Op dinsdag 29 september (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Carolina Hurricanes en Florida Panthers het seizoen 2026 – 2027 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 29 september met titelhouder Carolina Hurricanes. Vandaag is dat moment dus aangebroken. Last, maar zeker niet least, is hier de voorbeschouwing op het seizoen van de regerend kampioen!
TERUGBLIK OP HET SEIZOEN 2025-2026
Het lange wachten werd vorig seizoen dus beloond. In 2006 waren ze in Raleigh al eens de beste van allemaal. Toen was het Rod Brind’Amour die als captain de Stanley Cup mocht ontvangen. Diezelfde Brind’Amour is nu al jarenlang de componist van een geweldige symfonie. In 2018 werd hij aangesteld als head coach en in al die jaren daarna haalde Brind’Amour telkens de play-offs met Carolina. Met simpelweg prima rosters haalden de Hurricanes drie keer de Conference Finals in het tijdperk Brind’Amour. Telkens gingen ze er vrij hard af. Toch voelde vorig jaar ander. Carolina leek wat completer en met een seizoenstart waarin tien van de eerste twaalf wedstrijden gewonnen werden, gaf deze groep direct een statement af.
Zonder échte sterren, maar met veel hele goede spelers deden de Canes wat ze al jaren doen. De tegenstander overrompelen, ontzettend vaak op goal vuren en veel pressie. Alleen Colorado, winnaar van de Presidents’ Trophy, scoorde met hun 298 meer doelpunten dan de 291 van Carolina. In vrijwel alle andere offensieve statistieken vonden we de Hurricanes ook terug in de top 3. Onder meer dankzij de goals van Seth Jarvis (32) en Andrei Svechnikov (32), de assists van Sebastian Aho (53) en verrassend goed keeperswerk van Brandon Bussi won Carolina voor de vierde keer in de laatste zes jaar de Metropolitan Division.
Met een voorsprong van 15 punten op Pittsburgh was het verschil in die divisie groot. Die verschillen waren ook niet gering in de play-offs. Carolina wandelde door de eerste drie rondes. Na sweeps tegen Ottawa en Philadelphia mocht Montreal één potje winnen. Vegas leek andere koek, maar ook de Golden Knights moesten uiteindelijk na zes wedstrijden het hoofd buigen voor deze Canes.
VOLKOMEN ZEN
Na zo’n succesvol jaar is het altijd de vraag wat de plannen van het front office zijn. Hou je vast aan het never change a winning team, of ga je op enkele punten veranderen om voor wat nieuw elan te zorgen. General manager Eric Tulsky koos voor het eerste. Ja, er waren wel wat wijzigingen binnen de organisatie maar die hebben weinig tot geen invloed op de hoofdmacht. Nadat hij in 2025 onder meer K’Andre Miller en Nikolaj Ehlers aantrok, besloot de GM nu op zijn handen te gaan zitten. En waarom ook niet? Carolina bewees, zeker in het postseason, met afstand de beste in de NHL te zijn. Alleen de Edmonton Oilers van Wayne Gretzky in 1987-1988 hadden minder (18) wedstrijden nodig dan de 19 van Carolina om de Cup te winnen.
Helemaal blanco bleef de lijst met opdrachten toch ook niet voor Tulsky. Vlak voor de start van Training Camp werd captain Jordan Staal nog voor één jaar langer vastgelegd. De 38-jarige Staal begint straks aan zijn 21e seizoen in de NHL. Dat hij nog steeds ongelooflijk belangrijk is, bewees de vijfde plek in de Selke-verkiezing voor aanvaller met de beste defensieve kwaliteiten vorig seizoen. Afgelopen weekend deelde de Canes-GM nog een nieuw contract uit. Goalie Pyotr Kochetkov krabbelde zijn handtekening onder een verbintenis die pas na het komende seizoen ingaat. Na het vertrek van Frederik Andersen zal Kochetkov zich waarschijnlijk mogen verheugen op meer speeltijd.
SHOOT. THE. PUCK!
