Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Met minder dan een week tot Opening Night stellen we vandaag het jongste roster van vorig seizoen aan je voor: Montreal Canadiens.
TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026
In 2025 stonden Montreal Canadiens voor het eerst sinds 2021 weer in de play-offs. Ze hadden daar in Quebec het gevoel dat er wel een streep onder de rebuild kon, maar daarvoor was wel bevestiging nodig. Die bevestiging kwam er vorig seizoen. En hoe! Montreal legde met zes overwinningen in de eerste acht wedstrijden vanaf de start een goede basis en bouwde dit uit naar een goed seizoen. Alleen in november kenden ze even een slechte fase door er vijf op rij te verliezen, maar aan de hand van Nick Suzuki, Cole Caufield, Lane Hutson en Jakub Dobes – om zomaar een paar namen te noemen – hield Montreal vrijwel het gehele seizoen zicht op de divisietitel. Uiteindelijk misten ze deze op slechts 3 punten en was het geslepen Tampa Bay de tegenstander in de eerste ronde.
Eerlijk is eerlijk, het kostte de Habs veel moeite om de Lightning te elimineren. Zoals het hen ook veel moeite kostte om daarna Buffalo uit te schakelen. Met twee series over de volledige zeven wedstrijden leek de tank leeg om ’t ook Carolina nog moeilijk te kunnen maken. Echter was die plek in de Eastern Conference Final precies de bevestiging die general manager Kent Hughes nodig had. Of anders wel de magistrale seizoenen van Nick Suzuki (101 punten) of Cole Caufield (51 goals). Vier jaar geleden gaven ze in Montreal de sleutels aan Hughes in de hoop dat de voormalig spelersmakelaar iets moois kon neerzetten. Inmiddels zijn de Canadiens weer een bepalende factor in de NHL geworden en ziet de toekomst er wonderschoon uit.
KABBELEND BEEKJE
De grote baas was zelf ook van mening dat het raamwerk al was geplaatst en hield zich behoorlijk afzijdig deze zomer. Helemaal stil zat Hughes zeker niet, want nadat de GM eerder al sterkhouders als Caufield, Hutson en Suzuki vastlegde, was het nu de beurt aan Ivan Demidov De talentvolle winger heeft nog één jaar in zijn Entry-Level Contract te gaan. Hij zal daarna met stip stijgen in het salarishuis. In Montreal bleven ze de gekte voor die ontstond na de aanbieding op Leo Carlsson. Zij wisten Demidov voor een zeer schappelijke $ 9.15 miljoen AAV voor acht jaar te strikken. Alex Newhook tekende eerder deze maand eveneens een nieuw contract bij de Habs. De rappe aanvaller ligt daardoor nog tot de zomer van 2031 vast. Dat is een jaar langer dan Zack Bolduc, die eveneens de champagne mocht ontkurken vanwege een langer verblijf.
Het is een beetje sportfan eigen dat ze graag nieuwe, prikkelende namen bij hun favoriete club zien. In Montreal hadden ze zich er al bij neergelegd dat een dergelijk feest deze zomer aan hun neus voorbij ging. Ja, er waren hier en daar wel wat spelers aangetrokken, maar van een Hunter McKown of Brett Berard wordt de achterban – met alle respect – niet warm of koud. Chris Kreider daarentegen is een ander verhaal. De 35-jarige winger zit weliswaar in de (late) herfst van zijn carriere, maar Hughes sloeg snel toe op het moment dat ’t contract van de Amerikaan in Anaheim was verscheurd. Kreider voegt kracht toe aan deze line-up, zijn ervaring komt goed van pas en bij de Rangers bewees de winger een enorme handenbinder op de powerplay te zijn. Een powerplay die vorig jaar overigens toch al tot de beste tien in de NHL behoorde. Met het eenjarige contract kreeg Kreider zijn zin en keerde hij weer terug naar het oosten.
JEUGD HEEFT MOOIE TOEKOMST
We kwamen de namen al even tegen. Nick Suzuki en Cole Caufield. Ondanks dat hij nog altijd slechts 27 jaar is, is Suzuki al sinds 2022-2023 de captain van deze traditierijke franchise. De voormalig draft pick van Vegas Golden Knights heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld tot één van de meest complete spelers in de NHL. Voorbeeld? Suzuki won vorig seizoen de Selke Trophy voor de beste defensieve aanvaller. De captain zette ook nog eens 101 punten op het bord. De captain werd daarmee de eerste Canadiens-speler sinds Mats Naslund in 1985-1986 die de magische grens van 100 punten passeerde. Het goede nieuws voor de fans is ook nog dat hij tot de zomer van 2030 voor een relatief laag bedrag ($ 7.875 miljoen) vastligt.
