw een speler toe aan hun rotatie. Daar waar Herro en Kevin Porter Jr nog jonge en ruwe diamanten zijn, is Cameron Johnson ervaren genoeg om de transitie naar de NBA snel te kunnen maken.

\

#23 | MEMPHIS GRIZZLIES – MFIONDU KABENGELE

PF/C | 21 jaar | 2,08 M | 113 KG | Florida State Seminoles | Sophomore


De Jazz hadden deze pick in handen, maar maakte pick 23 vervolgens onderdeel van de welbekende Mike Conley-trade. Daardoor is de 23ste pick nu in handen van de Grizzlies. Wij kiezen voor de best beschikbare power forward/center die de frontcourt-rotatie meteen zal gaan versterken: Mfiondu Kabengele.
De sophomore van Florida State speelde een aardig eerste jaar maar brak afgelopen seizoen volledig door. Met 13.2 PPG en goede schietpercentages (53% FG en 37% 3PT) liet Kabengele zien aanvallend zijn steentje bij te kunnen dragen. Toch zal hij wel afhankelijk zijn van de creativiteit van andere spelers om hem heen. Verdedigend blinkt Kabengele uit vanwege zijn inzet en atletisch vermogen. Hij kan drie van de vijf posities verdedigen en is rondom de paint vanwege zijn lange armen een speler om rekening mee te houden (1.5 BPG). Zijn zwakke plek is rebounding, wat gezien zijn lichaamsbouw en atletisch vermogen tamelijk opvallend is. Het heeft dan ook voornamelijk met zijn gewicht te maken. Voor een forward is hij gewoon minder sterk dan andere.
Achter Jaren Jackson Jr en waarschijnlijk een free agent center zal Kabengele samen met Ivan Rabb en waarschijnlijk nog een paar free agent-aanwinsten de frontcourt-rotatie van Memphis gaan vormen. Een ideale plek voor een speler als Kabengele.

\

#24 | PHILADELPHIA 76ERS – MATISSE THYBULLE

SG/SF | 22 jaar | 2,03 M | 90 KG | Washington Huskies | Senior


Bij de Philadelphia 76ers is voor komend seizoen nog veel onzeker. Twee dingen weten we wel: de frontcourt-rotatie is net bepaald breed en de ploeg uit Philly kan tevens alle goedkope schutters gebruiken die beschikbaar zijn. Als Kabangele of Johnson met deze pick nog gekozen kunnen worden, zouden zij goede opties zijn. Aangezien deze opties in onze Mock Draft niet meer aanwezig zijn, gaan wij voor de volgende speler: Matisse Thybulle.
Thybulle is de tweede senior die langskomt in onze Mock Draft na vier jaar bij Washington doorgebracht te hebben. Ondanks dat zijn 3PT% vorig jaar (31%) wat lager was dan de jaren daarvoor (37%, 41% en 37%) is Thybulle een bovengemiddelde schutter. Hij is een ideale catch-and-shoot speler die de 76ers heel erg nodig hebben. Daarbij komt ook nog eens dat Thybulle misschien wel de beste verdediger in de draft is. Hij kan drie van de vijf posities op het veld verdedigen en blinkt al jaren uit aan de verdedigende kant van de bal (3.5 SPG, 2.3 BPG).
Een two-way-player die ervaren is en er meteen zal staan om in Philly te strijden om een NBA-titel. Met Thybulle is de rotatie van de 76ers versterkt.