Het is een kreet die je vaak hoort in stadions. Of in kroegen of huiskamers. Schiet dan toch! In het Lenovo Center van de Carolina Hurricanes geven de spelers daar maar wat graag gehoor aan. De Canes zijn niet zo van het passen om het passen. Zij rammen dat stukje rubber liever op het net. Deze manier van spelen valt niet bij alle volgers in de smaak. In Raleigh varen ze er echter wel bij. Dat gold vorig seizoen zeker voor Sebastian Aho. De inmiddels 29-jarige Fin liet eerder dit decennium al zien dat hij zonder moeite de 30-goals barrière kan slechten. Echter hield Aho het nu bescheiden met 27 goals. Dankzij z’n 53 assists tikte hij toch nog de 80 punten aan.
Seth Jarvis hebben we een beetje leren kennen als de grappenmaker van het stel. Een speler die zichzelf niet zo serieus neemt en juist daarom op veel sympathie kan rekenen. We doen dan de kwaliteiten van Jarvis tekort, want de winger is gewoon een steengoede ijshockeyer en heeft onmiskenbaar een neusje voor de goal. Hoe verklaar je anders die 103 goals verdeeld over de laatste drie seizoenen? Andrei Svechnikov was in 2018 één van de eerste puzzelstukjes in het geheel. De second-overall van dat jaar is enorm talentvol, maar helaas wist Svechnikov dat ook net iets te vaak te verbergen. Vorig jaar niet. Pas voor de tweede keer in zijn loopbaan mocht Svechnikov zichzelf een 30 goal-scorer noemen. Een moment waar hij, maar toch zeker ook de organisatie best lang op hebben gewacht.
STEENTJE VOOR STEENTJE
Als Svechnikov één van de eerste puzzelstukjes was, was Nikolaj Ehlers dan één van de laatste? De razendsnelle Deen tekende in de zomer van 2025 in Raleigh, bewees met 26 goals en 45 assists direct zijn waarde en liet zich ook in de play-offs voortreffelijk zien met 18 punten. Dat laatste kan ook zeker gezegd worden over Logan Stankoven. De nog altijd pas 23-jarige center kwam in maart 2025 over van Dallas in die befaamde Rantanen-trade. Met 11 goals in het postseason drukte Stankoven echter een flinke stempel op die Cup-winst van Carolina. In dezelfde adem moeten we leeftijdsgenoot Jackson Blake even benoemen. Pas toe aan zijn tweede seizoen was de jonge winger goed voor 20 punten op weg naar de Cup en was daarmee zelfs topscorer van Carolina.
De bottom six van deze Hurricanes bulkt van de ervaring. En van spelers die in hun jongere jaren moeiteloos meekonden in de top six. Jordan Staal kreeg bijvoorbeeld niet voor niets een nieuw contract op zijn 38e. De center vond 20 keer ’t net in het reguliere seizoen en was de MVP van de play-offs. Taylor Hall leek ook aan zijn derde jeugd bezig. De voormalig first-overall van de Oilers in 2010 was alleen in 2017-2018 bij de Devils écht heel goed. Dat Hall het ook op 34-jarige leeftijd nog steeds kan, bewees hij tijdens de play-offs. Met zijn 19 punten was de veteraan een belangrijk radertje in de machine van Brind’Amour.
Dat kan nog niet gezegd worden van Jesperi Kotkaniemi. De Finse third-overall van 2018 leek een prachtige toekomst tegemoet te gaan, maar voorlopig is die echte doorbraak nog altijd uitgebleven. Kotkaniemi doet het leuk, maar presteert toch niet naar wat we van zo’n hoge draft pick mogen verwachten. Misschien dat zijn twee beoogde, hard werkende linemates Jordan Martinook en William Carrier de voormalig Canadiens-aanvaller aan de praat krijgen dit seizoen.
DIEP, DIEPER, DIEPST
Aanvallend schoten de Canes dus vaak op het vijandelijke doel. Dit geeft indirect al aan dat de tegenstander niet overdreven vaak de puck heeft. Als zij die puck al hadden, wist de blauwe lijn van Carolina over het algemeen die tegenstoten goed te neutraliseren. De goalies van de Canes kregen vorig seizoen dan ook met afstand de minste schoten te verwerken. Niet zo vreemd als je ziet wat daar ook dit seizoen weer rondloopt. Jaccob Slavin wordt door velen in de league gezien als één van de beste defensieve verdedigers in de NHL. Als je daar Sean Walker dan naast zet, heb je een defensief duo waar menig aanvaller van schrikt.
Met Shayne Gostisbehere voegden ze een paar jaar geleden al wat scorend vermogen toe aan hun defensie. Met 13 goals en 50 punten in 55 wedstrijden kan “Ghost” alleszins tevreden zijn over zijn individuele prestaties. De naam van K’Andre Miller kwam al even voorbij. Met de voormalig Ranger trok Tulsky vorig jaar een speler aan die zowel aanvallend als defensief zijn mannetje staat. In New York leek Miller enigszins op een dood spoor te zitten, maar bij de Canes had hij het prima naar zijn zin. Dat lijkt niet helemaal het geval bij Alexander Nikishin. De talentvolle Russische blueliner was goed voor 11 goals en 33 punten vorig seizoen, maar moet als RFA nog steeds zijn krabbel zetten onder een nieuw contract.
De tijd breekt ook aan dat Jalen Chatfield daarover moet gaan nadenken. Hij kwam in 2021 over van Vancouver, ontwikkelde zich in Raleigh tot een waardevolle kracht en begint aan ’t laatste jaar van zijn contract. Chatfield zal ongetwijfeld een zekerheidje zijn op de blauwe lijn. Of dit ook geldt voor een Mike Reilly of Pierre-Olivier Joseph valt nog te bezien. Brind’Amour heeft opties genoeg aan zijn defensieve kant en zal dus mensen teleur moeten stellen.
DE BUSSI PARKEREN
Het was één van de mooiste verhalen in de NHL vorig jaar. Brandon Bussi, een relatieve nobody, die van waivers werd geplukt door Carolina Hurricanes. De laatbloeier moest een noodverband zijn voor het geval er iets met Frederik Andersen of Pyotr Kochetkov gebeurde. Niemand had ook maar een seconde kunnen vermoeden dat dit noodverband uiteindelijk een grote rol speelde in het winnen van de Stanley Cup. Bussi etaleerde tijdens het reguliere seizoen al vaak zijn onverwachte klasse. Op het moment dat Andersen het moeilijk kreeg tegen Vegas in de finale twijfelde Brind’amour dan ook geen moment. Bussi kreeg de sleutels van de crease in handen en stond deze ook niet meer af.
Het is een bijzonder verhaal dat iemand van 27 jaar zomaar vanuit het niets opduikt en zijn team naar de Cup leidt. Helemaal vanuit het niets was het natuurlijk niet, want de goalie had al wat franchises versleten. Echter had hij nooit een kans in de hoofdmacht gekregen. Dit seizoen hangt de vlag er voor Bussi heel anders bij. Nu Andersen vertrokken is, ligt de druk bij hem. Kochetkov krijgt meer dan waarschijnlijk de rol van backup. De 27-jarige Rus bewees met name in 2023-2024 goed uit de voeten te kunnen in de crease. Bij de Canes gokken ze er waarschijnlijk op dat ‘t .911 savepercentage en 2.33 GAA zijn ware niveau is, hoewel hij dit daarna niet meer wist aan te tikken.
VOORSPELLING
We zeggen helemaal niks geks als we Carolina ook dit seizoen weer in het rijtje topfavorieten plaatsen. De club houdt grotendeels vast aan ’t roster dat vorig seizoen zo ontzettend succesvol was. Dat is aan de ene kant ontzettend begrijpelijk, maar aan de andere kant dreigt daar ook iets van gevaar. Wat nu als die spelers opeens verzadigd zijn? Wij gaan er zeker niet vanuit dat dit in Raleigh het geval is. Rod Brind’Amour is capabel genoeg om dat gevoel buiten de deur te houden en zijn groep is diep genoeg om de speeltijd goed te kunnen managen en zo de spelers fris te houden.
In de eigen Metropolitan Division krijgt Carolina mogelijk wel wat meer tegengas van ’t gerenoveerde Washington Capitals. En de Devils zijn ook nog altijd heel gevaarlijk als ze de boel daar fit houden. Of wat te denken van Sidney Crosby, Evgeni Malkin en de Penguins? Toch denken wij dat geen van die teams over een heel seizoen aan de Canes kunnen tippen. Zij pakken opnieuw de divisietitel, wandelen weer door één of twee rondjes in het postseason, maar lopen waarschijnlijk ook ergens tegen die onvermijdelijke Panthers aan. Wij kunnen nu al niet wachten op die best-of-7!
Cover photo: Brian Babineau