Zeg je Suzuki, dan zeg je bijna ook al Cole Caufield. De winger is twee jaar jonger dan de captain, maar onderweg om één van de beste pure goalscorers in de NHL te worden. Gesteund ook door een steeds beter roster schakelt Caufield elk seizoen een tandje bij. Dat bracht hem vorig seizoen zelfs meer dan 50 goals. Hij trad daarmee in de voetsporen van Stephane Richer, tot Caufield de laatste speler in het bleu-blanc-rouge met minimaal 50 treffers. Hoe zeldzaam de prestatie van Caufield is, blijkt wel uit het feit dat Richer dit deed in 1989-1990. Het zou zomaar kunnen dat we Kreider terugzien op een lijn met Suzuki en Caufield, maar head coach Martin St. Louis heeft de luxe dat hij nog veel meer goede (jonge) aanvallers tot zijn beschikking heeft. Neem Juraj Slafkovsky. De nog altijd pas 22-jarige Slowaak die vorig seizoen voor het eerst in zijn prille loopbaan tot 30 goals kwam en daarmee de volgende stap in zijn ontwikkeling zette.
OVER DIEPTE NIETS TE KLAGEN
Of Ivan Demidov, die met 19 goals en 62 punten tevreden terug kan kijken op zijn eerste volledige seizoen in de NHL. De 20-jarige winger uit Rusland stoomde zichzelf in de KHL al klaar voor de Noord-Amerikaanse competitie en dit legde zowel Demidov als Montreal geen windeieren. Net als Demidov heeft ook Oliver Kapanen zijn eerste volledige seizoen achter de rug. En net als Demidov stelde ook de 23-jarige Zweed zeker niet teleur. Met 22 goals en 37 punten kon de center deze zomer thuiskomen in zijn geboorteplaats Timra. Hebben we daarmee de jeugdbeweging in Montreal gehad? Niet helemaal, want Zachary (Zack) Bolduc mogen we daar toch ook nog wel toe rekenen met zijn 23 jaar. De voormalig first-round pick van de Blues kwam vorig jaar “thuis” in zijn Quebec. Bolduc won de harten van de fans door in elk van zijn eerste drie wedstrijden te scoren. Dat de productie daarna wat stilviel namen ze maar voor lief.
Talent te over dus in Montreal, maar er lopen ook nog wat spelers die dit stempel van zich af hopen te schudden. Alexandre Texier werd bij de Blue Jackets ooit gezien als grote belofte. Helaas had hij ’t daar moeilijk en bloeide hij vorig jaar in Montreal wat op. Dat hij daar zijn eigen Franse taal kan spreken, heeft er mogelijk mee te maken. Kirby Dach gaat al sinds de draft van 2019 als toptalent door het leven, maar helaas heeft de 25-jarige aanvaller daar nog veel te weinig van kunnen laten zien. Blessures gooiden veel te vaak roet in het eten, waardoor het voor Dach ook fijn zal voelen dat hij ondanks dat fysieke malheur toch een nieuw contract kreeg in Montreal.
ERVARING
Beide spelers kunnen zich opmaken voor een rol in de bottom six. Daar is bijvoorbeeld de ervaren Brendan Gallagher vertrokken (naar Vancouver) waardoor Phillip Danault en Josh Anderson hier nu voor de broodnodige ervaring moeten zorgen. Vorig seizoen was Montreal de jongste ploeg in de NHL en die jeugd heeft nog altijd handvatten nodig. Of mentoren, het is maar welke naam je ’t wilt geven. Met deze Gallagher is overigens wel wat gif uit de line-up verdwenen. Een Josh Anderson zou dit kunnen compenseren, maar Martin St. Louis zal hiervoor mogelijk ook naar een speler als Jake Evans kijken.
JONG BLIJFT HET TOVERWOORD
Vond je de aanval van de Canadiens jong en talentvol, dan heb je de verdediging nog niet gezien. Natuurlijk is Lane Hutson hier het paradepaardje. De Calder-winnaar van 2025 viel in zijn tweede seizoen geen moment stil en bracht maar liefst 78 punten op het bord. Er is nog wel eens wat kritiek op de defensieve kant van zijn spel. Als de 22-jarige Amerikaan dit met goals en assists blijft compenseren dan zal St. Louis er geen moeite mee hebben dat hij verdedigend wel eens een steekje laat vallen. En anders zal bijvoorbeeld Alexandre Carrier een stapje meer moeten zetten om de gaten te dichten. Met Kaiden Guhle uit de roulatie vanwege een operatie geven wij de plek naast Hutson even aan Carrier.