\

#25 | PORTLAND TRAIL BLAZERS – CARSEN EDWARDS

PG/SG | 21 jaar | 1,85 M | 90 KG | Purdue Boilermakers | Junior


De Trail Blazers zijn met deze pick waarschijnlijk op zoek naar rotatiespelers op point guard en shooting guard. Rodney Hood gaat vertrekken en Anfernee Simons en Gary Trent Jr. kunnen niet in hun eentje de last dragen. Er zijn twee goede opties: Ty Jerome en Carsen Edwards.
Wij gaan voor Edwards, de uitblinker van vorig seizoen in college. Edwards ontwikkeld zich afgelopen seizoen spectaculair. Edwards scoorde 24.3 PPG en schoot zich een weg naar een respectabele 36% 3PT. Zijn FG% daarentegen was wat minder (40%). Dit had voornamelijk te maken met het feit dat hij veel schoten moest nemen en de Boilermakers aanvallend gezien op zijn rug moest dragen. Hij is een veel betere schutter dan zijn percentages laten zien.
In de NBA zal Edwards vanaf de bank een effectieve schutter zijn die achter Damian Lillard en C.J. McCollum prima de rol van sixth man kan vervullen. Een fantastische schutter met ongelimiteerde range en goede balbehandeling. Een fantastische spelmaker is Edwards niet (2.9 APG), maar scoren zal hij zeker. Zijn verdediging is ook niet zijn kracht, maar gezien het aanwezige verdedigende talent in Portland hoeft dat geen groot probleem te zijn.

\

#26 | CLEVELAND CAVALIERS – TY JEROME

PG | 21 jaar | 1,96 M | 88 KG | Virginia Cavaliers | Junior


Met deze pick kunnen de Cavaliers verschillende kanten op. Er is niet veel breedte op de shooting guard en small forward-posities (ondanks het volgens ons draften van Jarrett Culver), maar spelers als Brandon Knight en Jordan Clarkson kunnen daar vanaf de bank ook prima uit te voeten. Wij denken dat ze op zoek zullen gaan naar een back-up voor Collin Sexton. Afhankelijk van wie de Trail Blazers kiezen zal het Ty Jerome of Carsen Edwards worden.
In ons geval is het dus Ty Jerome, die afgelopen seizoen met Virginia kampioen werd in college basketbal. De junior van Virginia heeft er drie goede jaren opzitten als point guard van de Cavaliers en zou zo door kunnen naar de NBA-naamgenoot in Cleveland. Jerome is een prima balbehandelaar en een volwassen spelmaker (5.5 APG) waardoor hij zo de touwtjes van de bank in handen kan krijgen. Jerome is ook een goede schutter (44% FG en 40% 3PT) en staat verdedigend zijn mannetje. Daarnaast is er een connectie met de GM van de Cavaliers, Koby Altman.
Al met al zou dit een meer dan logische en effectieve manier zijn om de rebuild van de Cavaliers een vervolg te geven.

\

#27 | BROOKLYN NETS – NICOLAS CLAXTON

PF/C | 20 jaar | 2,11 M | 99 KG | Georgia Bulldogs | Sophomore


De keuze van de Nets lijkt hier niet zo heel lastig te zijn. De frontcourt-rotatie van de ploeg uit Brooklyn is flinterdun. Alleen Jarrett Allen en Alan Williams kunnen voorlopig op deze twee posities uit te voeten. Tijd dus om wat back-up toe te voegen aan deze rotatie. Met Nicolas Claxton kunnen de Nets de op dit punt in de draft best beschikbare forward draften.
De Nets willen volgend seizoen weer een playoff-run maken en Claxton is na twee jaar college bij Georgia NBA-ready. Zowel zijn lichaam als zijn speelstijl zijn klaar om als rotatiespeler meteen impact te hebben. Claxton is geen schutter (28% 3PT), maar beschikt wel over een aardig jumpshot. Toch zijn het vooral zijn atletisch vermogen en goede balbehandeling die opvallen. Het ontbreekt hem een beetje aan kracht, waardoor zijn FG% vorig jaar niet heel hoog lag (46% FG).
Verdedigend gezien zal hij echter de meest impact hebben. Met 2.5 BPG en 1.1 SPG gaat hij vanaf de eerste dag het verschil maken. Mede vanwege zijn lengte en wingspan is Claxton tevens een goede rebounder (8.6 RPG).