Net als Hutson beschikt ook Noah Dobson over veel aanvallende kwaliteiten. Dat liet hij al zien bij de Islanders en die lijn trok Dobson vorig seizoen moeiteloos door in Montreal. Met zijn 47 punten kwam hij nog niet in de buurt van zijn beste seizoenstotaal van 70 punten uit 2023-2024, maar je moet nog wat ruimte voor verbetering laten. Dobson kan waarschijnlijk op steun rekenen van Mike Matheson. Met zijn 32 jaar is Matheson de senior op de blauwe lijn. Hij zal belast worden met ’t bewaken van de balans. Jayden Struble lijkt voorlopig de belangrijkste kandidaat voor een plekje op het derde defensive pair. Publiekslieveling Arber Xhekaj zal er alles aan doen om zich – letterlijk en figuurlijk – naar dat stekkie naast Struble te vechten. We willen hier toch ook even de naam van David Reinbacher genoemd hebben. De 21-jarige Oostenrijker lijkt voorbestemd om richting AHL te gaan, echter sluiten wij ook niet uit dat Reinbacher zich heel stiekem in de line-up speelt.
LOT IN HANDEN VAN DOBES?
Met de kennis van nu klinkt het heel raar dat Sam Montembeault vorig seizoen de beoogde starter in Montreal was. De Canadees maakte in 2025 nog deel uit van zijn nationale ploeg voor de Four Nations en moest de nieuwe Carey Price worden. Tot een belabberde seizoenstart al deze plannen in de war gooiden en Jakub Dobes zichzelf opeens op pole zag staan. De nu 25-jarige Tsjech had een seizoen eerder al aan het grote werk mogen ruiken, maar de doorbraak bleef uit. Lang hoefde Dobes daar overigens niet op te wachten. Hoewel het af en toe met vallen en opstaan ging, greep Dobes de kans die hem gegeven werd. In het reguliere seizoen was Dobes goed met zijn .901 savepercentage. In de play-offs kon er nog een schepje bovenop. Op de moment dat de Habs ’t lastig kregen, konden ze vrijwel altijd rekenen op hun Tsjechische sluitpost.
Voor aanvang van dit seizoen zijn de rollen dan ook omgedraaid. Dobes is nu de beoogde starter en Montembeault lost hem af waar dat nodig is. Misschien gedijt Montembeault ook wel beter in die rol. Als kind uit Quebec waren de verwachtingen gigantisch en de last op zijn schouders zo mogelijk nog groter. Nu kan de 29-jarige goalie in de luwte werken en ligt de druk bij Dobes. Achter dit duo heeft Montreal in de piepjonge Jacob Fowler en de 30-jarige Kaapo Kahkonen nog meer opties. In een ideale wereld zal Fowler voornamelijk zijn minuten maken in de minors. De groeibriljant kan daar nog wat slijpen aan zijn spel. Kahkonen is de aangewezen persoon om een Dobes of Montembeault te ontlasten mocht daar de nood aan de man komen.
VOORSPELLING
Vorig seizoen grepen de Canadiens net naast de divisietitel in de Atlantic, maar schopten ze het dus uiteindelijk wel tot de Eastern Conference Final. Als we eerlijk zijn, zien we de Canadiens dit seizoen die titel wél winnen. Echter geven we ze minder kans om opnieuw die Conference Final te halen. Niet omdat de Habs er slechter op zijn geworden. Wel omdat zij waarschijnlijk in die play-offs te maken krijgen met wat bloeddorstige Panthers uit Florida. Dat wordt in deze divisie namelijk nog wel een dingetje. Het staat buiten kijf dat Montreal ontzettend getalenteerd is, maar zijn ze in een serie over zeven wedstrijden opgewassen tegen die geslepen Panthers?
Daarnaast zal er nog meer aandacht zijn voor dit up and coming roster dan vorig jaar al het geval was. Toen was het nog leuk en nieuw dat de Habs weer bovenin meedraaiden. Nu zal dit door de achterban en kritische media geëist worden. Het wordt interessant om te volgen hoe de jonge ploeg en de nog altijd relatief onervaren head coach Martin St. Louis met dat verwachtingspatroon om zal gaan.
Cover photo: David Kirouac/Imagn Images