\

#28 | GOLDEN STATE WARRIORS – DYLAN WINDLER

SG/SF | 22 jaar | 2,03 M | 90 KG | Belmont Bruins | Senior


De Warriors zullen niet zo heel lang hebben om zich na de nederlaag in de NBA Finals voor te bereiden op de NBA Draft. Toch lijkt de keuze voor hun al gemaakt te zijn. Het schieten van driepunters zit in het DNA van de ploeg uit Golden State. Dit geldt ook voor Dylan Windler.
Windler heeft vier jaar gespeeld bij Belmont en is gedurende de jaren een steeds betere schutter geworden. Afgelopen seizoen schoot hij voor het derde seizoen achter elkaar in meer dan 30 wedstrijden boven de 40% van de driepuntlijn (40%, 43% en 43%). Met 21.3 PPG en een FG% van 54% is Windler de profielschets van een Warriors-speler. Windler behoort dan ook tot de beste schutters van deze draft. Een soliede pick waarvan de Warriors weten wat ze krijgen en die meteen in de rotatie gebracht kan worden op jacht naar een NBA-titel.
Hoe goed Windler verdedigend zal zijn is afwachten, maar het is in ieder geval zeker dat dit zijn zwakke plek is. De Warriors hoeven aan die kant van de bal geen wonderen van hem te verwachten. Als hij verdedigend gezien maar kan switchen zal dit gezien het verdedigende talent in Golden State weinig tot geen problemen opleveren.

\

#29 | SAN ANTONIO SPURS – GRANT WILLIAMS

PF/C | 20 jaar | 2,01 M | 107 KG | Tennessee Volunteers | Junior


Met de 19de pick noteerden wij al dat de Spurs hun frontcourt-rotatie moesten versterken. Met die pick kozen wij voor Bruno Fernando. Er is geen enkele reden om met de 29ste pick niet nog een rotatiespeler te draften. Met Grant Williams zou de missie om die rotatie tijdens deze draft te versterken geslaagd zijn.
Grant Williams heeft drie jaar lang bij Tennessee stabiel gepresteerd. Vorig jaar liet hij zien op verschillende manieren te kunnen scoren (18.8 PPG) en het ook nog eens op een effectieve manier te kunnen (59% FG, 33% 3PT). Zijn driepunter zal nog wat stabieler moeten worden, maar de potentie is er zeker. Williams blinkt vooral uit in offensive rebounding (2.2 ORPG) en is over het algemeen gezien een aardige rebounder (7.5 RPG). Verdedigend draagt hij ook zijn steentje bij (1.1 SPG, 1.5 BPG).
Kortom, de Spurs draften met deze pick een allrounder die mogelijk samen met de eerder gedrafte Bruno Fernando meteen de frontcourt-rotatie van de ploeg uit San Antonio zal komen versterken.

\

#30 | DETROIT PISTONS – DANIEL GAFFORD

PF/C | 20 jaar | 2,11 M | 105 KG | Arkansas Razorbacks | Sophomore


De Bucks besloten afgelopen nacht de laatste pick in de eerste ronde samen met Tony Snell te traden naar de Pistons. De Pistons zouden met de pick zo maar eens voor wat frontcourt-versterking kunnen gaan, zeker nu Jon Leuer in dezelfde trade naar de Bucks is gestuurd. Met Daniel Gafford lijken ze de rotatiespeler te hebben gevonden die ze zoeken.
Gafford speelde twee jaar bij Arkansas en heeft laten zien rondom de basket op allerlei manieren te kunnen scoren (16.9 PPG, 66% FG). Hij beschikt echter niet over een driepunter. Sterker nog, Gafford heeft in college nog nooit een schot gelost van achter de driepuntlijn. verdedigend gezien is hij, wederom, rondom de basket het meest effectief (2.0 BPG).
Al met al krijgen de Pistons met de 30ste pick een speler erbij die aan beide kanten van het veld rondom de basket belangrijk kan zijn in een run richting een NBA-titel.

\

CONCLUSIE

Geen pick(s) in de eerste ronde: Toronto Raptors, Dallas Mavericks, Denver Nuggets, Houston Rockets, Los Angeles Clippers, Los Angeles Lakers, Sacramento Kings, Milwaukee Bucks.
Best beschikbare spelers in ronde twee: Romeo Langford (Indiana | SG), Eric Paschall (Villanova | PF), KZ Okpala (Stanford | SF), Chuma Okeke (Auburn | SF), Naz Reid (LSU | C), Luka Samanic (Kroatie | PF), Talen Horton-Tucker (Iowa State | SF).

(Top Photo: NBA.com | Cover Photo: Jamie Rhodes-USA TODAY Sports)

1...430431432...805Pagina 431 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU